Us Two [Completed]

9

UNI

အနည်းငယ်သာ မြင်နေရသော လှလွန်းသည့် ပင်လယ်ပြင်ကြောင့် ဆက်မသွားဘဲ စံလင်း ရပ်ကြည့်နေမိသည်။

❝ ငေးကြည့်ဖို့ထိုက်တန်တယ်နော် အစ်ကို ❞

❝ မင်းခန့်ပိုင်ဖြိုး...❞

❝ ဒီကနေ ကြည့်ရင်တောင် ဒီလောက်လှနေတာ။ အရှေ့ထိသွားကြည့်ရင် ပိုလှမှာပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား ❞

အပြုံးမပျက်၊ မျက်တောင်မခတ်၊ အကြည့်တစ်စက် မလွှဲဘဲ ပြောလာသူ၏ စကားတို့သည် ဘာကြောင့်များ လေးနက်နေသည်ဟု စံလင်းသူ ခံစားနေရပါသနည်း။

❝ ရပ်မနေနဲ့လေဗျာ။ သိပ်လှတဲ့အရာတွေကို လှမ်းမြင်နေရတာတောင် ရှေ့ဆက်မတိုးဘဲ ငေးပဲငေးနေတော့မလို့လား ❞

❝ အစ်ကို..ဒီအတိုင်း သွားဖို့မေ့သွားအောင် ငေးမိနေလို့ ❞

❝ ကျွန်တော်နဲ့ အတူ သွားချင်လား။ အဲ့ဒီ နေရာကိုလေ။ ရောက်သွားရင် ဘယ်လောက်ကြည်နူးစရာ ကောင်းလဲ မသိချင်ဘူးလား ❞

ရိုးရိုးတန်းတန်းပြော၍လည်း ရပါသည်။ ဘယ်နှယ့်ကြောင့် စကားကို ထူးဆန်းစွာ ပြောနေရသနည်း။ သူပဲစိတ်ထင်နေသည်လား။  စံလင်း အနေရ ခက်လာ၏။ သူ့အရှေ့က လူငယ်လေးက မထိတထိစကားတွေဖြင့် လူကိုရင်တုန်အောင် လုပ်နေပြန်ပါပြီ။

❝ မင်းခန့်ပိုင်ဖြိုးကရော ပင်လယ်ဆီသွားမလို့လား ❞

❝ ဟုတ််တယ်ဗျ ❞

❝ သြော်..❞

စကားလမ်းကြောင်းလွှဲခြင်း အောင်မြင်သည်မို့ ထိုနားတွင် စကားစပြန်ဖြတ်ကာ အရင်ထွက်သွားဖို့ ပြင်သည်။

❝ အစ်ကို... အတူသွားမယ်လေ ❞

ထိုအခါ နာမည်ခေါ်ရင်း ပြေးလိုက်သွားသော ကောင်လေးကို အရှေ့ကလျှောက်နေသော ကောင်လေးက မည်သည်မှ ပြန်မပြောဘဲ သူ့လမ်းသူ ဆက်သွားနေသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် တစ်စွန်းတစ်စသာ မြင်နေရသော အပြာရောင်လွင်ပြင်လွှမ်းမိုးနေသည့် ပင်လယ်ပြင်ထက် ဘေးချင်းယှဥ်ကာ အတူလျှောက်နေသော ကျောပြင်နှစ်ခုက မြင်ရသူတွေအဖို့ ပို၍လှပနေခဲ့သည့် မြင်ကွင်းဖြစ်နေသည်။