ALT ÜST OLAN HAYATIM

26. ALKIM

Merhabaaaa.

Nasılsınız?

Sınır: 10 oy 85 yorum.

Alkım'ın anlatımıyla

  Asel eve döndüğünden beridir yani üç gündür odssından çıkmıyor, yemek yemiyordu. Annemler onun ifin fazlasıyla endişeleniyordu. Demir'in bile bazen Asel'in oturduğu yere bakarken gorüyordum.

  Kendi odamdan çıkıp da karşımda duran Asel'in odasına gittim. Kapıyı çaldığımda içeriden ses gelmemesiyle yutkundum.

  Kapıyı hafifçe aralayıp içeri girdim. Asel'in yatağında pencereye dönük bir şekilde yatıyordu. Yanına yavaşça yaklaşmaya başladım.

  " Asel. " Seslenişimle beni umursamamıştı. Yanına yaklaşıp yüzünü görebileceğim tarafa oturdum. Bakışlarıni kısa bir anlığına yüzüme çevirdiğinde hafifçe gülümsedim.

  " Aç mısın? " Bana bakıp geri bakışlarını önüne çevirdi. Elimi saçlarına uzattığımda benden geriye kaçmasıyla yutkundum.

  " Özür dilerim. " Bana bakmamıştı bu sefer. Ağlamaktan şişmiş gözleri tekrardan dolmaya başladığında yutkundum.

  "Asel biraz konuşur musun güzelim lütfen? " Bakışları şaşkınlıkla bana dönerken burukça tebessüm ettim.

  Yutkunup geri bakışlarını çekerken derin bir nefes verdim. Yatağın kenarındaki boşluğa oturduğumda saçlarını okşamaya başlamıştım.

  Bakışları yüzüme değdikten sonra geri önüne döndü. " Güzelim anlatmak ister misin? " Derin bir nefes verdi.

  " Neyi anlatayım Alkım? Bana şiddet uygulayışlarını mı yoksa o adamların gözü önünde kriz geçirmemi mi ya da bir denek oluşumu mu? " Saçından beyaz bir tutamı göstermişti sonda. Yutkunup şaşkınlıkla bakakaldım. "Ne Asel ben bunları bilmiyordum. "

  " Bilemezsin zaten. " Mırıldanışıyla başımı yere eğdim. " Aslında bilebilirim gibi güzelim. " Hızlica bana döndüğünde yüzünde sinirli ve tiksinir bir ifade vardı.

  " Nereden bileceksin ya nereden bileceksin? " Bağırışıyla yutkundum. Yanına oturup yastıklarından birini dikleştirdiğim sırada bana sorgularca bakıp sonrasında umursamazca arkasını döndüğünde kıkırdadım.

  Yanına oturup sırtımı dikleştirdiğim yastıģa yasladım. Onu kendime çekip başını göğsüme yasladım. Bana baktığında şaşkınlık doluydu bakışları.

  " Ben küçükken yani annem size hamileyken üçüncü ayıydı sanırım. Neyse bir gün eve bir adam geldi. Annemlerle bir şey konuşuyordu. Annem 'yapmam, etmem' diyordu. Ama ne konuştuklarını bilmiyordum. Sonra nasıl olduysa ikna oldular sanırım. Çünkü bir süre sonra ormanlık alanda bir yere gitmiştik. Orada annemi bir odaya aldılar. Başta çığlıkları gelse de sonradan kesilmişti sesi. Babama her ne kadar ne olduğunu sorsak da sizin iyiliğiniz için olduğunu söyleyip çıkmıştı işin içinden. " Asel'e baktığımda tekrardan bana ilgiyle baktığını gördüm. Bu haline kıkırdadığımda dudaklarını araladı.

  " Peki sonra ne oldu? " Bir masalın devamını bekler gibi olan sorusuyla gülümsedim. " Sonra garip bir şey olmadı. Ultrasondaki fotoğraflarınız filan da gariplik yoktu diye hatırlıyorum. Aslında annem sadece 'yapmam' dememişti. 'Başka bir çocuğuma daha yapmam' demişti. Şimdi fark ediyorum ben de. Neyse. Sonraki tek gariplik de yani senin hayatını bilemiyorum ama doğumda karıştırılmanızdı. " Beni hafifçe başıyla onaylamıştı. Yine de hiçbir şey söylemedi.

  " Onlarla alakalı değilmiş karıştırılmam. Bilmiyorlardı çünkü. Aslında bir bakıma beyinlerini yakmış bulundum. " Kıkırtısıyla yutkundum. Kendine gelmesi elbette ki iyiydi.