Bankzitters Imagine.

60. Matthy

POV Matthy: 

Ongeduldig werp ik een blik op mijn horloge. Koen had hier een uur geleden al moeten zijn. "Ik sta in de file," had hij gezegd, maar dat is altijd zijn standaard excuus als ik hem vraag of hij met Roxy naar mij toe komt. Eerlijk gezegd begin ik er steeds minder in te geloven.

Ik had y/n expres gevraagd om wat later te komen, omdat ik precies weet hoe de avond anders zou verlopen. Als y/n zich begint te vervelen, gaat ze alvast drinken. En ik? Tja, ik doe dan gezellig mee, ook al weet ik dondersgoed dat ik niet veel kan hebben. De herinnering aan de laatste beelden van de Adtje Marathon schiet me weer te binnen. Alleen al bij de gedachte voel ik mijn maag een beetje omdraaien. Het is een geluk dat we een crew hebben die ons helpt en dat we onze grenzen wel kennen. Maar toch... Ik was die dag blij dat ik überhaupt mijn bed had gehaald, hoe belabberd ik me ook voelde.

Het is iets na tien uur wanneer y/n eindelijk binnenkomt. "Hey lieverd!" roept ze vrolijk terwijl ze de deur met een klap achter zich dichtgooit. Haar energie vult meteen de kamer. "Is Koen er nog niet?" vraagt ze direct, zonder adem te halen.

Ik wacht even tot ze de woonkamer binnenloopt. Ze geeft me een snelle kus op mijn wang en ploft naast me op de bank alsof ze hier al uren thuishoort. "Nou, je ziet hem hier niet, dus nee, hij is er nog niet," zeg ik droogjes.

"Oh, dat is mooi!" Haar gezicht licht op, alsof ze net iets spannends heeft bedacht. "Ik heb echt iets leuks van een vriendin gekregen en ik denk dat je het wel kent."

Ik kijk haar vragend aan terwijl ze in haar tas begint te graven. Na wat gerommel haalt ze ineens een bordspel tevoorschijn en legt het triomfantelijk op de salontafel. De grote letters Kutfluencers staren me aan.

Ik zucht hoorbaar en laat mijn hoofd tegen de bankleuning zakken. "Nee toch, y/n... Hoe kom je hieraan?"

"Cadeautje," zegt ze nonchalant met een grijns. Ze lijkt niet van plan om zich door mijn reactie te laten ontmoedigen.

"En je dacht: laat ik het gezellig hierheen brengen?" vraag ik, half lachend, half wanhopig.

"Nou ja, wat is er mis mee? Het wordt hilarisch, let maar op!" Haar enthousiasme is aanstekelijk, maar ik weet dat dit bordspel alleen maar betekent dat we straks huilend van het lachen of hoofdschuddend van frustratie eindigen.

De avond begint precies zoals ik had verwacht—chaotisch, maar onmiskenbaar typisch y/n.

Ik pak het doosje op en draai het langzaam rond in mijn handen. "Dus... je verwacht dat we dit met z'n tweeën gaan spelen?" vraag ik sceptisch.

"Tuurlijk niet," antwoordt y/n lachend. "Koen komt er zo aan, toch?"

Ik trek een wenkbrauw op. "Dat geloof je zelf toch niet? Je weet dat hij altijd veelte laat komt!"

Ze haalt haar schouders op. "Dan spelen we gewoon alvast een paar rondjes." Haar grijns wordt breder. "Tenzij je bang bent?"

Ik rol met mijn ogen, maar kan een lach niet onderdrukken. "Oké, oké, één rondje dan."

Met een triomfantelijke blik scheurt ze het plastic van de doos en begint de kaarten te schudden. Ik leun achterover en schud mijn hoofd. Dit wordt weer zo'n avond. Chaotisch, onvoorspelbaar, maar precies zoals y/n is—en precies waarom ik haar niet kan weerstaan. 

/n klapt het bord open en schudt de kaarten nonchalant in haar handen. "Oké, jij begint," zegt ze terwijl ze een kaart naar me toe schuift.

Ik kijk er argwanend naar voordat ik hem oppak en voorlees. 'Post nu meteen een gênante foto uit je galerij, of drink twee slokken.' Ik trek een grimas. "Echt? Dit is hoe we beginnen?"