Us Two [Completed]

1

UNI

အေးချမ်းလှသော မနက်ခင်းတစ်ခုတွင်ဖြစ်သည်။ တရွေ့ရွေ့သွားလာနေကြသော လူသားတို့သည် မပြတ်မလပ်စွာရှိ၏။ လူကျနေသော ခေါက်ဆွဲဆိုင်တွေသည်လည်း အငွေ့တထောင်းထောင်းဖြင့် လည်ပတ်လျက်။ ထိုသည်များကိုကျော်လွန်၍ တည်ရှိနေသော နေရာတစ်ခု၌ တည်ငြိမ်စွာဖြောင်းဖြနေသည့် အခြေအနေတစ်ရပ်ကလည်း ရှိသည်။

❝ ကျွန်တော် စဥ်းစားခွင့် မရှိတော့ဘူးလားဟင် မေမေ..❞

အသနားခံတောင်းဆိုနေသော မျက်ဝန်းငယ်လေးတွေသည် အရည်ကြည်လေးများလည်း ရစ်ဝိုင်းနေသေးသည်။  ဒေါ်မေမီသူမှာ သူမသား၏ နံဘေးသို့သွားထိုင်ကာ လက်ကလေးကိုဆုပ်ကိုင်၍ ချော့ပြောရပြန်သည်။

❝ သားရယ်..ကောင်လေးကို မေမေလည်း မြင်ဖူးပါတယ်။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေတတ်ပေမယ့် ဆိုးဆိုးရွားရွား မိုက်ကန်းနေတာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူးကွယ်။ အရင်တွေ့ကြည့်ပါဦးလေ နော်..မေ့မေ့ သားလေး ❞

❝ သားမတွေ့ချင်ဘူး။ သားထက် ၄နှစ်တောင် ငယ်တယ်ဆို ❞

❝ ၄နှစ်တည်းပါ သားရယ်❞

❝ မေမေရာ...❞

ညည်းတွားသလိုလေး တ,ကာ မျက်မှောင်တွေကျုံ့၍  မျက်နှာ မသာမယာဖြင့် ခေါင်းကလည်း ငုံ့သွားသေးသည်။ ဒါလေးကို ၂၇နှစ်ရှိပါပြီပြောလျှင် မည်သူကယုံပါမည်နည်း။

❝ မေမေက သားအတွက်ပြောနေတာပါ သားရယ် ❞

❝ ..... ❞

❝ မေမေ့ကို အလိုလိုက်ပါဦး နော်.. သားလေး❞

မိခင်၏ အရိပ်တကြည့်ကြည့်တောင်းဆိုသံလေး ကြားရတော့လည်း စံလင်းမနေနိုင်။ အမေတစ်ခု သားတစ်ခုဖြစ်သည့်အနေအထားတွင် မိခင်ကို သူ စိတ်ချမ်းသာစေချင်သည်။

❝ သား သွားတွေ့ပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့် သွားတွေ့ပြီးရင် တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုချင်တယ်။ မေမေ လိုက်ရောပေးနိုင်မလား ❞

❝ သွားတွေ့ရင်ကိုရပြီ။ ကျန်တာကို ဒီမေမေက တာဝန်ယူတယ်လို့ ကတိပေးတယ် ❞

တွေ့မည်ဆိုသော အဖြေကြားသည်နှင့် ရင်ဘက်ကို စည်တီးသလို တက်တက်ကြွကြွထုကာ ပြုံးပြုံးကြီးပြန်ပြောသော  ဒေါ်မေမီသူမှာ ပီတိတွေဖြာနေသော အကြည့်တွေလည်းပါသေး၏။