En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Dramatic Violin, Salvatore (Violin)
Ruelle, Where Do We Go From Here
❈
Yılın en iyi kızı ödülünü alma şansımı kaybettiğimi biliyordum. Üstelik kazanmaya da epey yaklaşmıştım. Akademiden onur derecesi ve iyi bir iş teklifiyle mezun olmuştum, son iki haftadır Mahil Ravi'nin çay davetinden söz ediyorduk ve babam yemeğe gelen arkadaşlarına benden iftiharla bahsediyordu. Ancak ne yazık ki, evin neredeyse tüm personelini toplayarak yaptığım duyuru durumun vahametini ortaya koyuyordu. Oysa "Benim bir erkek arkadaşım var," demiştim yalnızca. "Ve onu babamla tanıştırmayı düşünüyorum."
Bu güz dönümünde yirmi iki yaşında olacaktım ve bu yaş sivil halk için hiç de küçük bir yaş sayılmazdı. Hatta bir şifacı olmasaydım eminim ki mutfağa topladığım personelin yarısı ufukta bir evlilik var mı düşüncesiyle gözümün içine bakardı. Ancak ben bir şifacı ve daha da önemlisi, Theodor Malkin'in kızıydım. Tatillerde eve geldiğimde sessiz sakin yaşantıma tanık olmaları da cabasıydı. Aniden bir gece yarısı hepsini mutfağa toplayıp böyle bir duyuru yapınca da...
Rafya ufak bir çığlık atmıştı. "Bahar festivalinde sizi eve kadar getiren kişi mi yoksa?"
İlk tepki ondan gelmiş ve ağzından çıkanlara pek dikkat etmemişti. Bunun sonucunda da yanındaki kızdan uyarı dolu bir dirsek darbesi yemişti. Ardından, Bayan Kastav öldürücü bakışlarını ondan alıp yapmacık bir gülümsemeyle bana çevirmişti. "Bunun için hangi zamanı uygun gördünüz, küçük hanım?"
Belli etmemeye çalışsalar da şaşırdıklarının farkındaydım, duyurumdan sonra heyecanlanmışlardı. Üstelik yapmak üzere olduğum şeyin iyi bir fikir olmadığı da aşikârdı. Nihayetinde Theodor Malkin'in kızına ne kadar düşkün olduğu ve evlilik fikrinden nefret ettiği ortadaydı, ona Rahsan'dan bahsettiğimde büyük olay olacaktı. Bu yüzden personelin şaşkınlığını normal karşılamıştım, evdeki vaktini sessizce kitap okuyup bahçeyle ilgilenerek ya da kütüphanede tuhaf kokulu deneyler yaparak geçiren küçük hanımın bir sevgilisi vardı. Saman altından su yürütme kapasitem karşısında şaşırmalarına kızmamalıydım.
