En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Hozier, Son of Nyx
Ruelle, War of Hearts
❈
Gittikçe serinleyen ve vücudumu tatlı bir ürpertiyle kaplayan bahar akşamında kendi kalp atışlarımın sesini duyuyordum. Hem de bunca gürültüye rağmen.
Havai fişek gösterisi bitmişti ancak gözlerim hâlâ gökyüzündeydi, sanki başka bir yere baksam büyü bozulacak gibi bulundukları noktadan ayıramıyordum.
Biraz daha, diye dua ediyordum. Biraz daha böyle duralım ve bu gece bitmesinhiç.
Fakat ne kadar yalvarsam da kalp atışlarım eski ritmine geri döndü, havai fişeklerin son izleri gökyüzünden silindi ve bir rüzgâr esti. Biz sustuk, içim neredeyse öpüşecek olmanın verdiği heyecanı hatırlatmak ister gibi kıpırdandı ama sustuk.
Aşağıda, meydanda sesler yükseldi. Çalgılar yeniden çalınmaya, danslar kaldığı yerden devam etmeye başladı.
Neredeyse öpücük hakkında konuşmayacağımızı da tam o anda anladım. Konuşabileceğimiz süre çoktan geçmişti ve ikimiz de tekrar bu kadar samimi bir anı paylaşana kadar hiç yaşanmamış gibi davranacaktık. Birbirimize doğru hiç eğilmemişiz gibi.
Eğlence sabaha kadar devam edecekti ama bizim için orada bitmişti. Büyü bozulmuştu, gerçeklere geri dönmüştük ve ben yaşlı bir kadının balkonunda olduğumuzu hatırlamıştım.
Rahsan Ze'viv birbirine hafifçe temas eden kollarımızı ayırdı ve başını bana doğru çevirdi. "Artık insek iyi olur, burada olduğumuzu fark edebilirler."
Haklıydı. Bunu biliyordum ama isteksizce başımı sallamaktan ötesini yapamamıştım. Ayrılmaya hazır değildim henüz, yüzüne bakamıyordum ama halimden şikayetçi değildim.
Aksine, biraz daha yan yana durmayı, düşünmeyi ve onun da ne düşündüğünü merak etmeyi istiyordum. Hayal mi gördüm yoksa o öpücük gerçekleşecek miydi bilmek istiyordum.
Çok şey istiyordum ancak onun sesi mesafeliydi, ben de isteklerimi söze dökemiyordum. Dediğim gibi, o anı kaçırmıştık ve ikimiz de ne yapacağımızı bilmediğimizden hiçbir şey olmamış gibi davranıyorduk.
Kör, aptal ya da olan bitenden bihaber değildim; bana olan davranışlarının farkındaydım. Ben sadece...korkuyordum.
Bu gece bir peri masalının içindeymişiz gibi davransak da kim olduğumu, nerede olduğumu ve karşımdaki insanınkim olduğunu unutmamalıydım.
