Görkem'den...
"Yağmur!!"
Dünya o an durdu sanki. Koşarken ayaklarımın yere değdiğini hissetmedim. Etraftan sesler yükseliyordu: "Bir kız yere çakıldı!", "Sedeflerin kızı kaza yapmış!", "Çıkın, yetişin!"
Yanına ulaştığımda nefesim boğazımda düğümlendi. Az önce bana öfkeyle haykıran o güzel kız, şimdi asfaltın üzerinde, o deniz mavisi elbisesinin içinde kanlar içinde yatıyordu. Hiç kıpırdamıyordu.
"Birşey yok, birşey yok!"
"Yağmur!"
Dizlerimin üzerine çöktüm. Ellerim titreyerek boynuna gitti. Nabzını bulmaya çalışırken saniyeler saat gibi geçti. Ellerim titriyordu, gözüm kararıyordu. Ya nefes almıyorsa? Ya...
"Gözünü seveyim, aç gözlerini Yağmur !"
Parmak uçlarımda o hafif atışı hissettiğim an ciğerlerime ilk kez hava girdi.
Parmaklarımı burnunun altına götürdüm. Sonra bileğine.
Bir atış.
Bir tane daha.
"Yaşıyorsun... Dayan, dayan seni hastaneye yetiştireceğim, iyi olacaksın," dedim, sanki beni duyuyormuş gibi.
Gözlerini çok hafif araladı. Kirpikleri hafifçe titredi. Dudakları aralandı..."Gör...kem" diye fısıldadı. Elini kaldırmaya, bana dokunmaya çalıştı ama gücü yetmedi, parmakları havada süzülüp tekrar yere düştü. Gözleri kapandı.
O an içimde bir şey koptu.
Elini tuttum, sıktım, sanki bıraksam gidecekmiş gibi.
"Hayır hayır Yağmur, güzelim hayır! Aç gözlerini nolursun ! Bunu bana yapma... Özür dilerim, özür dilerim!"
Telefonum... Telefonum neredeydi ?!
Üzerimi, ceplerimi, montumu yokladım. Yok. Lanet olsun, nerede bu telefon !?
Her yeri kan içindeydi, telefonumu arıyordum ama yoktu, hiçbir yerde yoktu. O sırada içeriden çığlıklar yükseldi, sonra ayak sesleri yaklaştı. İnsanlar koşuyordu. Bağırışlar çoğaldı.
"Yardım edin!" diye haykırdım. "Ne olur yardım edin, Yağmur!"
"Noldu? Kime ne oldu !?"
"Sedef ablanın kızı haber verin içeri !Yetişin !"
Gözlerim Yağmurun kırılmış yerde duran telefonuna ilişince, hemen kaptım, ambulansı arayacaktım ki Yaman amcayı gördüm. Elinde telefonuyla, dünyası başına yıkılmış bir halde bize doğru koşuyordu.
"Yağmur!" dedim bir yandan elini tutmaya devam ederek.
"Yaşıyor mu !?" diye sordu çaresizce, yüzündeki ifadeyi hayatım boyunca unutamayacağım.
"Yaşıyor! Ambulansı aradınız mı?"
"Aradım geliyorlar... Yağmur'um!"
Yaman amca feryat ederek kızının yanına çöktü. Ardından annesi, ablası... Herkes dışarı döküldü. Sokak bir anda mahşer yerine döndü. Sedef teyze yıkılmıştı.
Ve uzaktan gelen siren sesi geldiğinde bir umut rahatlamıştım, çünkü çok çabuk gelmişlerdi...Elini bırakmak istemesemde ayrılmak zorunda kalmıştım. Parmak uçlarımdaki sıcaklık çekilince dünya sanki buz kesti.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Yinede Sevdik
RomanceÖlümün kıyısında bir kadın ve sevgisini bir silaha dönüştüren bir adam... "Ben seni sevdim! Öyle alelade değil, deli gibi...Adam gibi..." dedi sesi buz keserek. "Benden korkma diyordum ya...şimdi gerçekten korkmalısın." Kaçacak tek bir nefeslik ye...
