3
ေမာင္က သူ႕အေဖဘက္က အဖိုးဖြားေတြရွိရာ ကုန္းေသာင္႐ြာကို တစ္လေလာက္ သြားေနရမွာမို႔ လြန္းနဲ႕အဆက္ျပတ္ကာ ျပန္လာေတာ့လည္း သူမကိုေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားၾကတယ္။သူမဘက္ကလည္း အရင္လိုေမာင့္ကို တြယ္ကပ္လာခဲ့ျခင္းမရွိ။
"ခါး တကယ္မလိုက္ဘူးလား တစ္လေလာက္ၾကာမွာပါဆိုကြာ ''
"မလိုက္ေတာ့ဘူး ေမာင္''
"တစ္လဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ မသိတာလား အၾကာႀကီးခြဲေနရမွာဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ် ေနာ္ ေမာင္တို႔တစ္ခါမွ အဲေလာက္ခြဲမေနဖူးဘူးေလ လြမ္းေနရမွာကြ လာစမ္းပါ လိုက္ခဲ့''
"ခါး သိပါတယ္... ဘယ္သူမဆို အခ်ိန္တန္ကိုယ့္လမ္းကိုေလွ်ာက္ၾကရမွာပဲေလ ခြဲနိုင္ရမွာေပါ့''
ေမာင္က တေျဖးေျဖးစိတ္ဆိုးလာပုံပါ။
"ခါးက အလုပ္ကိုမဟုတ္ေသးတာ ေနကြာ ေမာင္ကဆင္းကဒ္ပါ ထုတ္ထားမွာ''
ခါး.ဆက္မျငင္းလိုေတာ့ပါ။ ေမာင္နဲ႕ခြဲနိုင္လို႔ မလိုက္ခ်င္လို႔မွမဟုတ္တာ။ဖြားဖြားေဒၚနရဏီက ေမာင္နဲ႕ခါး ရင္းႏွီးလြန္းတာကို မႀကိဳက္တာသိထားတဲ့ခါးအဖို႔ ဟိုကအဖိုးဖြားေတြစိတ္ ဘယ္လိုရွိမယ္မသိတာေၾကာင့္ ခါးမလိုက္ရဲပါ။
ေမာင္ကစိတ္ဆိုးေနေသာ္လည္း သူ႕ကိုေက်ာေပးကာ ေကြးေကြးေလးအိပ္ေနတဲ့သူကို ခါးကေနသိမ္းဖက္ကာ အနားဆြဲကပ္ဖို႔ေတာ့မေမ့။ ခါးနဲ႕အတူအိပ္တိုင္း သူ႕ရဲ႕ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးထဲမွာ ဆြဲသိမ္းထားတတ္တာ အက်င့္တစ္ခု။
မနက္ျဖန္သူသြားရမွာမို႔ ခါးကိုအိမ္ျပန္အိပ္ခြင့္မျပဳနိုင္လို႔သာ စိတ္ကေတာ့ဆိုးတုန္း။
ပုံမွန္ဆို ခါးကိုအိပ္ယာေပၚလူးလွိမ့္ေနေအာင္ ကလိယားထိုးရင္း စေနာက္တတ္တာေတြ။ တစ္ခါတစ္ေလ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ မေတာ္တဆ ပြတ္တိုက္မိတာေတြ ဒီညေတာ့ေဝးလို႔။
.
.
.
.
ေမာင္သြားတာ တစ္လမျပည့္ေသးေပးမယ့္ ခါးကေတာ့ လြမ္းနာက်ေနပါၿပီ။
တကယ္ပဲဆင္းကဒ္ထုတ္ထားၿပီး သူေခၚခ်င္မွထည့္ေခၚတဲ့လူေၾကာင့္ ပိုလို႔လြမ္းရပါတယ္။ ေနာင္တေတြတသီႀကီးနဲ႕ ေမာင္တို႔အသိုင္းဝိုင္းက ဘယ္လိုပဲဆက္ဆံေနပါေစ လိုက္သြားမိရင္ေကာင္းသား ခုေတာ့ အလြမ္းဆိုတဲ့ေကာင္နဲ႕ တစ္လလုံးေနသားက်ဖိဳ႕ စြမ္းနိုင္မယ္မထင္။
