HUG ME - Vhope [Completed]

15

"මන් දැනගත්තා හොස්පිටල් බිල් එක හෝසොක් ශි ගෙවලා තියනකොට . මන් මේ ගැන ඔයාට හොඳ වුනාට පස්සෙ කතා කරන්නම් ටේ.. හෝසොක් ශි, ඔයා දැන් යන්න . හැමදේටම ගොඩක් ස්තූතියි . මට පුලුවන් මගේ මල්ලිව බලාගන්න."

ලැජ්ජ වෙන්න ද කේන්ති ගන්න ද අඬන්නද නොදැන මන් එයාට ආචාර කරලා එලියට ආවා.

හැමදේම නරක අතට හැරේවි කියලා බයක් මගෙ හිතේ ඇතිවුනා. මගෙ කේන්තිය දුක බය හැම එකම පිටවුනේ ගෙදර අයගෙ පිටින්. විශේශෙන්ම සූබින්ගෙ පිටින්. මන් හැම වෙලේම වගේ පසුතැවිල්ලක් ඉතුරු කරන් අදත් සූබින්ට නපුරු වුනා.

"අප්පා... චොක්කට් ගෙනාවද.. "

සූබින් මන් ගේ ඇතුලට ආව ගමන් මගෙ කකුලක් බදාගත්තා.

"සූබින් මට යන්න දෙන්න.. "

"අප්පා... "

"එහාට වෙනවා සූබින් . "

සූබින් මගෙ කකුල අතෑරලා මන් දිහා ඇස්වල කඳුලු පුරවන් බලන් හිටියත් මට ඒ වෙලාවෙ එයා ගැන අනුකම්පාවක්වත් ඇති වුනේ නෑ. මන් රූම් එකට ගිහින් දොරත් ලොක් කලා කාටවත් එන්න බැරි වෙන්න .

මන් මගේ දරුවා ගැන හිතනවාට වඩා ටේහියුන් ගැනයි කල්පනා කලේ. සමහරවිට මන් හොඳ අප්පා කෙනෙක් නෙවේ වෙන්න ඇති.

දවස් තුනක් ගත වෙලාත් ටේහියුන් ගැන ආරංචියක්වත් නැති වෙද්දි මට හිත හදාගෙන ඉන්නම බැරි වුනා. මන් දැන් දවස් තුනක් තිස්සෙ ඇකඩමි එකට ගිහින් නෑ. මට ඇකඩමි එකෙන් එන කෝල්ස්වත් මන් ආන්සර් කලේ නෑ. මට ටේහියුන් ගැන හිත හිත එතන ගිහින් ක්ලාස් කරන්න බැහැ.

ඇකඩමි එකෙන් ආව කෝල් එක කට් කරලා මන් ටේහියුන්ගෙ නම්බර් එක ඩයල් කලා. ඒක සොක්ජින් ගෙ ෆෝන් එක ඒත්.
මගෙ නම්බර් එක සොක්ජින් බ්ලොක් කරලාද කොහෙද. වෙන නම්බර් එකකින් කතා කලත්  ඒ මන් කියලා දැනගත්තාම කෝල් එක කට් කලා. මන් හොස්පිට්ල් එකට ගියත් සොක්ජින් කලින්ම ටේහියුන් ව ගෙදර එක්කන් ගිහින් තිබුනා. මට ඉතුරු වෙලා තිබුනෙ එයාගෙ ගෙදරට යන එක විතරයි.

ඒකත් කරනවද නැද්ද කියලා හිට හිත ඉඳ්දි එකපාරට කවුදෝ මගෙ රූම් එකේ දොරට මහ හය්යෙන් තඩිබාන්න ගත්තා