DemonxHuman

DxH Chapter 45

My ears perked up at a faint rustling sound, almost imperceptible sound of rustling leaves and distant echoes of the forest. I tilted my head slightly to the left, focusing intently to trace its source.

Mukhang narinig din ng iba ang kaluskos dahil biglang naging alerto sina Keubi at Aren. Tumigil kami sa paglalakad at nagpokus sa ingay na nagmumula sa bandang kaliwa namin.

"Someone's coming," Keubi said, her voice firm but low, her eyes scanning the dense foliage.

I tensed, instinctively reaching for the hilt of my knife in my back but it the noise was, something were running-and fast.

Out of nowhere, a blur of movement erupted from the black trees. Ryan burst into view, sprinting at full speed and yelling incomprehensibly. Before I could react, he leaped toward Keubi, tackling her to the ground with a loud thud.

"Ahhhh!" Ryan shouted while gripping Keubi not to move.

"Ryan! That's my sister!" I shouted, my voice cracking through the air like a roar-loud, shocked, commanding.

Ryan froze at the sound of my voice, his expression caught between surprise and confusion.

"She is?" tanong niya, tumingin siya sa akin na para bang nagkamali siya ng pagkakakilala.

Tumango ako nang mariin. "Yes."

Ryan immediately scrambled to his feet, backing away from Keubi with a sheepish grin. "I thought she was trying to lure you," sabi niya habang nagpapagpag ng putik mula sa kanyang damit.

Lumapit ako kay Keubi at inalalayan siyang tumayo. "Ayos ka lang?" tanong ko sa kanya, pero hindi niya ako sinagot. Sa halip, diretsong lumapit siya kay Ryan, ang mga mata niya ay kumikislap sa galit.

Mabilis na tinaas ni Ryan ang kanyang dalawang kamay. "Sorry! Hindi ko sinasadya-"

Pak!

The sound of Keubi's fist connecting with Ryan's jaw was sharp and unmistakable. Napasinghap ako, at narinig ko pa ang pagsipol ni Aren mula sa likod. Ryan stumbled back, clutching his face.

"Keubi!" I called out, quickly grabbing her arm before she could throw another punch. "Hey, hey, kasama namin siya. Stop it!"

"Stop touching me," sagot niya, ang boses niya'y mas matalim kaysa sa dati. "We need to go now. Ilayo niyo ang lalaking 'yan bago ako hindi makapagtimpi sa kaniya."

Huminga nang malalim si Ryan at ngumiti sa akin, pilit na nagpapakumbaba. "Sorry, Meil. Akala ko kasi kalaban siya," he said, clearly embarrassed.

Sinulyapan ko si Keubi, na halatang hindi pa rin naglalabas ng lahat ng galit niya. Binalingan ko si Ryan at sinenyasan siyang sumunod sa amin. "Come on. Just follow us and stop causing trouble."

Habang nagmamadaling naglalakad si Keubi, hindi niya maiwasang magsalita. "Kailangan natin maka-alis dito. Lalo na at nagsibabaan na ang mga uwak sa himpapawid," sabi niya, ang boses niya ay puno ng pag-aalala. "This is a wild forest. Hindi natin alam kung anong kumokontrol dito."

Naglakad kami nang mabilis habang tahimik akong sumusunod. Pero hindi ko mapigilang itanong ang mga bagay na bumabagabag sa akin. "Sigurado ka bang ligtas ka na sumama sa amin? Si Lamyu? Bakit parang may hindi ka sinasabi sa akin?"

Bigla namang sumingit si Ryan. "Meil, bakit amoy-" he paused, sniffing the air like a curious dog. "-kanal kayo?"

Napabuntong-hininga ako. "Tumalon kami mula sa unang palapag ng Imperial House at bumagsak kami sa malawak na putikan," sagot ko, rolling my eyes at his lack of sensitivity.

Ryan chuckled awkwardly. "Ah, that explains a lot."

Pero napansin ko ang mga sugat sa kanyang katawan. Parang sumabak din siya sa labanan. "Anong nangyari sa'yo?" tanong ko, itinuturo ang mga gasgas at pasa sa kanyang braso at dibdib.