DemonxHuman

DxH Chapter 38

As the Wyvern flew higher into the red-streaked sky, I held tightly onto Ryan's waist. The cold wind stung my skin, but it couldn’t quiet the storm of thoughts in my head. My choice felt right, but I couldn’t shake the unease growing inside me. The weight of Ocuser’s anger, Vetel’s calm acceptance, and Gail’s worry stayed with me like shadows I couldn’t escape. I looked at Aren, his jaw tight and his eyes watching the horizon. He hadn’t said much since we left, and his silence only made me think more.

"My mark is killing me," kinamot ko ang tattoo ko sa likod ng aking leeg.

"That's is bold to you to escape hah? Anong naisip mo?" tanong niya.

Napaikot ang mata ko dahil sa kaniya. "Ipaalala mo nga sa'kin ba't kita sinama?" pagsusuplada ko sa kaniya.

"Hah! Something telling me there's something in you. Right, Kishid?" Narinig kong umungol ang Wyvern niya ng mahina kaya tinapik ni Ryan ang likod nito.

"Good girl," bulong niya sa kaniyang alaga.

Muling nagflashback sa isip ko ang napag-usapan namin ni Ryan kaya ko siya hinayaan na sumama sa akin.

"I can see a gem inside you," ani Ryan habang nakatitig sa akin.

Napalingon kaagad ako sa mga kasama ko dahil sa sinabi niya.

We're in a fucking training!

"Anong sinasabi mo?"

"Uh-uh," he whistle and throw a mapple berry in air before his mouth catch it. "I can see the light inside you do not deny it. Huli na kita," he casually said.

Nasa damuhan kami dahil kakatapos ko lang tumakbo sa isang buwan na training namin. This place is so pretty when I got here first but now it's suck.

"H-How... I mean paano mo alam?" I asked.

"Probably because I have a good eye," pagmamayabang niya sabay kindat sa akin.

"Huh, funny. Kaya pala gusto kong dukutin mata mo," wika ko na ikinatawa niya.

"Hindi mo pa rin maitatanggi na alam ko ang secret mo. You want me to tell them the thing inside your body," asar niya.

"Don't you dare," asik ko pero sumipol lang siya. Para siyang nasisiyahan sa nangyayari.

Napairap ako lalo na nang makita ko ang ngisi sa mukha ni Ryan. He leaned closer, his voice lowering but still teasing. “Alam mo, Meil, mas nakaka-curious tuloy kung anong klaseng Pollo meron ka. Baka shining, shimmering, splendid pa yan.” He wiggled his eyebrows, obviously enjoying how red my face had become—whether sa galit o hiya, hindi ko na alam.

“Tumigil ka nga, Ryan! Kung hindi, ikaw mismo ang gagawa ng push-ups sa buong magdamag,” banta ko, kahit alam kong hindi niya ito seseryosohin.

Tumawa lang siya nang malakas, tapos ay hinawakan ang isang maple berry at inikot-ikot ito sa mga daliri niya. “Hmm… o baka naman kaya mo ‘to itinatago dahil... special ka talaga? I mean, sino ba namang hindi magtataka kung bakit parang katulad mo yong lalaking yon na parang calculated lahat ng galaw lalo na pagdating sa mga training na ‘to, huh?” His smirk widened.

“Ryan, seriously." Umirap ako at tumayo, para tapusin na ang usapan. Pero imbes na matakot, lalo pa siyang ngumisi.

“Relax, Meil. Hindi ko naman sasabihin sa iba… yet. Pero, alam mo, ang cute mong magalit. Parang—”

“Wag mo nang ituloy yan!” sigaw ko, sabay talikod para takasan ang ngiti niyang nakakairita.

Tumikhim si Ryan, pero sa kabila ng kanyang pilyong ngiti, may bahid ng seryosong tono ang kanyang boses. “Meil, alam kong hindi mo gusto ang ideya, pero huwag kang magpanggap na kaya mong dalhin ang lahat ng ito mag-isa. You need partner. You know, it seem Aren is sometimes is not in a good condition and Pollo isn’t just some ordinary gem—it’s powerful, and dangerous kung hindi mo kayang kontrolin. You need someone who has your back. At obvious naman na ako ang pinaka-qualified diyan.” Tumingin siya sa akin na para bang napakalinaw ng logic niya. “Kaya hayaan mo akong maging kanang kamay mo. Wala ka naman pwedeng pagkatiwalaan sa kanila," turo niya sa Heinukel.