"ထယ်ရယ့်ကို ယွမ်မျိုးဆက် ရှန်သခင်လေးရဲ့ ကြင်ယာတော်မြှောက်ရင် ဘယ်လိုလဲ ဟာအိုဟျောင်း"
ချွမ်ရွေ့ရဲ့ အမေးကို ဟာအို တုန်လှုပ်မသွားမိပါ။ အစကတည်းက ရိပ်မိသလို ခန့်မှန်းမိပြီးသား ကိစ္စတစ်ခု။ နောက်ပြီး ချွမ်ရွေ့က ပြောရင်ပြောသလို လုပ်တတ်တယ် မဟုတ်ပါလား။
"ထယ်ရယ်က အဆင်ပြေမယ့် သူမျိုးပါပဲ"
ကိုယ်ဟာ မပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ သူပေမဲ့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရမယ့်သူဟာ ချွမ်ရွေ့ဖြစ်နေလို့ စိတ်ချနိုင်ပါတယ်။ ချွမ်ရွေ့က ဒီကို စရောက်ကတည်းက ထယ်ရယ့်ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်တို့တွင် နူးညံ့မှုတို့ ပါဝင်နေသည်လေ။
"ဟျောင်းလည်း ပင်ပန်းနေပြီမလား နားတော့လေ"
"ချွမ်ရွေ့လည်း သေချာ အနားယူလိုက်ဦး"
ဟာအို ချွမ်ရွေ့၏ နန်းဆောင်ကနေ ပြန်လာပြီး နန်းတော်ထဲ လမ်းပတ်လျှောက်နေမိသည်။ လပြည့်ညလည်း ဖြစ်သည်မလို့ လရောင်သည် ဖြာကျနေလျက်ရှိသည်။ ရေကန်တစ်ခုနား အရောက်တွင် ဟာအိုသည် ရပ်လိုက်ပြီး လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့အဖြစ်က လမင်းကြီးကို လိုချင်နေသလိုမျိုး မဖြစ်နိုင်တာကို တောင့်တနေသလိုမျိုးပင်။ ထယ်ရယ်က လမင်းကြီးပဲ ဆိုပါစို့။ သူဟာ ထယ်ရယ့်ကို အလင်းရောင်ပေးနိုင်မယ့် နေမင်းကြီးဖြစ်ချင်သော်ငြား လရဲ့ အလင်းရောင်နဲ့ပဲ ထွန်းလင်းနိုင်တဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်သာသာ။ ဒါပေမဲ့လည်း ကျေနပ်ပါသည်လေ အနည်းဆုံးတော့ သူဟာ အနားတွင် နေခွင့်ရသေးသည်မလား။
ကိုယ်ဟာ တာမထွက်ခင်ကတည်းက ရှုံးနိမ့်နေပြီးသား သူဆိုတာ ကြေငြာစရာတောင် မလိုခဲ့ဘူး။ အပြစ်တင်ရကြေးဆို ကိုယ်ကတော့ မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံစေခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာကိုပဲ အပြစ်ဆိုချင်မိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း..
"ဟာအို"
ထယ်ရယ့်ကို ယွမ်အင်ပါယာ၏ အိမ်ရှေ့စံ ချွမ်ရွေ့က နန်းဆောင်ထိ လိုက်ပို့ပေးပြီးသည့်တိုင် ထယ်ရယ်သည် မအိပ်ချင်သေးတာနှင့် လသာဆောင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကာ လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
YOU ARE READING
Light Me
Fanfiction네가 먼저 나를 찾아낸다면 다시 날 안아줄 거야? If you find me first, will you hold me?? Shen Quanrui || Kim Taerae
