Sana Rağmen...

35 - KALPTEN SARSILDIM

Melike Şahin - Durma Yürüsene

Yeni bölüm yeni heyecan!

Bu bölüm her türlü duygu ortaya karışık, diyecek söz ben bile bulamıyorum.

Uzatmadan iyi okumalar dileyelim...

Bakışlarım kavanozdaki çikolatalara fokuslanmıştı adeta. Başka bir noktaya bakamıyordum. Düşündüğüm şeyler yüzünden kalbim yine sızlamaya başlamıştı. Her duygu değişiminde böyle ince bir çizgi üstünde mi olacaktım? Buna yaşamak mı deniyordu? Hayır, tam tersine ölümdü, işkenceydi ve hayatıma eklenen farklı bir acıydı. Bozuk ritimleri canımı yakıyordu, her an düşüp bayılacakmışım hissiyle yaşıyordum. Tabii bunlar içimde yaşadıklarımdı, dışarıdan bakıldığında hiçbir şeyi yansıtmamaya çalışıyordum. Özellikle Almina'nın yanında daha dikkatli davranıyordum çünkü en ufak bir krizde bile aşırı derecede telaş yapabilirdi.

Kavanozla bakışmaktan bir fayda gelmediğini anlayınca kalp şeklindeki kutuya ters ters bakarak mutfaktan çıktım. "Adi herif," diye homurdanarak salona ilerledim. Koltuğa oturduğumda başımı ellerimin arasına alıp dirseklerimi dizlerime dayadım. Almina'yı o herifle görmek beni resmen deli ediyordu. Berk denen o iti değil, kendimi boğmak istiyordum. Tam tersi olursa bir katil olacağım kesindi. Berk'i öldürmeden bırakmam mümkün değildi. Şu an sadece bir hata yapmasını bekliyordum.

Adım sesleri duyduğumda başımı Almina'nın odasına çevirdim. Şaşkın gözlerle etrafı süzerken beni görmesiyle rahatlamış bir nefes verdi. Hızla ayağa kalkıp, "İyi misin? Başın dönüyor mu?" diye sordum.

Olumsuz bir şekilde başını salladı. "İyiyim de... bana ne oldu?" Bir odasına bir bana bakıyordu. Hâlâ yaşadıklarının şokunda olmalıydı. "Bayıldın asansörde. Panik atak geçirdin," diyerek sorusunu yanıtladıktan sonra bu sefer ben soru sordum: "Aç mısın?"

Dilini damağına vurup, "Susadım biraz," dedi. Ona oturmasını söyleyerek mutfağa doğru ilerledim. Hemen bardağa su doldurdum ve Almina'nın yanına gittim. Bardağı ona uzattığımda tam teşekkür ediyordu ki susmuştu. Bu hareketine gülümsemiştim.

Aklıma yine Berk gelince bunu Almina'yla konuşma ihtiyacı hissetmiştim. Şoku atlatsın diye biraz bekledim, ardından söze girdim. "Almina... biraz konuşabilir miyiz?" Bakışları donuklaştığında bir şeyler yüzünden gözlerinde korku belirmişti. Gözlerimi kısarak yüzüne iyice odaklanmam onu rahatsız ettiği için başını başka yöne çevirmişti. Bu sırada onaylayan mırıltılar çıkarmıştı isteksiz bir şekilde. "Çöpte," dedim gözlerine odaklanırken. "Bir kutu gördüm." Titrek nefesler vermişti. O herif sevgilime bir şey mi yapmıştı?

🔹🔹🔹

Almina'nın anlatımıyla...

Bazen bir konu veya olayı sakladığınızda onu gerçekten saklayabildiğinizi, hatta öğrenmesini istemediğimiz kişinin bunu öğrenmesinin imkânsız olduğunu düşünürdük. Meğer öyle değilmiş. Hayatta öyle şeyler oluyordu ki, ne saklarsam saklayayım elbet bir gün ortaya çıkıyordu. Basit sandığımız olaylar doğrultusunda başımıza bir şey geliyordu ve bu basit olayların sonucu tam bir kâbusa dönüşüyordu. Şu an bu durumdaydım. Sanki yapacağım, kuracağım cümleler bir kıyametin kopma sebebi olacaktı. Ayrılıktan korkuyordum en çok, ya da yapmadığım hâlde ihanetle suçlanmaktan.

En kötüsü ise böyle durumlarda kendini izah edememekti. Dilim hep tutulurdu, açıklayamazdım. Karşımda oturmuş benden cevap bekleyen sevgilime tuhaf bir şekilde cevabım yok gibi hissediyordum. Hayır, vardı ama dilim söyleyemiyordu. Benim sustuğumu görünce devam etti: "Bir not vardı." Gergin bir nefes vererek elini saçlarına daldırdı. "Bunu seni suçlamak için söylemiyorum, ki böyle bir şeyi asla düşünmem bile çünkü sana olan güvenim sonsuz. Merak ettiğim şey... Berk sana-"