ထယ်ရယ်အခုရောက်နေသည့် နေရာက မက်မွန်ပင်တွေ အပြည့်နှင့်နေရာတစ်ခု။ ထယ်ရယ်က မက်မွန်ပွင့်ကို သဘောကျတာ ငယ်ကတည်းကမလို့ ပြုံးပျော်စွာ လှည့်ကြည့်နေချိန် ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသော အနေအထား။
နန်းဆောင်တစ်ခု၏ အခန်းဖွဲ့စည်းပုံအတိုင်း။ ရုတ်တရက် လန့်သွားပေမဲ့ ထယ်ရယ်လည်း လျှောက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။ တစ်နေရာကို ရောက်တော့ ထယ်ရယ်ခြေလှမ်းတွေဟာ ရပ်တန့်သွားသည်။
ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သူတစ်ယောက်နှင့် ထိုလျှောက်လမ်းတွင် ရှိနေသော နောက်ထပ်သူတစ်ယောက်။ ထိုသူတွေ၏ မျက်နှာကိုတော့ ထယ်ရယ်ကောင်းကောင်းမမြင်ရ။
ထယ်ရယ်ကြည့်နေစဉ်မှာ ပလ္လင်ပေါ်မှ သူက တစ်ခုထုအား တားလိုက်သလို။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်တစ်ယောက်က သူ့နှလုံးအိမ်တည့်တည့်အား ဓားဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။
"အား!!"
ထယ်ရယ် အိပ်မက်တစ်ခုအား မက်ပြီး အိပ်ရာမှ နိုးလာခဲ့သည်။ ချွေးတွေလည်း ရွှဲနေပြီး အသက်ရှူသံတွေဟာလည်း မြန်နေခဲ့သည်။ ထယ်ရယ့် သက်တမ်းတစ်လျှောက် ပထမဆုံး မက်ဖူးသည့် အိပ်မက်ပင်။
နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ နာရီလက်တံက ၃နာရီလောက်ကို ညွှန်ပြနေသည်။ နောက်ရက်တွင်လည်း ကျောင်းသွားရဖို့ ရှိသေးသည်မလို့ ပြန်အိပ်ရန်သာ တွေးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဓားနဲ့ ထိုးချလိုက်တဲ့အချိန်တုန်းက ထယ်ရယ်ကိုယ်တိုင်ပါ ဘာလို့ နာကျင်နေရတာလဲ။
🜚🜚🜚🜚🜚🜚🜚🜚🜚🜚
ချွမ်ရွေ့ သူနေထိုင်ရာ အဆောက်အဦး၏ စာဖတ်ခန်းထဲ၌ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန်လျှောက်နေမိသည်မှာ နာရီဝက်ခန့်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဂယူဘင်းကလည်း ချွမ်ရွေ့ကို ကြည့်ရင်း အတော်လေးကို မျက်စိနောက်နေပြီဖြစ်သည်။
"ရစ်ခီရှန် မျက်စိတွေလည်း နောက်လာပြီ ထိုင်တော့"
"ဂယူဘင်း ငါကျောင်းတက်ရင် ကောင်းမလား"
ဂယူဘင်း ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်မည့် ဆန်မုန့်တုံးလေးပင် အောက်သို့ ဖက်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားရသည်။ သူ့ဟာသူ နေလာတာ နှစ်တစ်သောင်းရှိပြီ စာလုပ်စရာမလိုဘူးလို့ ပြောတဲ့ တစ်မိုးအောက် ရစ်ခီရှန်က ဘာတဲ့ ကျောင်းတက်မယ်။
YOU ARE READING
Light Me
Fanfiction네가 먼저 나를 찾아낸다면 다시 날 안아줄 거야? If you find me first, will you hold me?? Shen Quanrui || Kim Taerae
