MÜDÂNÂ

26. KANLI KARA CEYLAN

Merhabalaarr🪄
Bölümü oylamayı ve satır aralarına yorum yapmayı unutmayın!⭐️

Keyifli okumalar dilerim!

● ● ●

(Elfida'nın kaçırıldığı zaman. Gece yarısı.)

Alen, içinden çıkamadığı ve kendisine bile anlatamadığı duygu silsilesinden arınmaya çalışsa da başarısızdı. Küçük Ceylanı için hazırladığı evlilik teklifi düşündüğünden daha güzel ve özeldi. Hayatında ilk defa nasıl konuşacağının, nasıl davranacağının heyecanını yaşamıştı. Komik olan ise karşısında oturan kadının her şeyden habersiz rahatça oturarak masadaki çiçeklere gülümseyerek bakmasıydı.

Gününün sonunda eve dönecekleri zaman benzin istasyonunda durduklarında Alen, huzursuzluğunun nedenini merak ediyordu. Elfida lavaboya gitmek için araçtan indiğinde birkaç dakikadır etrafta görünmüyordu. Ama Alen normalde onu merakta bırakmamak için yanına erkenden döneceğini biliyordu. Bekledi, bekledi, bekledi.

En sonunda dayanamayarak araçtan bir hışımla çıkarak üzerinde 'market' yazan otomatik kapıdan geçti. Etraf sessizdi ve bu sessizlik iyi şeylerin habercisi olmadığını gösteriyordu. Kasada duran görevli o kadar umursamazdı ki kıyamet kopsa kafasını telefonundan kaldırmazdı. Alen, reyonların arkasındaki lavaboya koştuğunda fark ettiği şey ile duraksadı. Karşılıklı duran kadın ve erkek tuvaletlerinin beş adım ilerisinde bir kapı vardı ve üzerinde kırmızı boya ile çizilmiş olan büyük bir çarpı işareti vardı. Hemen altında ise büyük harflerle 'GİRİLMEZ!' yazıyordu. Kaşları aniden çatıldı. Kapıya yaklaşıp işaret parmağını boyada gezdirince henüz kurumamış olduğunu fark etti. Tuvalet kapısına koştu ve attığı tekmeyle birlikte gürültüyle açıldı.

Tahmin ettiği gibi Elfida burada yoktu.

İçeride alışkın olmadığı ama kloroform olduğunu düşündüğü ağır bir gaz kokusu ve duman vardı.

Adımını dışarı attığında gözleri tavanı hızlıca taradı ama tuvalet kapıları kör noktada olduğu için kamera kayıtlarını izleyerek zaman harcamaması gerektiğini anladı. Alen, arabaya doğru koşarken aklına gelenle beyninden vurulmuşa döndü.

Bu şey en başından beri planlanmıştı ve planı başlatan ilk hareket arabanın benzin istasyonuna getirilmiş olmasıydı.

"Alen Bey, benzin için ilerideki istasyonda durmam gerekiyor." diyen Adnan'ın sesi kulaklarında yankılandı. Alen için güven her şeydi. Hayatında elinden geldiğince çok kişi barındırmazdı ama hayatına aldığı insan da güvenine ve sadıklığına inandıklarıydı. Ama Adnan ona ihanet etmişti. Hem de canından değerli gördüğü kadına karşıydı bu ihanet.

Alen'in sözlüğünde ihanetin affı olmazdı.

Dışarı koştu ama onu arabanın önünde ellerini önünde birleştirmiş ve kafasını önüne eğmiş şekilde bekleyen Adnan'ı görünce adımları yavaşladı. Kaçtığını sanmıştı ama yanılmıştı.

"Yürek mi yedin oğlum sen?" dedi dişlerinin arasından. Üzerine adımladı ve gömleğinin yakalarından tutarak sarsmaya başladı. "Söylesene lan!"