Ethereal Destiny

Rozdział 23

Xavier

Obudziłem się, a moją głowę od razu zaatakowały te złe wspomnienia ze wczorajszego dnia. Wolałbym się budzić z myślą, że wczorajszy dzień spędzony z Claire będzie mnie prześladował za każdym razem, powodując uśmiech na mojej twarzy, a tymczasem budziłem się przez ciągle dudniące w mojej głowie słowa Ellie.

"Musisz to zrobić."

Gówno. Nic nie muszę, a jej słowa nie powinny być dla mnie tak cholernie istotne. A jednak jakaś cząstka mnie wciąż żyła rozkazami tej kobiety. Jedyne co musiałem to nie pozwolić Ellie zawładnąć moim umysłem i żyć według własnych zasad i reguł, które sam sobie ustaliłem. Ta kobieta miała wypełniać tylko swoje obowiązki, a nie podejmować za mnie decyzję.

Musiałem jej szybko przypomnieć kto tutaj ma władzę, a kto wykonuje polecenia, bo najwidoczniej, mocno się zagalopowała i nie zdążyła wyhamować.

Zwlokłem się leniwie z łóżka i poszedłem do łazienki wciąć szybki prysznic. Ekscytacja zawładnęła mną w całości, gdy przypomniałem sobie, że spędzę z Claire następne trzy miesiące. Cieszyłem się, że moją trasę koncertową będę mógł spędzić z tą dziewczyną u boku.

Ona dodawała mi siły i chęci do dalszych działań. Wzbudzała we mnie wszystko co najlepsze, a w dodatku sprawiała, że w moim brzuchu ciągle tańczyły motyle. Jej niewinne ruchy, które robiąc nie zdawała sobie sprawy, że mają na mnie tak wielki wpływ. Jej gesty i sama niewinność powodowały, że mogłem być na każde zawołanie.

Stałem się przy niej potulnym pieskiem i nie chciałem, aby ktokolwiek to zmienił. Dla niej mogłem być psem, który przybiegnie na każde zawołanie. Claire Flores miała nade mną całkowitą władzę i gdyby powiedziała, że mam skończyć z muzyką, zrobiłbym to bezmyślnie. Bo ta dziewczyna stała się dla mnie najważniejsza. W każdym aspekcie życia.

Wciągnąłem na siebie szare dresy, białą koszulkę i szarą bluzę od dresowego kompletu, a na głowę wsunąłem czarną czapkę z daszkiem. Spojrzałem na apartament, w którym panowała już kompletna pustka, bo gdy zakończę trasę, będę już w innym hotelu. Robiłem tak za każdym razem.

Każda trasa koncertowa była dla mnie inna, bo podczas każdej z nich spałem w innym miejscu. Spędzałem czas inaczej i wszystko po prostu było inne. Nie chciałem przywiązywać się do miejsc, bo było to dla mnie absolutną głupotą. Chciałem odwiedzić każdy możliwy hotel w całych pieprzonych Stanach Zjednoczonych. Lubiłem poznawać nowe miejsca i nabierać nowych doświadczeń oraz zyskiwać nowe wspomnienia. A nowe miejsca, w których się znajdowałem, znacznie mi to ułatwiały.

— Gotowy? — usłyszałem głos swojego managera.

Odwróciłem się w stronę Josha, który ubrany w granatowy dres i czerwoną czapkę z daszkiem, stał oparty o futrynę drzwi mojego - starego już - pokoju.

— A jakżeby inaczej. — Mruknąłem, ostatni raz rozglądając się po pomieszczeniu.

— Twoja princessa już czeka? — zapytał, a ja wzruszyłem ramionami. — Chcę ją w końcu poznać, grzeb się szybciej — jęknął.

— Co jeśli cię nie polubi? Albo będzie się czuła niekomfortowo w naszym towarzystwie? — rozmyślałem, czując jak nagle narasta we mnie stres.

— Mnie się nie da nie lubić, złotko — puścił do mnie oczko, a po chwili znalazł się przy mnie i zarzucił swoją rękę na moje ramię.

— Błagam nie rzucaj do niej takimi tekstami.

— A bo co? — spytał z pretensjami. — Taki mój styl życia. I spokojnie, misiaczku prosiaczku, na pewno mnie pokocha.

Westchnąłem bezsilnie i pokiwałem głową, nadal nie rozumiejąc co ten człowiek robi w moim życiu, a co więcej co wyprawia na stanowisku managera. Do tej pory nie miałem pojęcia co mnie podkusiło, aby brać go do tej branży, ale czułem, że właśnie kogoś takiego tutaj potrzebowałem.