Bankzitters Imagine.

62. Raoul

POV Raoul:

Ik had y/n beloofd bij haar laatste wedstrijd van het landskampioenschap te zijn, maar ik was vergeten dat ik na de opnames van vandaag ook nog een podcast met de jongens zou opnemen. Terwijl zij waarschijnlijk alles geeft op het veld, zit ik afgeleid naar de onderwerpen te luisteren en kijk ik steeds op mijn horloge. Ik kan het nog redden voor het einde van de wedstrijd, blijf ik mezelf voorhouden, maar met iedere minuut die verstrijkt, voel ik mijn hoop afnemen.

Wanneer de opnames eindelijk voorbij zijn, grijp ik mijn spullen en sprint naar buiten. Mijn hoop om nog iets van haar wedstrijd te zien is klein, maar ik weiger op te geven. Onderweg naar mijn auto probeer ik niet te denken aan hoe boos ze misschien zal zijn dat ik te laat ben. Terwijl ik rijd, pak ik onderweg een paar rode stoplichten mee. Wat kan die boete mij schelen? denk ik bij mezelf. Het enige wat telt, is dat ik haar misschien nog in actie kan zien.

Aangekomen op de parkeerplaats van de handbalvereniging zie ik meteen dat het druk is. Ik moet helemaal achteraan parkeren en verlies nog meer kostbare minuten. Zodra ik uitstap, trek ik een sprintje richting de ingang van het gebouw. Mijn hart bonkt in mijn borstkas, niet alleen door het rennen, maar ook door de spanning. Ik wil dit moment niet missen.

Binnen word ik door verschillende mensen meteen herkend. Sommigen spreken me aan en vragen of ze op de foto mogen. "Nu even niet, sorry! Ik ben hier voor de wedstrijd van mijn vriendin en moet nu echt gaan, ik ben al laat. Misschien later!" roep ik haastig terwijl ik me tussen de mensen door manoeuvreer. Ik versnel mijn pas door de gangen van het gebouw, mijn ogen speurend naar de ingang van de tribune.

Eindelijk vind ik de trap naar de tribune. Als ik boven aankom, zie ik dat de tribune vol zit, maar er is net genoeg ruimte om ergens halverwege plaats te nemen. Ik probeer onopvallend te gaan zitten en kijk snel naar het scorebord. De stand is gelijk, en het lijkt alsof iedereen op het puntje van hun stoel zit. Ik haal diep adem en probeer mijn hartslag onder controle te krijgen terwijl ik mijn ogen zoekend over het veld laat glijden.

y/n weet niet dat ik er ben, en ik zou dat graag zo houden. Ik wil haar niet afleiden, vooral niet op zo'n cruciaal moment. Terwijl ik kijk, zie ik dat ze met haar team aan het overleggen is. "Wat is er gebeurd?" vraag ik fluisterend aan de man naast me. Hij werpt me een snelle blik en legt me in detail uit wat er de afgelopen paar minuten gebeurd is. Terwijl hij praat, richt ik mijn blik weer op haar, trots dat ik er op tijd ben gekomen om haar in actie te zien, hoe kort het ook mag duren.

POV y/n:

In de rust in de kleedkamer hangt een spanning die bijna tastbaar is. Het is doodstil, op het onregelmatige geadem van ons team na. Er is nog maar één punt nodig om deze wedstrijd te winnen, en daarmee het landskampioenschap binnen te slepen. "Dames!" roept de coach scherp, haar stem kaatst tegen de betegelde muren. "Hou jullie hoofd erbij! Dit is jullie moment. Nog één punt en we kunnen landskampioen worden. Maar dat punt komt er alleen als jullie alles geven wat je in je hebt. Geen twijfels, geen fouten, alleen focus!"

De ruimte vult zich met een gespannen energie. Iedereen knikt, maar je voelt de zenuwen door de lucht trillen. "Tess!" vervolgt de coach met krachtige stem. "Focus! Houd je ogen open en kijk wie er vrij staat. Geen moment twijfelen, snel handelen, en zet flink druk. Jullie kunnen dit!"

We knikken weer, al voel ik hoe mijn hart steeds sneller begint te kloppen. Als we na de rust het veld op stappen, lijkt de spanning op mijn schouders te drukken. Mijn hart bonkt in mijn keel terwijl de minuten wegtikken. Het andere team speelt hard, feller dan ooit. De duels zijn intens, soms zelfs op het randje van wat toegestaan is. En dan gebeurt het: Tess, onze keepster, wordt fel tegengehouden tijdens een aanval. Te fel. Het fluitsignaal klinkt en het spel wordt stilgelegd. De scheidsrechter wijst resoluut naar de stip: penalty.