Bankzitters Imagine.

56. Matthy

De middagzon werpt lange schaduwen over de flikkerende neonletters buiten. Binnen in de stripclub is het nog stil; alleen het zachte gezoem van de airconditioning en het gedempte gerinkel van glazen doorbreken de stilte. We zitten hier al een tijdje, de dames en ik, wachtend op dat zogenaamde "Youtube-team" waar onze baas het over had. Hij zei dat het "goede marketing" was, maar ik twijfel eraan of iemand die hier komt, onze video's gaat kijken, laat staan ons verhaal zal begrijpen.

Naast me zit Nadya, haar blik gericht op haar telefoon, maar ze scrollt niet. Haar gedachten lijken ergens anders. Ze draagt haar gebruikelijke strakke outfit, maar haar schouders hangen laag. Nadya is Russisch, een paar jaar jonger dan ik, maar we hebben veel gemeen. Ze vluchtte weg van een man die gevaarlijker was dan de meeste hier ooit zullen weten. Nu probeert ze in Nederland een nieuw leven op te bouwen met haar dochtertje, dat bijna twee is. We praten niet vaak over wat we achter ons hebben gelaten, maar soms is het genoeg om elkaar even aan te kijken en te weten dat je niet alleen bent.

Ik kijk naar mijn eigen reflectie in het donker glimmende tafelblad. Twee jaar geleden stapte ik deze club binnen, wanhopig op zoek naar een manier om mijn zoon en mezelf te onderhouden. Hij was toen drie en begreep niets van wat er gebeurde. Ik kom uit Italië, een land dat ik altijd associeerde met zon en warmte, tot ik ontdekte hoe koud mensen kunnen zijn. Mijn familie bleek banden te hebben met de maffia. Toen dat aan het licht kwam, had ik geen keus meer. Ik vluchtte en kwam hier terecht. Het Nederlands heb ik in hoog tempo geleerd—deels door zelfstudie, deels door de gesprekken met mijn collega's.

"Denk je dat ze snel komen?" vraag ik Nadya uiteindelijk, gewoon om de stilte te doorbreken. Ze haalt haar schouders op en mompelt iets onverstaanbaars. Haar ogen zijn dof; het is duidelijk dat ze met tegenzin hier zit. Net als ik.

De deur naar de kleedkamer gaat open en een van de andere meiden, Jessica, steekt haar hoofd om de hoek. "Ze zijn er," zegt ze met een lichte toon van spot. "Ziet er niet indrukwekkend uit." Ik zucht diep en sta langzaam op. "Laten we dit maar gewoon doen," zeg ik tegen Nadya, die haar telefoon opzij legt en met eenzelfde vermoeide zucht opstaat.

Terwijl we richting de hoofdruimte lopen, voel ik een bekende knoop in mijn maag. Dit werk is niet wie ik ben, maar het is wat ik moest doen om te overleven. En voor nu, terwijl de camera's worden opgesteld en de baas met de producenten grapt alsof hij hier de ster is, hou ik me vast aan dat ene beeld: mijn zoontje, veilig en gelukkig, met een toekomst die niet zo zwaar hoeft te zijn als de mijne.

De deur zwaait open en onze baas loopt binnen met een brede grijns, gevolgd door vijf jongens die er allesbehalve op hun gemak uitzien. "Dames," roept hij vrolijk, terwijl hij naar ons wijst alsof we een tentoonstelling zijn. "Mag ik jullie voorstellen aan de Bankzitters!" Zijn stem galmt door de ruimte, maar de jongens reageren amper. Ze kijken om zich heen, alsof ze hopen dat er een uitweg is die ze gemist hebben.

Ik kijk naar de groep. Vijf mannen, allemaal jong, begin twintig misschien. Ze hebben die ongemakkelijke houding van mensen die niet precies weten wat hen te wachten staat. Eén van hen kijkt kort naar ons, maar slaat zijn ogen snel neer als hij merkt dat ik terugkijk.

"Oké, dus dit is het plan," zegt de baas opgewekt. "Voor een opdracht in hun spelprogramma moeten ze jullie een striptease geven!" Hij zegt het alsof hij zojuist een wereldidee heeft bedacht. Ik zie Nadya vanuit mijn ooghoek haar wenkbrauwen optrekken en ik moet mijn best doen om mijn gezicht in de plooi te houden.

De jongens wisselen blikken uit en ik kan bijna hun gedachten horen. Is dit serieus? Moeten we dit echt doen? Hun ongemak is bijna tastbaar. Ik kijk naar Nadya en zie hoe haar mondhoeken omhoog krullen. Ze buigt zich naar me toe en fluistert met een speels lachje: "Ze zien eruit alsof ze hier liever zouden sterven."