Jiwoong စာကြည့်တာကြာလာပြီမလို့ မျက်လုံးအနားပေးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်လိုက်မိတယ်။ ကိုယ့်ရှေ့မှာထိုင်နေတဲ့ကောင်လေးကိုမြင်တော့ ခုတလော ခဏခဏတွေ့နေရတဲ့မျက်နှာမလို့ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်မိပြီး ဆက်ကြည့်နေမိကာ စာအုပ်ဖွင့်ထားပြီး စာကြည့်နေပုံတော့မရပေ။ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဒီကောင်လေးကို ကြိမ်ဖန်များစွာမြင်မိပေမဲ့ တိုက်ဆိုင်တာလို့ထင်ထားခဲ့ကာ အခု ရှေ့တည့်တည့်မှာထိုင်ပြီး လူကိုသေချာထိုင်ငေးနေတာမလို့ ခုံကိုလက်ချောင်းနဲ့အသာခေါက်ကာခေါ်လိုက်ပြီး
"မင်း ဘာလို့ ကိုယ့်နောက်ကို အမြဲလိုက်နေတာလဲ"
တိုက်ဆိုင်တာဟုတ်,မဟုတ် သေချာသိချင်တဲ့စိတ်ကြောင့် ကောင်လေးကိုမေးလိုက်မိတယ်။ ခုံခေါက်သံကြားမှ ကိုယ့်ကိုသေချာပြန်ကြည့်လာပြီး မေးခွန်းကြားတာနဲ့ ချက်ချင်း စာအုပ်နဲ့မျက်နှာကိုကွယ်လိုက်တာမလို့ ထင်တာဟုတ်နေမလား ပိုသေချာသိချင်လာကာ
"မင်း ခုတလော ကိုယ့်ကိုလိုက်ချောင်းနေတာမလား"
ထပ်မေးမိတော့ ရှေ့ကကောင်လေးက သူ့မျက်နှာကိုကွယ်ထားတဲ့စာအုပ်ကိုပါ ခါယမ်းပြီး 'မဟုတ်ဘူး' လို့ ငြင်းလာခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုလာလိမ်နေတာလဲ? တခြားလူတွေစာကြည့်နေတာအနှောင့်ယှက်မဖြစ်ရအောင် Jiwoong လေသံကို ပုံမှန်ထက်အနည်းငယ်တိုးလိုက်ပြီး
"ကျောင်းမှာ မတော်တဆတွေ့တာဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ခုတလော ကိုယ့်အိမ်နားမှာပါ မင်းကိုတွေ့နေတာ၊ အဲ့တာ တိုက်ဆိုင်တာလား"
သူ ဆက်မေးလိုက်တော့
"ကျွန်တော် Hyung အိမ်နားက သူငယ်ချင်းဆီကိုလာတာပါ၊ တိုက်ဆိုင်တာနေမှာ"
'မိပြီ' ကွယ်ထားတဲ့စာအုပ်ကနေ မျက်လုံးလေးပဲဖော်ကာ ဖြေလာတဲ့ကောင်လေးကြောင့် Jiwoong နှုတ်ခမ်းကွေးရုံပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဒီကောင်လေး မလိမ်တတ်ပဲလိမ်နေတာမလား။
"ကိုယ့်အိမ်ဘယ်နားဆိုတာ မပြောရသေးဘူးလေ၊ မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းငြင်းနေတာလဲ၊ ကိုယ့်အိမ်ကိုသိနေတာလား၊ မဟုတ်သေးဘူး ကိုယ့်ကိုသိနေတာလား"
