Trail the Selenophile

18: The Flower's Bloom

Sinubukan kong gumalaw pero wala nakong kakayanang igalaw ang katawa nko. Pilit kong nilabanan ang mata kong pipikit na ano mang sandali.

'Ayoko dito sa madilim, natatakot ako' 

Nag flashback sakin lahat ng dahilan kong bakit ako natatakot sa dilim.

***

Nakatago ako sa isang aparador. Ang dilim sa lugar nato. Gusto ko sanang lumabas.

"Baby dito kalang wag kang lalabas kahit anong mangyari." Saad ni mommy kaya tumango ako sa kanya.

"Mom what's wrong?" naguguluhan kong tanong. Hindi niyako sinagot. Hinalikan ako ni mommy sa nuo ko saka nilock na ang pinto ng aparador nato. Ng bigla akong makarinig ng putok ng baril. Napapitlag ako sa narinig ko saka tinakpan ko ang bibig ko dahil sapag iyak ko. Alam kona ang nangyayari sa labas.

***

Nakita kong may tumalon sa dagat di kalayuan sakin. Agad niyang hinawakan ang kamay ko at hinila papalapit sa kanya.

Pilit kong inaaninag ang lalaking nasa harap ko. Bago pako nawalan ng hininga bigla kong naramdaman ang labi niyang binibigyan ako nang hangin sa loob upang maka hinga kahit kunti.

***

Nagising ako sa isang magandang lugar, maraming puno, malalaki din ito at hindi siya pang karaniwang puno. Muka siyang pang enchanted kingdome hehe...

Hindi ko alam ang magkahalong nararamdaman pero I was just amaze by the place. Maraming kulitaptap, mga butterfly pero bigla nalng namaty.

Naging madilim ang lugar dahil tanging mga kulitap-tap lang ang nagsisilbing ilaw.

May isang kulitaptap akong nakita malapit sa bandang likod nang malaking puno kaya nagmadali akong puntahan iyon, hindi ko alam pero parang may tumulak sakin papunta don. Halos ma dapa ako dahil sa dilim.

Nang umabot ako sa punong iyon, dahan-dahan kong sinilip ang likod.

Parang may mali dito, maraming kulitaptap ang namatay at nabalot ako sa madalim na lugar.

"Wala akong makita..." hanggang sa may naramdaman akong niyugyug ako.

***

Napabalikwas ako sa pagkakahiga ko saka tinulak ang taong yon at pilit patahanin ang sarili ko. Hindi ko alam ang nararamdaman ko, pero parang gustong kumawala ang galit ko sa loob.

Nanggagalaiti ako sa galit ngayon at napa koyom ang kamao ko.

Hindi parin tumahan ang pag iyak ko kaya inis kong pinahid ang luha sa mukha ko saka tinanggal ang dextrose.

Nang kumalma ako ay bigla akong napatingin sa tinulak ko.

Si Edward. 

Naka salampak siya sa sahig. Mukhang napa lakas ata ang pag tulak ko sakanya.

"You didn't say that your sick!" sabi niya saka tumayo at pinag-pagan ang sarili.

"It doesn't matter." I answered

"Fuck! For heaven's sake it matters!" bulyaw niya sakin na nakahawak pa sa bridge ng ilong niya. Mukhang stress siya ngayon dahil halatang walang tulog at wala sa ayos ang buhok niya.

Pati ang mga suot niya ayy parang kahapon pa.

"Bakit ako napunta dito?" tanong ko sa kanya. Nandito ako sa kwarto ko ngayon.

"Kahapon kapa walang malay. Si Flynn ang nag dala sayo dito."

Paliwanag niya. Hindi nako nagulat don dahil alam kong siya nga yong nakita ko. Akala ko panaginip lang yon totoo pala.