HUG ME - Vhope [Completed]

8

පසුගිය කොටසින්.......

ඇස්වලින් ගලන කඳුලු නිසාද , දැනුන ඔලුව කැරකෙන ගතිය නිසාද මන්දා ටයිල් එක උඩ රතු පාටට මට පෙනුනෙ බොඳ වෙලා. රතු පාටට බින්දු බින්දු බිම ටයිල් එකට වැටෙන දිහා බලන් ඉද්දි මට සූබින්ගෙත් ටේහියුන් ගෙත් මූනු මාරුවෙන් මාරුවට , බොඳ වුන කදුලු අස්සෙන් මැවි මැවි පේන්න ගත්තා..

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

"සමාවෙන්න... සූබිනි.. මට මෙහෙම නොකර ඉන්න තිබ්බා... ටේහියුන් සමාවෙන්න මට...."

මන් බාත් රූම් එකේ දොර අරින්න උත්සහ කලේ.... මන් ගත්තෙ මෝඩ තීරනයක් බව තේරුන නිසා.. ඒත්.. මට පනක් තිබ්බෙ නෑ ඒකට.. හැමදේම බොඳ වෙලා.. බොඳ වෙලාම ගියා.

"හෝසොක්.... මොකද්ද පුතේ කරගන්න ගියෙ... ඇයි දරුවො... ඔහොම කරගන්න තරම් මොකක්ද වුනේ... "

"ඒ ලමයට හරියට ඇස් දෙක ඇරගන්නවත් දෙන්නකො... දැන්වුන දේවල් වෙලා ඉවරනෙ... කෑ ගහන්න එපා බොරුවට... "

ඔම්මාගෙයි අප්පාගෙයි කටහඩ මාරුවෙන්මාරුවට ඇහෙද්දි මන් අමාරුවෙන් ඇස් ඇරගත්තාම තේරුනා මන් ඉන්නෙ හොස්පිටල් එකේ කියලා. මන් අත පය එහෙ මෙහෙ කරද්දි අතට ගහලා තිබුන කැනියුලා එක යි අතේ බැඳල තිබුන බැන්ඩේජ් එකයි මට මන් කරපු දේවල් මතක් කරලා දුන්නා.

"සූබින්... මගේ සූබින්.. කෝ"

"සෝයුන් එක්ක ගෙදර... "

"ඇයි.. ඒයා.. එක්ක.. තනියෙම... "

"සූබින් ගැන හිතුවා නම් ඔයා මෙහෙම කරගන්නවද.... ආ... දැන් මොකටද ලමයව හොයන්නෙ.. "

ඔම්මා මට ගහන්න වගේ අත උස්සලා ආයෙ ඒ අතින්ම එයාගෙ මූනෙ කදුලු පිහදගත්තා.

"ටේහියුන්ග්..."
මට එකපාරටම මතක් වෙලා කියවුනා.

"කවුරු?.. කා ගැනද පුතා අහන්නෙ..."

"අ.. ආ නෑ අප්පා... "

"ටිකක් විවේක ගන්නකො... අපි පස්සෙ වෙලාවක කතා කරමු.. හොඳද... ආ.. මෙන්න ඔයාගෙ ෆෝන් එකට.. කෝල්ස් එනවා ඉවරයක් නෑ... ඇකඩමි එකෙනුත් කෝල් කලා... මන් කිව්වා.. ඔයාට සනීප මදි කියලා.. අනික් කෝල්ස් නම් ආන්සර් කලේ නෑ දරුවො.. "