HUG ME - Vhope [Completed]

22

Hoseok's pov

සූබින්ගෙ දඟ වැඩ නිසා මට සොක්ජින් එක්ක හරියට කතාකරගන්න වුනෙත් නැහැ.

"සූබින්.. දැන් එකපාරක් තුවාල කරගෙන නේද ඉන්නෙ... ලැජ්ජ නැතුව ආයෙ දඟලනවා."

මන් සූබින්ගෙ පස්සට දෙක තුනක් හිමීට ගැහුවෙ බෝලයක් එක්ක සෙල්ලම් කර කර ඇඳ යට රිංගන්න හදපු නිසා. එයා ඇද යට රිංගනවට මන් අකමැති වෙන්න හේතුව එයා ඔලුව වද්දගනී කියන බය විතරක් නෙවේ. දවස් ගානකින් නෙවේ සති ගානකින් ඇඳ යට අතු ගාලා අස් කරලා නැති මගෙ රූම් එකේ දූවිලි ගොඩක් තියන නිසා සූබින් අසනීප වෙයි කියන බයත් හේතුවක්.

මට බෑ ඔම්මාට අප්පාට කියන්න මගෙ කාමරේ අස් කරන්න කියලා. මට වෙලාවකුත් නැහැ. සෝයුන් එයාගෙ කාමරේවත් අස් කරගන්නවද දන්නෙ නෑ. එතකොට මන් ටේහියුන්ව එක්කන් එන්න හදන්නෙ.. මගෙ ගෙදර වැඩ කරවගන්නද.. මට ඒක එහෙම වෙන්න දෙන්න බැහැ.

මට ටිකක් කල්පනා කරන්න දෙන්නෙත් නැතුව සූබින් අඬන්න ගත්තා. මගෙ තරහා ඇවිස්සුනා එයා තුවාලෙ පාරගෙන තියනවා දැක්කාම.

"හොඳ වෙලා තිබුණ එක.. මන් කොහොමද සූබින් ඔයාගෙ දංග වැඩ නවත්තන්නෙ.. අඬන්න එපා දැන්! "

එයා අඬන එකෙන් වුනේ මගෙ කේන්තිය වැඩි වෙන එක විතරයි . ඒ වුනත් මන් පරිස්සමට එයාගෙ තුවාලෙට අලුතින් බෙහෙත් දැම්මා.

"අ..ප්පා... "

"මො.ක.ද.. ලමයෝ... "

මන් ඇදලා ඇහුවෙ කේන්තියෙන්. මට සූබින් එක කේන්ති ගන්න ඕනෙ නෑ ඒත් මගෙ ඔලුවෙ තියන ප්‍රශ්න ගොඩ එලියට එන්නෙ ඔය විදියට.

සූබින් මගෙ මූන දිහා කන්න වගෙ බලන් හිටියා. ඒ මූන දිහා බලන් මන් කොහොම කේන්ති ගත්තාද මන්දා. හරියට මාවම පුංචි කරලා අඹලා වගේ සූබින්ගෙ පෙනුම. සමහරවිට මට මන් ගැනම කේන්ති යනකොට ඒ කේන්තිය සූබින්ගෙන් පිටවෙන්නෙ ඒ නිසා වෙන්න ඇති. මොකද ඒ මමමයි..

"අ.ප්.පා.. මියානෙ.. සූබින් ආගෙ දඟ කරන්නෑ."

සූබින් ඇඳට නඟින්න හදද්දි මන් එයාව උස්සලා ඇඳ උඩින් තියලා මාත් පැත්තකින් වාඩි වුනා. සූබින් එයාගෙ අත් දෙක පුලුවන් තරම් ඈත් කරන් මාව බදාගත්තා.