Mete'den...
Yemek gerçekten çok güzeldi. Yıldız Teyze de az değil yani. Pek maharetli. Bu güzel yemekten sonra Okan'la odamıza geri döndük.
Aklım sürekli Açelya'daydı. Onun için gerçekten endişeliyim. Okan bu durumu fark etmiş olacak ki bana döndü ve,
"Mete... Böyle yapma. Üzülecek bir şey yok. Açelya en kısa zamanda iyileşecek. Aklına kötü şeyler getirme. "
"Umarım senin dediğin gibi olur..."
"Öyle olacak. Hem sen böyle suratını asıp, ümitsizliğe kapılırsan olmaz ki. Haydi gel internetten bir film izleyelim."
"Hayır istemiyorum. Ben yatacağım, sana iyi geceler."
"Pekala sen bilirsin. İyi geceler."
Böylece Yıldız Teyze'nin hazırladığı misafir odasına gittim. Üstümü değiştirdim. Aslında pek uykum yoktu fakat hiçbir şey yapmak istemiyordu canım. Açelya'yı kaybetme korkusu bütün bedenimi kaplıyordu. Ertesi sabah ilk iş Açelya'nın babası
