Bankzitters Imagine.

67. Koen

 Dit is een vervolg hoofdstuk 25, toen ik hoofdstuk 25 maakte had Koen nog een relatie met Juultje dus dit hou ik er hier ook even in. 

POV Koen:

Even voel ik me vreemd over wat er vanmiddag is gebeurd. Ik zie haar wegfietsen en weet dat ik thuis moet doen alsof er niets aan de hand is. Terwijl ik naar mijn auto loop, spelen de afgelopen weken zich opnieuw af in mijn hoofd. Eerst zag ik echt geen toekomst met Y/N, zowel vanwege haar school als hoe ik persoonlijk tegen haar aankeek. Maar nu is mijn mening veranderd. Dat we gezoend hebben, kwam voor mij als een complete verrassing. Ik weet niet eens waarom ik het deed. En waarom zei ik dat het ons geheim zou blijven? Wat moet ze wel niet van me denken? Ze loopt hier stage, ik ben een werkgever – en ik heb de regel overtreden om iets met een stagiaire te beginnen. Mijn gedachten draaien overuren. Vind ik haar echt leuk? Of is het vooral de spanning van iets doen wat eigenlijk niet mag? Ik heb een vriendin, en ik weet zeker dat als Juultje hierachter komt, ze woedend zal zijn – en terecht. Maar ik heb beloofd het geheim te houden, dus dat ga ik ook doen.

Ik start de motor en leun even met mijn hoofd tegen de hoofdsteun. Mijn vingers tikken rusteloos op het stuur terwijl ik diep ademhaal. Mijn gedachten blijven rondspoken. Dit had nooit mogen gebeuren. Toch voelt het alsof ik een grens heb overschreden waar ik onbewust al weken naartoe werd getrokken. Terwijl ik naar huis rijd, blijven haar ogen door mijn hoofd spoken. De manier waarop ze naar me keek vlak voordat het gebeurde, alsof ze wachtte op een teken. Heb ik dat gegeven? Of was het iets wat vanzelf gebeurde? Ik weet het niet meer. Het enige wat ik weet, is dat ik me nu schuldig voel. Thuis aangekomen, parkeer ik de auto en blijf even zitten. Binnen wacht Juultje op me, zich van geen kwaad bewust. Ik moet doen alsof er niets aan de hand is, alsof vanmiddag nooit is gebeurd. Maar diep van binnen weet ik dat ik iets heb losgemaakt dat niet zomaar terug te draaien is. Ik stap uit, trek de deur achter me dicht en loop naar binnen. Zodra ik de voordeur open, hoor ik haar stem. "Hee lief, hoe was je dag?" Ik slik en forceer een glimlach. "Gewoon... een lange dag." 

POV Y/N: 

Mijn stage loopt op zijn einde. Aan de ene kant voel ik opluchting – het is voorbij, geen ongemakkelijke situaties meer, geen dubbele gevoelens. Maar aan de andere kant besef ik dat ik het ga missen. Niet zozeer het werk, maar hem. Koen. De afgelopen weken zijn voorbijgevlogen, en ondanks alles is er niets echt veranderd. Overdag hield Koen zich afstandelijk, deed hij zijn best om ervoor te zorgen dat niemand iets doorhad. Maar zodra het kantoor leeg was en wij als laatsten achterbleven, werd hij weer diegene die me zachtjes toelachte, die zijn hand net iets te lang op mijn arm liet rusten, die me het gevoel gaf dat ik speciaal was. Vandaag verloopt niet veel anders dan andere dagen. Collega's trekken hun jassen aan, zeggen elkaar gedag en vertrekken één voor één naar huis. Uiteindelijk blijven alleen Koen en ik over – zoals zo vaak de laatste tijd. Officieel ben ik hier nog voor mijn 'wiskunde huiswerk', maar we weten allebei dat het daar allang niet meer om gaat. "Koffie?" vraagt hij, zijn stem laag en warm. Ik knik en kijk toe hoe hij naar het koffieapparaat loopt, zijn rug naar me toe. Vorige week vertelde hij me dat hij van plan was het uit te maken met Juultje. Dat het niet meer werkte, dat hij voelde dat het voorbij was. Maar hij had de juiste timing nog niet gevonden. De juiste timing. Ik vraag me af of die ooit zal komen. Terwijl ik hem zie bewegen in de schemerige ruimte, voel ik de spanning tussen ons weer opbouwen, onuitgesproken maar overduidelijk aanwezig. Ik weet dat ik hier niet zou moeten zijn. Ik weet dat ik hem niet zou moeten willen. Maar toch ben ik hier, nog steeds. Hij zet de dampende mok voor me neer en kijkt me aan, iets te lang, alsof hij wacht op een teken.  Maar ik blijf zitten. 

Koen schuift zijn stoel iets dichterbij en neemt een slok van zijn koffie. Zijn blik blijft op mij hangen, onderzoekend, alsof hij probeert te peilen wat ik denk. Ik voel mijn hart iets sneller kloppen. Dit is een spel waarvan we allebei de regels kennen, maar waarvan we niet zeker weten hoe het eindigt. "Heb je het nog een beetje volgehouden vandaag?" vraagt hij. Zijn stem is laag, vertrouwelijk, alsof we niet op kantoor zitten, maar ergens waar niemand ons kent. Ik haal mijn schouders op. "Het was oké. Gewoon... raar dat het bijna voorbij is." Hij knikt langzaam, alsof hij iets begrijpt wat ik niet hardop zeg. "Ja. Het voelt vreemd." Een stilte valt, maar het is geen ongemakkelijke. Het is een stilte gevuld met mogelijkheden, met dingen die gezegd zouden kunnen worden, maar misschien beter onuitgesproken blijven. Ik neem een slok van mijn koffie en kijk hem aan. "En?" Hij fronst even. "En... wat?" "Heb je al met Juultje gepraat?" vraag ik, hoewel ik het antwoord eigenlijk al weet. Hij zucht en kijkt weg, zijn vingers trommelen op de tafel. "Nee. Nog niet." Ik bijt op mijn lip en knik. Waarom had ik überhaupt gedacht dat hij het al zou hebben gedaan? De juiste timing... Dat is gewoon een excuus. Misschien hoopte ik dat hij het me zou vertellen, dat hij zou zeggen dat hij klaar was met haar, met alle leugens, dat hij voor mij koos. Maar in plaats daarvan blijven we hangen in dit grijze gebied, waarin niets uitgesproken wordt, maar alles gevoeld kan worden. "Het is niet zo makkelijk," zegt hij zacht. "We zijn al zo lang samen. Ik wil het goed doen." "Goed doen?" Ik laat een kleine, bittere lach ontsnappen. "Is dat niet al te laat?" Zijn ogen schieten naar de mijne, en even lijkt het alsof hij iets wil zeggen, iets belangrijks. Maar in plaats daarvan schuift hij zijn stoel nog iets dichterbij en legt zijn hand voorzichtig op mijn knie. Een simpele beweging, maar het voelt alsof hij daarmee een grens overgaat. "Ik wil je niet kwijt," zegt hij. Mijn adem stokt. Dit is het moment waarop ik iets moet zeggen, waarop ik hem moet dwingen een keuze te maken. Maar in plaats daarvan leg ik mijn hand over de zijne en blijf ik zitten. Net als alle andere keren.