Bankzitters Imagine.

61. Robbie

A/N: Sorry voor het verlaten Kerst/oud/nieuwjaars deel! 

Kerst wordt vaak de gezelligste tijd van het jaar genoemd, maar helaas voelt dat in onze familie anders. Sinds ik op mezelf woon, ben ik daar erg gelukkig mee, maar de feestdagen blijven een bron van frustratie. Het vervelende is dat ik totaal buitengesloten word van het maken van plannen. Van mij wordt simpelweg verwacht dat ik op de aangegeven plekken en tijden aanwezig ben, zonder enige inspraak.

Mijn broer, die vooral bekend staat als "Bankzitter" maar ook het lievelingetje van mijn ouders is (ook al ontkennen ze dat steevast), wordt tijdens familiebijeenkomsten altijd de hemel in geprezen. Het gaat dan over hoe succesvol hij is, hoe groot zijn kanaal is geworden, en hoe fantastisch hij het allemaal voor elkaar heeft. Ondertussen voel ik me volledig genegeerd of in ieder geval minderwaardig.

Ik heb dit jaar meerdere pogingen gedaan om onder de verplichte kerstdagen uit te komen, maar zonder succes. Eerst probeerde ik het subtiel door te zeggen dat ik "nog niet zeker wist" of ik zou komen. Maar zoals ik al vermoedde, lieten mijn ouders zich daar niet door tegenhouden. Vervolgens vertelde ik dat ik het erg druk had met mijn werk en zelfs op zondagen moest werken. Dat was trouwens niet gelogen, maar wat mijn ouders niet hoefden te weten, was dat ik daarna lekker een drankje ging doen bij mijn beste vriendin.

Als laatste uitvlucht zei ik dat ik ziek was. Maar zelfs dat werkte niet: de volgende dag kwam ik mijn vader tegen op mijn werk. Hij bleek vrij te hebben genomen en verscheen opeens in de supermarkt waar ik als assistent-teamleider werk. Op dat moment kon ik niet anders dan toegeven dat ik me niet lekker voelde, maar toch werkte omdat het zo druk was. Hij liet me daarna weten dat ik écht moest laten weten of ik naar oma's kerstviering zou komen, want de familie moest weten waar ze aan toe waren.

Het was weer typisch: het gebruik van oma als emotioneel drukmiddel werkt altijd goed in onze familie. Begrijp me niet verkeerd, ik houd ontzettend veel van mijn oma, maar dit jaar voel ik me gewoon op. Of ik nu echt ziek aan het worden ben of dat mijn lichaam reageert op de stress van deze verplichtingen, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik geen zin meer heb in deze eindeloze strijd om mezelf staande te houden tijdens wat zogenaamd de "gezelligste tijd van het jaar" zou moeten zijn.

De dag voor kerst had ik alles op mijn werk gedaan wat er te doen viel—echt alles. Ik wilde het team zo goed mogelijk achterlaten voor de drukke dagen die eraan kwamen. Tot mijn verrassing mocht ik voor het eerst in lange tijd een paar uurtjes eerder naar huis. "Fijne dagen, iedereen!" roep ik terwijl ik met mijn jas en tas richting de uitgang van de winkel loop.

"Ga je nog naar je ouders, Y/N?" vraagt Gerda van de bakkerijafdeling. Ik vertraag mijn pas en loop naar haar toe om te praten. "Ik weet het niet," antwoord ik eerlijk. "Het is een moeilijke beslissing, want waarom ben ik nu wél goed genoeg om langs te komen?" Gerda knikt begripvol. Ze heeft twee dochters die inmiddels het huis uit zijn, maar ze vertelt vaak dat ze hen nooit onder druk zet. Ze zijn altijd welkom, maar niets is verplicht. Dat is het soort moeder dat ik me alleen maar kan wensen. Mijn eigen moeder is dat in ieder geval niet—tenzij het om Robbie gaat, natuurlijk. Voor hem is ze wel die warme, begripvolle moeder. Voor mij? Niet bepaald. "Je moet je niet zo op je kop laten zitten," zegt Gerda zachtjes. Ik haal mijn schouders op. "Ik weet het gewoon niet, Ger. Ik lig al niet lekker in de familie en je weet hoe het de afgelopen jaren gegaan is." Ze knikt. "Dat is waar. Maar je mag echt voor jezelf kiezen, hoor." "Vertel dat maar aan mijn ouders," zeg ik met een wrange glimlach. Gerda rolt met haar ogen, en we weten allebei dat zelfs dát niet zou helpen. "Het liefst zou ik gewoon twee dagen thuisblijven, lekker de Sims spelen, tussendoor mijn huishouden doen en dan vrijdag na werk wel naar oma gaan. Misschien zeg ik wel dat ik ziek naar huis ben gestuurd en koorts heb." "Doen!" moedigt Gerda me aan. "Denk aan jezelf, lieverd. Ik zie je vrijdag wel weer. Fijne feestdagen!" "Jij ook, Gerrie!" zeg ik met een glimlach, terwijl ik naar de dames achter de kassa zwaai. Ik steek mijn hand op en verlaat het pand richting mijn fiets.