HUG ME - Vhope [Completed]

11

උදේ වෙද්දි සූබින්ට කිසිම අසනීප ගතියක් නොතිබ්බ නිසා මන් ඇකඩමි එකට යන්න ලෑස්ති වුණේ සූබින්ට දඟලන්න දෙන්න එපා කියලා ඔම්මට ත් කියලා. එයා දඟලලා ආයෙත් ලෙඩ හදාගනී කියලා මන් බයවුනා.

"සූබින්... මන් දඟ ලමයින්ට නම් චොක්ලට් ගේන්නෑ.. "

මන් සූබින්ට තරවටු කරලා ගෙදරින් ආවෙ එයා ඳග නොකර ඉන්නෙ නෑ කියලා හොඳටම දැනගෙන.

ඇකඩමි එකට ගිය ගමන් ටේහියුන් මාව හොයාගෙන ආවෙ ලොකු කතාවකට වගේ. මන් එයාව ගනන් නොගෙන ඔෆිස් එකට ගියෙ එයා මගෙ පස්සෙන් එන බව දන්න නිසා.

"මොකද ටේ.. මොනාහරි කියන්න තියනවාද..ඇයි ස්කූල් නොයා උදේම මෙහෙ ආවෙ..."

මන් එයාගෙන් ඇහුවෙ මගෙ ජැකට් එක ගලවලා මගෙ සීට් එකෙන් වාඩි වෙනගමන්.

"හ්ම්.. දන්නැද්ද එක්සෑම් එක ලග නිසා ස්කූල් යන්නෑ කවුරුත් "

"එක්සෑම් ලං වුනාම නෙවේද ස්කූල් යන්න ඕනෙ.. "

" චිප්.. නෑ අනේ. අහන්නකො.. මගෙ එක්සෑම් එක ඉවර වුනාම.. කරන්නෙ මොනාද කියලා මන් ප්ලෑන් කලා. "

"ඉතින්.. මොනාද ඔයා කරන්නෙ. "

"ඩාන්සින්! "

"ඩාන්සින්!. ටේ මන් හිතුවා ඔයා ඒක හොබී එකක් විදියට කරන්නෙ කියලා.."

"ඇයී... බයො කරන කෙනෙක්ට ඩාන්සින් කරන්න බැයිද ."

"හ්ම්හ්.. ඒත් ටේහියුන් . දන්නවද මන් හරියට ඉගෙන ගත්තෙ නෑ.. නට නට හිටියා. අන්තිමෙ මන් මෙහෙම ඉන්නවා. මන් වෙන දෙයක් ඉගෙන ගත්තා නම්!"

මන් කොච්චර තේරුම් කරන්න හැදුවත් ටේහියුන් කිව්වෙම ඩාන්සින් තමා  එයාට කරන්න තියන හොඳම දේ කියලා විතරයි .

"හියුන්ග්.. අපි දෙන්නටම ඩාන්සින් ඇකඩමි එකක් දැම්මැකි. අපිට කොරියාව පුරාම බ්‍රාන්ච් ඕපන් කලෑකි. ඊට පස්සෙ..."

ටේහියුන් කියාගෙන කියාගෙන යද්දි මන් ඔහේ එයාගෙ කට දිහා බලන් හිටියා. වෙලාව ගත වෙනවා කියලා මතක් වුනාම මන් වොච් එක බලලා ටේහියුන් වත් ඇදගෙන ප්‍රැක්ටිස් රූම් එකට ආවෙ එයාගෙ කය්ය නවත්තගෙන.