DemonxHuman

DxH Chapter 8

Even though I couldn’t see Acemaru’s face, I could still tell he was smiling. He didn’t do anything more than follow Heinukel Vetel’s shadow while watching me get away from Heinukel Vetel’s grasp. Muli akong nagpagulong dahil sa pagtalon ni Heinukel Vetel ngunit hindi ko inaasahan ang pagteleport niya sa aking likod. His face changed into a wolf, and he bit my shoulder. I wailed in agony as the pain hit me. My skin is crawling with blood, and I can feel it. I bit my lip and gripped his muzzle as I attempted to pull his sharp fangs from my shoulder.

I growled under my breath. “Agh! Heinukel Vetel masakit!” pamimilit ko dahil mas lalong bumaon ang kaniyang matutulis na pangil.

“Heinukel Vetel!”

“Mas nawawala sa katinuan si Vetel dahil matagal niya ng hindi nakokontrol ang pagiging taong lobo niya,” wika ni Acemaru habang naglalakad nang pabalik-balik.

“What do you mean?” Lakas loob kong siniko ang katawan ni Heinukel Vetel dahilan ng pag-atras niya.

Pero ramdam ko pa rin ang lalim ng kaniyang kagat sa balikat ko. I squeezed my wound fiercely, but the pressure from my palm was not enough to stop blood flow. Nag-angat ako ng ulo nang makarinig ako ng mga lumalagutok na buto. Pinanood ko si Heinukel Vetel na dumaing hanggang sa tuluyang siyang naging itim na lobo katulad ni Acemaru.

“Ang marka ang dahilan kung bakit wala siya sa katinuan,” Acemaru answered.

“Bakit hindi mo ko tulungan? Ikaw ang inner wolf niya diba?” Hinawakan ko ang likod ng aking leeg ngunit wala akong maramdamang kirot.

Lumikha ng alulong si Heinukel Vetel ng napakalakas sanhi para mas lalong tumingkad ang kulay ng kaniyang mata. Parang mga kidlat ang liwanag habang nakatingin sa direksyon ko.

“He still didn’t accept me as his inner wolf. I can’t help you.” He shakes his head and growls.

“Bakit wala akong maramdamang sakit? Anong kinalaman ng marka sa kaniyang pagwawala?” I asked while running away from him.

“Seriously? Ibig sabihin inako ni Vetel ang sakit ng inyong marka,” ani Acemaru.

“Ano?” May lakas niyang tanong. Ramdam kong nanghihina na ako. Sinubukan kong gamitin ang mahika ng Pollo subalit bigo ako dahil sa enerhiyang nanggagaling kay Heinukel Vetel.

“Kailangan mong makipagmarka kay Vetel para matapos na,” bakas sa kaniyang boses ang pag-aalala. Hindi katulad kanina na parang inaasar pa ako at naeenganyo na panoorin akong naghihirap.

“Do it now, hanggang may oras ka pa.”

Muli akong napapikit dahil nagtagumpay si Heinukel Vetel na mahuli ako. Ginawa kong panangga ang aking braso kaya naibaon niya ang kaniyang pangil. Napaubo ako ng dugo dahil sa lakas ng pagtapon niya sa akin sa pader. I ran my tongue over the sweet sting of the cut at the corner of my mouth.

“Kailangan mong gawin ang sinasabi ko kung gusto mong matapos ang pagwawala ni Vetel,” malamig niyang paalala.

Inalala ko ang pinag-usapan namin ni Heinukel Vetel kanina. Madali lang ang ritual na sinabi niya subalit natatakot ako sa magiging resulta.

“Hindi ba pwedeng ikaw ang kumausap!” I spoked.

“I told you. He still didn’t accept me. Hindi ko kayang makipag-komunikasyon sa kaniya.”

“Then how will I do it!”

“Just do a kiss and say the words of the ritual,” he answered.

“No!” I scowled, my heart beating so hard and fast that I couldn’t catch my breath.