Us Two [Completed]

20

UNI

ရင်ခွင် အောက်တွင် ရုန်းကန်ပြီး မောသွား၍ ရန်တောင်မတွေ့နိုင်တော့သည့် အစ်ကို့ကိုကြည့်ရင်း

* ပြွတ်စ် *

❝ အာ.. လုပ်ပြန်ပြီ။ မောင်နော်..❞

❝ အဟင်း.. ချစ်လို့လေဗျာ ❞

❝ ဖယ်တော့ လေးတယ် ❞

မင်းခန့်က မဖယ်ပေး။ ပြုံးလျက်ဖြင့်သာ စံလင်းကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

❝ အစ်ကို...❞

❝ ... ❞

❝ ချစ်တယ်ဗျ ❞

* ပြွတ်စ် *

မင်းခန့်ပိုင်ဖြိုးတို့ အူမြူးနေတာများ ပြောမနေနှင့်တော့။ ချစ်စကားလေးပြောလိုက်၊ အသားယူလိုက်နှင့် လူကို အတင်းဖိထားကာ လုပ်ချင်သလို လုပ်နေတော့၏။

❝ မောင်..ဖယ်တော့လို့။ အိမ်ပြန်နောက်ကျရင် မေမေ ဆူနေလိမ့်မယ် ❞

❝ အဟင်း မာမားဘွိုင်းလေး ❞

❝ အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ ❞

❝ ခန့်ခန့်ဘွိုင်းလေးရော မလုပ်ချင်ဘူးလား ❞

❝ ဘာတွေ ပြောနေမှန်းလည်း မသိဘူးကွာ။ သောက်ထားတာ ကြာပြီမဟုတ်လား။ ခုမှ မူးလာတာလား ❞

❝ .... ❞

မင်းခန့်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့သာ စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။ ထို့နောက် မထင်မှတ်ထားသော အရာတစ်ခုကိုလုပ်လာ၏။

❝ မောင် ဘယ်တွေ လာပွတ်နေတာလဲ ❞

❝ ကျွန်တော် မူးနေလို့လေ။ အဲ့တာ အစ်ကို ချိုချဉ်ကျွေး ❞

❝ ဟမ် အစ်ကို့မှာ ဘာချိုချဉ်မှ မရှိဘူးလေ ❞

❝ ရှိပါတယ် ❞

❝ မရှိဘူးလို့ ❞

❝ ရှိပါတယ်ဆို ❞

❝ မရှိဘူးလို့ဆိုနေ ❞

❝ ကျွန်တော်ပြမယ် ❞

❝ ဟာ။ မောင့်.. ❞

စံလင်း၏ ဘောင်းဘီထဲထည့်ဝတ်ထားသည့် ရှပ်အင်္ကျီအဖြူစကို ဆွဲထုတ်ကာ ကြယ်သီးတွေ ဖြုတ်နေသည်မို့ စံလင်းခေါင်းကို ဆယ်ပေါင်တူနှင့် အထုခံလိုက်ရသလို ကျိမ်းသွားသည်။ ကြယ်သီးဖြုတ်နေသည့် မောင့်လက်တွေကို အတင်းလိုက်ဆွဲသော်လည်း အရာမထင်။ စံလင်း၏ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူလေးသည် ဘယ်ညာနှစ်ဖက်အခွဲခံလိုက်ရတော့သည်။