Jiwoong နာရီကြည့်လိုက်ပြီး လွယ်အိတ်ကိုသေချာပြန်လွယ်ကာ Matthew ကို အိမ်ရှေ့မှာစောင့်နေတယ်။ မနေ့ထဲကကောက်သွားတဲ့ ကြောင်ဆိုးလေးက သူအိမ်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်းစာပို့တာကို ဝင်ကြည့်ပြီး စာမပြန်ပါဘူး။ အဲ့တော့လည်း ဆက်ချော့ရဦးမဲ့တာဝန်အရ ကျောင်းသွားဖို့ လာစောင့်နေတာပါ။
Matthew က အိမ်ထဲကထွက်လာပြီး သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးက အလိုလိုဆူထွက်လာပါတယ်။ တကယ့်ကောက်တေးလေးမှန်း အခုမှသိတော့တယ်။
"Matthew မနက်စာစားခဲ့ပြီလား"
"ဟင့်အင်း"
အမေးနဲ့အတူ ကောက်နေတဲ့ ကြောင်ဆိုးလေးလက်ကိုဆွဲကိုင်လိုက်တော့ မငြင်းပါဘူး။ သူ့ဘေးကနေငြိမ်ငြိမ်လေးပါလာခဲ့တယ်။ Jiwoong လက်ချောင်းတွေကိုဖြန့်လိုက်ကာ Matthew လက်ချောင်းတွေကြားတိုးဝင်ပြီး လက်ချောင်းချင်းယှက်ကိုင်ကာ ညှစ်လိုက်တော့ ကြောင်ဆိုးလေးက သူ့လက်ကို လက်သည်းနဲ့ဖိကုပ်လာတယ်။ စူးခနဲပဲ။
"ကြောင်ဆိုးလေးက ကိုယ့်ကိုအမြဲကုပ်ချင်နေတာလား"
"ဟွန့်.."
သူမေးလိုက်တော့ မဖြေပဲ မျက်စောင်းပါထိုးလာတော့ Jiwoong အသံထွက်တဲ့ထိရယ်မိသွားတယ်။ ဒီအကောင်ပေါက်ကို အသည်းယားလို့ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ။
"စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့ကွာ နော်"
က်ိုင်ထားတဲ့လက်ကိုအသာလှုပ်ရမ်းရင်းပြောလိုက်တော့ Matthew က သူ့က်ိုကြည့်လာတယ်။
"Hyung က ကျွန်တော့်ကိုအထင်လွဲတာကိုး"
"အခုမလွဲတော့ပါဘူး၊ ကိုယ်သိပါပြီဆို"
ကြောင်ဆိုးလေးလို့ခေါ်ရင် မကြိုက်ချင်ပေမဲ့ အခုကြည့်ပါဦး။ ကောက်နေလိုက်တာများ ကွေးလို့။
"ဘေဘီ.. ကိုကို့ကို စိတ်ဆိုးပြေပါတော့"
ခေါ်လိုက်တဲ့အခေါ်အဝေါ်ကြောင့်ထင်တယ် သူ့ကိုပါးရဲရဲလေးတွေနဲ့ကြည့်လာတယ်။ တဖြည်းဖြည်းကျေနပ်သလို ပြုံးယောင်သန်းလာတဲ့အကောင်ပေါက်က ရှက်သွားသလို သူ့လက်မောင်းနဲ့မျက်နှာကိုကွယ်လာတယ်။
