နရဏီေမာင္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယုံၾကည္မႈအျပည့္နဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ျမန္ဆန္တဲ့သူ။ ေတြေဝတာေတြ၊ ေနာင္တရတာေတြဆိုတာ သူ႕အဘိဓာန္မွာမရွိ။
ေၾကာက္စိတ္၊ စိုး႐ြံ႕စိတ္ဆိုတာ ဘာလဲေမးရမလို။ သို႔ေသာ္ ဦးသီဟကိုးလ္နဲ႕ ပတ္သက္မိၿပီးတည္းက ေမာင့္စိတ္ထဲမွာ မ်က္လုံးထဲအေကာင္ဝင္သလို ခိုးလိုးခုလုျဖစ္ေနရတယ္။ သူ႕မွာထုတ္ပစ္လို႔လည္းမရပါပဲ အနားမွာဝဲေနတဲ့ ယင္ေကာင္လို ေအာ္ကလီဆန္စရာ ေကာင္းလြန္းလွတယ္။
ဖုန္း contacts list ထဲကခုထိမထုတ္ရေသးတဲ့ နာမည္တစ္ခုဟာ ေခၚေနတာသုံးႀကိမ္ရွိၿပီ။ပထမတစ္ခါလို နာမည္မသိလို႔ ဇေဝဇဝါၾကည့္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ သိလို႔ကို မကိုင္ခ်င္မိတာရယ္။
ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ျပတ္သားတတ္တဲ့ေမာင့္ကို ေတြေဝေၾကာက္႐ြံစိတ္ႀကီး ျဖစ္ေပၚေစတာမႀကိဳက္ပါ။ ခါးက ေမာင့္စကားနားေထာင္လို႔သာ ေတာ္ေသးတယ္။
ခုလည္း ဘာေၾကာင့္ဖုန္းေခၚေနတယ္မသိ။
Necktie ကိုေသခ်ာေလးညွိၿပီး စိမ္းျပာေရာင္ကုတ္အကၤ်ီလက္ဖ်ားေတြ သပ္ရပ္ေအာင္ခါထုတ္လိုက္ကာ ဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္လိုက္တယ္။
"Hello''
"ကိုယ္ပါ... ကိုးလ္ ....ဖုန္းနံပတ္မဖ်က္ရေသးရင္ေတာ့ ကိုယ္မွန္းသိမွာပါ''
"လိုရင္းကိုေျပာ''
"ဒါဆို ကိုယ့္နံပတ္မွန္းသိရဲ႕ တမင္မကိုင္တာလား ဒါမွမဟုတ္ မကိုင္ရဲတာလား''
"က်ဳပ္အခ်ိန္မရဘူး အားယားေနတာမဟုတ္လို႔ မေျပာရင္ ဖုန္းခ်လိဳက္ေတာ့မယ္''
"အင္း....သိပ္ေလာတာပဲ ဒီအခ်ိန္ဆိုေလလံပြဲသြားမလို႔ ျပင္ဆင္ေနေရာေပါ့....မင္းကေလလံေအာင္သြားေအာင္ ႀကိဳးစားလိုက္ပါ ကိုယ္ကခါးအတြက္အခ်ိန္ေပးလိုက္မယ္....ခါး.ကိုယ္နဲ႕အတူရွိေနတယ္''
ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမာင့္မွာယုံၾကည္ခ်က္အျပည့္နဲ႕ပါ။ ခါး ဒီလူနဲ႕မပတ္သက္ေတာ့တာ သူအသိ။
"ခင္ဗ်ားစကားကို ယုံေပးမယ္လို႔ ဘာေၾကာင့္ထင္ေနတာလဲ''
"အဲဒီမွာ ပုံပို႔ေပးလိုက္မယ္''
ေခါင္းေလးငုံ႕ကာ အစားစားေနတဲ့ပုံက ခါးမွခါးအစစ္။ ဒီလူကို ခါးတကယ္ပဲ ေႂကြေနတာလားကြာ....ေတာက္။
