Mr. V's Bunny

2.2

Bilgilendirme*

-Tae'nin geçmişe dair yazdığım anılarının hepsi gelecek bölümler ile bağlantılı arkadaşlar. Uzun olsun diye yazmıyorum. Dikkatli okursanız iyi olur:)))-

Bilgilendirme bitmiştir*

--- ---

(3 saat önce)

Jungkook kapının ardından kimsenin olup olmadığına bakarken ses duymaya çalışıyordu.

Giriş katta birileri olmalıydı.

Derince iç çekerken kapıyı ses çıkarmadan kapatıp koridora çıktı. Etraf karanlık olduğu için geriliyordu. Merdivenlerden adım duymaya başladığında geldiği yolun zıttındaki merdivene yaklaşmıştı. Artık koşmaya başladı. Üst katlara çıktı.

Bir sonraki planı bilmiyordu. Bir kaç saniye soğuk merdiven boşluğunda düşünmek için ellerini şakaklarına bastırarak bekledi. Bir telefon bulsa polisi arayamaz mıydı?
Böyle tarihi eser bir binada bulacağı telefonun işine yarayacağını sanmıyordu.

Acele et! diye sıkıştırdı ses onu.

İçinden planını yapmaya başladı.

'Senin en alt ve en üst kata saklanacak kadar aptal olmadığını biliyor...'

'Bu yüzden en üstteki kata saklanacaksın...'

Gözlerini araladı. Mantıklı bir plandı ama ya istediği gibi gitmezse? Ya Taehyung bunu da akıl ederse?

O kadar zeki olmamasını umdu.

Tekrar önüne dönüp merdivenlerden tırmanmaya devam etti. Kırık beton emin adımlar atmasına engel olsa da yavaşlamadı.

Sanki biraz daha yürüse bina başına yıkılacak gibiydi.

Nihayet merdivenin bittiği noktaya çıktığında yere baktığı için az daha boyası sökülmüş duvara çarpacaktı. Başını soluna çevirdiğinde katı izledi.

Bir anlığına tüyleri diken diken olmuştu.

Burası son kattı. Hastalık derecesi en yüksek olan delilerin yattığı kat.

Bu katta cam yoktu. Sadece 'exit' yazısı olan yamuk bir tabela yeşil loş ışık yayıyordu. Tabelayı takip edince yangın merdivenini fark etti. Çok dar ve tehlikeli duruyordu. Bir an oraya saklanmayı düşünse de bunun kendini ele vermekten başka bir şeye yaramayacağını düşündüğünde vazgeçti.

Diğer katlardan daha az yıkık olduğuna şaşırdığı kata adımını attı. Nedense her an kapısı açık duran odaların birinden bir şey çıkacakmış gibi hissediyordu. Diğer katlarda odaların kapısı gördüğü kadarıyla hep kapalıydı. Burası havasıyla olsun, kokusuyla olsun farklıydı.

Yeşil ışıkla yönünü bulurken başını eğerek odalara baktı. Kanı çekilmiş gibi hissediyordu. Diğer odalardan daha küçük olan bu odalarda ne bir cam ne de çekmece vardı. Sadece bir yatak ve...

Hastaları bağlamak için olan makineler.

Kelepçelere benziyordu. Boyun, bilek ve ayak bileği için vardı. Odanın sonundaki odalara doğru bu sayı artıyordu.

Bu odalarda saklanamazdı.

Öleceksin

Sinirden yüzü kızarırken çaresizlikle duvarın dibine çöktü. İç sesi haklıydı. Geberip gidecekti. Sırtı yüzünden sökülüp düşen boyalara aldırmadan başını eğdi.