En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Dramatic Violin, The Night We Met -Violin
Dramatic Violin, Why'd You Only Call Me When You're High
❈
"Kime bakıyorsun, Rahsan'a mı?"
Serafina'nın sesini duymamla birlikte bakışlarımı ona çevirdim ve dudaklarıma zoraki bir gülümseme yerleştirdim. "Evet. Normalde hiç geç kalmazdı."
Söylediklerim nispeten doğruydu. Evet, Rahsan'a da bakıyordum ancak gözlerim sanki görünce notu kimin yazdığını anlayabilecekmişim gibi sürekli kalabalığın arasında geziniyordu. Mar-Elyath Kalesinin büyük balo salonunda, yüzlerce mumun yandığı avizenin altındaydım. Buraya bu sabah gelmiştik babam, yardımcılarımız ve düğün hediyelerimizle dolu iki at arabasıyla; Isabella ve Simon'ın aileleri bizi girişte karşılamış, eşyalarımızın yerleştirileceğini söyleyerek öğle yemeğinin tadını çıkarmamızı istemişti.
Ancak şamdanlar ve çiçek buketleriyle süslü uzun masa babamın tanıdıklarıyla dolu olduğundan yemeğe başlamakta biraz gecikmiştik. Onun herkesle selamlaşmasını ve beni tanıştırmasını beklerken de Mahil Ravi'ye takılmıştı gözlerim. Onur konuğu misali masanın baş köşesindeydi ve bakışlarımız buluştuğunda samimi bir şekilde gülümsemişti.
Ona aynı şekilde karşılık vermeyi denemiştim ancak uykusuz ve huzursuz geçen bir gecenin ardından ne kadar inandırıcı olduğumdan emin değildim. Yine de babamın koluna girip onun yanına götürmüş ve selam verdikten sonra tanışmalarını sağlamıştım. Theodor Malkin coşkuyla elini sıkarken de dikkatle yüzüne bakmıştım. Tabii sakin ifadesinden bir şey anlayabilmek mümkün değildi, kendi vesveselerime kapılıp gitmemek için de kolumu çimdiklemem gerekmişti.
Çay davetinin ardından eve dönerken, Mar-Elyath Kalesinin Ravilere ait olduğunu öğrendiğim andan itibaren zihnime düşen şüphe tohumu gittikçe büyümüştü içimde. Engel olmaya da çalışmamıştım üstelik, düşününce epey mantıklıydı.
