Unexpected || Shawn Mendes

Hoofdstuk 31

Jane's POV

Jason.

Ik voel een rilling door mijn lichaam gaan en een naar gevoel bekruipt me. Hij komt, voor mijn gevoel, veel te dicht bij me zitten en hij legt zijn hand op mijn bovenbeen. Ik twijfel geen moment, trek gelijk mijn knie weg en schuif een stuk op. Hij neemt een slok uit zijn bierflesje en schudt zijn hoofd. "Ach Janie, je bent helemaal niks veranderd sinds gisterenavond. Was gezellig trouwens, hé?" zegt hij terwijl hij een paar keer zijn wenkbrauwen op en neer beweegt.

Ik kan niet geloven dat hij die woorden zonder stotteren uit zijn mond krijgt. Wat een vals joch.

"Mijn naam is Jane, niet Janie" zeg ik terwijl ik hem vol haat aankijk.

Als blikken konden doden, was hij al tien keer dood geweest, laat ik het zo zeggen.

"Denk je nou echt dat mij dat iets boeit" zegt hij terwijl hij dichter tegen me aan komt zitten en mijn bovenarm stevig vastpakt, waarna hij vals lacht. Die lach die me de rillingen geeft.

Ik walg van hem. Hij heeft voor niemand respect, al helemaal niet voor meisjes. Soms vraag ik me af of hij wel eens van het woord 'respect' heeft gehoord, zou maar zo kunnen dat hij daar te dom voor is, sneu hoor.

Ik heb me erbij neergelegd dat hij zo dicht tegen me aan zit, en besluit niet meer tegen te stribbelen in de hoop dat hij stopt met aan me te zitten. "Hoe is het eigenlijk met je vriendje?" zegt hij in mijn oor terwijl hij zijn arm om mijn nek legt. "Vriendje?" vraag ik verward.

Hij... hij weet toch niks? Nee, hij kan toch niks weten?

"Mendes toch?" zegt hij zuchtend, "Shawn Mendes, geluksvogel."

Hoe? Wat.. hij.. hij kan dat niet weten..

"Ik weet niet waar je het over hebt" probeer ik zo geloofwaardig mogelijk te zeggen. Hij begint vals te lachen en neemt weer een slok uit zijn bierflesje.

"Kijk, het is heel simpel. Als je niet wil dat mensen weten dat jullie wat hebben moet je niet voor Allison's huis, die tegenover een Starbucks aan de andere kant van de weg zit, met hem gaan staan zoenen."

Shit.

"Ik zat rustig een kop koffie te drinken, en ik geloofde mijn ogen niet" gaat hij verder. Ik rol met mijn ogen. "Ik zag mijn meisje staan zoenen met een of andere gozer die ik afgelopen vrijdag nog met zijn gitaartje op school heb zien optreden." "Ik ben je meisje niet" zeg ik bot. "De rest ontken je niet?" vraagt hij terwijl ik merk dat hij oogcontact probeert te zoeken.

Nog voordat ik kan antwoorden komt, tot mijn opluchting, Allison naar ons toegelopen. "Jason" zegt ze terwijl ze op een van de stoelen tegenover de bank gaat zitten. "Allison" zegt Jason vals terwijl hij zijn arm weer naar zich toetrekt.

Eindelijk die arm van mijn schouders af.