Unicode
မနက် အိပ်ရာမှနိုးလျှင် အကျင့်အတိုင်း ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်မိပါသည် ထူးဆန်းနေသည်က ဘာစာမှရှိမနေတာ.. ပုံမှန်ဆို ဒီလိုအချိန် ဖုန်းထဲကို စာသုံးလေးကြောင်းလောက်က ဝင်ထားနှင့်ပြီ
တွေးနေရင်း ဖုန်းဝင်လာတာကြောင့် ကိုင်လိုက်ရသည် Jimin က သူလမ်းရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လှမ်းပြောတာဖြစ်သည်
ဖုန်းကို ပစ်ချခဲ့ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ မြန်မြန်ပြေးရတော့သည် ရောက်လာလို့ စောင့်နေရရင် နားညီးအောင် အပွားမခံနိုင်တာမို့ ကပျာကယာ ကတိုက်ကရိုက် လုပ်ရတော့သည်
ကျောင်းရှေ့ကို ရောက်တော့ မျက်လုံးတွေက တစ်နေရာဆီကို အလိုလိုရောက်သွားသည်
"ဝါး.. ဒီနေ့ ထူးထူးဆန်းဆန်းပါလား"
ကျောင်းစတက်သည့် နေ့ကတည်းက တစ်ရက်မှ မပျက်မကွက် ကျောင်းတက်ချိန်တိုင်း ကျောင်းရှေ့ကို အမြဲတမ်းရောက်လာနေကျ လူက ဒီနေ့ရှိမနေဘူးဆိုတော့ Jimin ပြောသလို ထူးဆန်းနေတာပေါ့
ဘာမှထွေထွေထူးထူး ပြန်မဖြေမိ.. ခုနကလောက် မတက်ကြွတော့သော ခြေလှမ်းတွေဖြင့် စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်
ကျောင်းခန်းထဲရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုက်နက် မျက်လုံးတို့က တစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာလိုက်မိသည်
စားပွဲပေါ်တွင် အမြဲတမ်း လူမရောက်ခင်ဦးအောင် နေရာယူထားနေကျ နှင်းဆီပန်းစီးဟာလည်း ရှိမနေပြန်..
"ဒါတော့ တကယ်ထူးဆန်းသွားပြီ.. Taehyung မင်းဘဲကြီး ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေ့ပေါ်မလာတာလဲ"
"ငါ မသိဘူး..''
စိတ်ထင်လို့လားတော့မသိ Taehyung အသံက မရွှင်မလန်း မျက်နှာကလည်း မှိုင်းတိုင်းတိုင်း ဖြစ်နေသယောင်.. ကျောင်းပြန်ဖွင့်တဲ့ ပထမဆုံးရက်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြစ်နေသင့်တာမဟုတ်လား
တစ်ချိန်လုံး Taehyung မျက်နှာမလန်းသည်ကြောင့် Jimin အရိပ်တကြည့်ကြည့်ရယ်.. ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိရင်း တော်တော်လေး ကျေနပ်ကာ ပျော်ရွှင်နေသည်
