SON DEFA

10. bölüm

Ben tarık susar diye sessiz kalmayı tercih etmiştim ama o hala konuşmaya devam ediyordu.

"Bende fransadan yeni geldim. Allah'ın işine bak ilk aşkımı gördüm." Dedi. Beni kastederek.

Sert bir tavırla onu susturdum. Haddini aşıyordu.

"Tarık! Sus artık" dedim.

İş yemeği olduğu için bu meseleyi büyütmek istemiyordum. Bana şaşkın bir şekilde baktı. Dudakları hafif kıvrıldı.

Masadaki herkes susmuştu.
Bir tane orta yaşlı adam hafif bir şekilde öksürdü. Amacı Tarığı uyarmaktı ama Tarık bana bakmaktan adamın vereceği mesajı anlamamıştı.

Kaşlarımı çatarak baktım.
Tarık beni takmadı. Masadakilere bakıp gülümsedi.

"Hala aynısın."

Sus be adam! Burada kocam var. Yüzüğümü görsün diye elimi saçıma götürdüm ama Tarık bu sefer masadakilere bakıp konuşmuştu.

"Peşinden çok koştum ama bana hiç yüz vermedi."

Bana geliyorlar. Kocamın yanında ettiği laflara bak.

"Şimdi büyüdük ve ben hala seni istiyorum." Dedi.

Güven elini yumruk yapmıştı. Sert bir şekilde masaya vurdu. Sargılı olan elini kullanmıştı.

"Güven!" Diye uyardım onu. Lacivert rengindeki gözleri öfke saçıyordu. Her an gidip Tarığı boğabilirdi.

"Lan o benim karım!" Diye sesini yükseltti. Tarık duyduğu şeyle bir süre kendine gelemedi.

Güven sinirli bir şekilde konuşmasına devam etti.

"Sen ne diyorsun? Kimi istiyorsun! Sikerim lan!"

Ettiği küfürlerin ardı arkası kesilmedi.

Tarık sadece bana bakıyordu. Tahmin ettiğim gibi evli olduğumu bilmiyordu.

Gözlerinde bir kırgınlık oluştu. Yüzünde acı bir tebessüm oluştu.

Tarığın benim hakkımda böyle konuşması beni huzursuz etmişti. Güven ne dese yeriydi.

"Ben gerçekten özür dilerim. Ayşegül'ün evli olduğunu bilmiyordum."dedi. Bakışları Güvenin üzerinde durdu.

"Sen o çocuksun. Hep koruduğun kızla evlenmişsin."

Güven cevap vermedi. Sadece ona sinirli bir şekilde bakıyordu. Güvenin sakin olması için elini tuttum.

Güven burnundan soluyordu.

"Masadan kalk! Seni karımın etrafında görmek istemiyorum."

Tarık ayağa kalktı.

"Kusuruma bakmayın tekrardan. Dediğim gibi evli olduğunu bilmiyordum."
Tarık başka bir masaya geçmişti.
Güvenin hiç neşesi yoktu. Hala suratı asıktı. Gözlerim insanların üstünde dolaşıyordu, hepsi yetişkin insanlardı.

Tarıkla birbirimize baktık ve ben bakışlarımı kaçırdım. Ona bakmak istemiyordum.

Güvene doğru yaklaştım ve kafamı omzuna koydum.

"Burası çok sıkıcı değil mi?" Diye sordum. Başını olumlu anlamda salladı.

"İstersen seni kaçırabilirim." Diye bir teklif sundum. Bu Güvenin hoşuna gitmişti.

"Beni lütfen kaçır." Dedi.

Herkes kendi halinde sohbet ederken ben Güveni alıp asansöre bindim.
Beraber çatı katına gidiyorduk.