Bankzitters Imagine.

70. Milo

A/N: Het deel gaat over Milo die verliefd wordt op y/n, maar die word verliefd op Russo. 

POV Milo:

Het geluid van haar stem vul de ruimte, rauw en kwetsbaar. De tekst van "Because of You" snijd door de lucht als een mes. Ik sta in de deuropening van de opnamestudio, verstijfd. Ik had haar nooit eerder zo gehoord. Elke noot, elk woord, voelt alsof het rechtstreeks uit haar ziel komt. Het raak me dieper dan ik had verwacht, alsof ze een emotie in me naar boven haalt die ik tot nu toe altijd heb genegeerd.

Ik wil niets liever dan naar binnen stappen en iets zeggen, haar laten weten hoe indrukwekkend dit is, maar blijf staan. Er was iets in de intensiteit van het moment dat me tegenhoudt. Het voel alsof ik een heilige ruimte zou verstoren als ik nu iets zou doen. Dus blijf ik staan, luisteren, terwijl haar stem mijn gedachten overneemt.

Als de laatste noot wegsterft, kijkt ze op van de microfoon. Haar ogen kruisen de mijne voor een fractie van een seconde. mijn adem stokt, maar voor ik iets kan zeggen of doen, draai ik snel om, alsof ik betrapt ben op iets wat ik niet had mogen zien. Mijn hart bonkt in mijn borst terwijl ik me naar de gang haast, waar Robbie tegen de muur leunt, met zijn armen over elkaar geslagen.

"Ze is echt goed," zeg ik zacht, bijna aarzelend. De woorden voelen ontoereikend. Wat ik net had gehoord was meer dan goed. Het was... intens. "Maar... gaat het wel goed met haar? Ze zong dat nummer zo... perfect. Het voelde..." Ik schud mijn hoofd, op zoek naar de juiste woorden. "Het voelde echt."

Robbie's ogen vernauwen zich een beetje terwijl hij mij aankijkt. De spanning in de lucht is duidelijk. "Ze heeft het moeilijk gehad, oké? Haar break-up... het was zwaar. Maar zingen is haar uitlaatklep. Ze is sterker dan je denkt." Zijn toon is even eerlijk als beschermend.

Ik knik langzaam, maar de bezorgdheid die ik voel, blijft knagen. Hij leunt met zijn schouder tegen de muur. "Het is niet medelijden," mompel ik. "Het is meer... Ik wil zeker weten dat ze oké is. Iets in hoe ze zong... het voelde alsof ze iets van zich afgooide. Alsof ze zichzelf probeert te redden."

Robbie's blik verzacht een beetje, maar zijn houding blijft stevig. "Dat is precies wat zingen voor haar doet. Het bevrijdt haar. Laat haar dat moment hebben. Als je echt iets voor haar wilt doen, luister dan gewoon. Geen vragen, geen zorgen. Alleen luisteren."

Ik laat Robbie's woorden bezinken terwijl ik terug kijk naar de deur van de opnamestudio. Door het raam ziet ik hoe ze haar koptelefoon had afgezet en nu zachtjes met Russo praat. Er was een subtiele glimlach op haar gezicht, een glimlach die niet helemaal haar ogen bereikte, maar toch echt was. Het beeld van haar blijft in mijn hoofd hangen, zelfs als ik mijn blik afwent.

"Misschien heb je gelijk," zeg ik uiteindelijk. Maar diep vanbinnen voel ik dat luisteren niet genoeg zou zijn. Iets aan haar stem, aan de manier waarop ze dat nummer zong, had iets in mij losgemaakt. Ik wist niet precies wat het was, maar het liet me niet meer los. En ik weet niet of dat een goed of slecht teken is.

De dagen na die opname bleef ik aan haar denken. Niet alleen aan haar stem, maar ook aan haar. Hoe ze, ondanks alles wat ze had meegemaakt, bleef doorgaan. De manier waarop ze zichzelf liet zien in haar muziek, zo kwetsbaar maar ook zo sterk. Ik wilde haar beter leren kennen, maar wist niet goed hoe ik dat moest doen zonder dat het awkward werd.

Toen Robbie me uitnodigde om mee te gaan naar de studio, zei ik meteen ja. Dit was mijn kans om dichterbij te komen, zonder dat het geforceerd voelde. Y/n was precies zoals ik had verwacht: geconcentreerd, serieus, maar met een zachte kant die ze niet zo makkelijk liet zien. Russo was haar mentor, haar steun. Ik zag hoe ze naar hem opkeek, hoe ze luisterde, leerde.

We raakten aan de praat tijdens een pauze, en tot mijn verrassing klikte het meteen. Geen gedoe, geen rare blikken, gewoon gesprekken over muziek, haar favoriete artiesten, en de dingen die ze graag wilde bereiken. Ik merkte dat ik steeds vaker aan haar dacht, aan haar lach, aan haar stem - maar ik wist ook dat ze vooral bezig was met Russo. Hij was haar inspiratie, haar reddingsboei in deze storm.