Mete'den...
Açelya:
"Haydi artık gidelim buradan."
"Tamam haydi çıkalım."
Böylece evden çıktık. O sırada telefonumu evde unuttuğumu fark ettim. Açelya'ya döndüm ve:
"Telefonumu içeride unutmuşum, hemen alıp geliyorum."
"Tamam ben burada bekliyor olacağım."
Koşarak tahta merdivenleri çıktım. Kapıyı açıp, içeri girdim ve telefonumu aldım. Evden çıkarken kapıyı iyice kilitledim.
Geri döndüğümde Açelya yere yığılmıştı. Yanında kocaman bir tır duruyordu.
"Açelyaa!!!"diye bağırarak ona doğru koştum. Kan beynime sıçramıştı.
"Ne yaptın ona?!"diyerek tırdan inen sakallı adama çıkıştım.
Tır şoförü:
"Bilerek olmadı abi valla.."
"Ha bir de bilerek yapsaydın zaten şu anda yaşamıyor olurdun!"
Hemen Açelya'nın nabzını kontrol ettim. Şükürler olsun nabzı hala atıyordu.
"Derhal bizi hastaneye götür! "
"Tamam abi. Ablayı kaldırmana yardım edeyim mi?"
"Hayır! Ben taşırım."
Açelya'yı kucakladım ve böylece tıra bindik. Tır yolda çok yavaş ilerliyordu. Şoföre:
"Biraz daha hızlı olamaz mısın? "dedim.
"En fazla bu kadar hız yapabilirim abi. Tır bu sonuçta. "
O sırada telefonum çaldı. Arayan annemdi.
Annem:
"Alo, kuzum. İnci Hanım okuldan henüz dönmediğini söyledi. Neredesin?"
"Okul çıkışında Okan'lara gittik, ders çalışıyoruz. Bu akşam da onlarda kalacağım. "
"Ah keşke haber verseydin oğlum. Çok telaşlandık."
" Özür dilerim anne. Haydi görüşürüz. "
"Görüşürüz yavrum."
Bir yarım saat sonra hastaneye varabilmiştik. Açelya'yı hemen acile aldılar. Nabzı gayet iyi durumdaydı. Doktor birkaç genel tetkik yapacağını söyledi ve onu bir odaya aldılar.
Birkaç dakika sonra doktor yanıma geldi ve:
"Arkadaşınız şu an gayet iyi fakat kaza esnasında kafasına sert bir darbe almış. Geçici bir hafıza kaybı söz konusu. Fakat ne süreli bir kayıp bilemiyoruz. Bunu bize zaman gösterecektir. Bu arada birkaç gün hastanın burada kalması gerekecek. Kontrol altında tutulması çok daha iyi olacaktır. Geçmiş olsun."dedi ve çekip gitti.
Kafam allak bullaktı. Açelya şu an büyük bir risk altındaydı. Doktor geçici bir kayıp olduğunu söyledi fakat benim içim yinede rahat değildi.
Açelya'nın odasında gittim. Oradaki hemşire onu ziyaret etmemde bir sakınca olmadığını söyledi. Yatağının yanındaki sandalyeye oturdum. Elini avucumun içine bıraktım ve:
"Lütfen Açelya. Sakın beni unutma olur mu? Sakın..."
