Bankzitters Imagine.

69. Milo

(Vervolg hoofdstuk 33, paar aantal jaar later)

POV y/n: 

Terwijl ik de kinderwagen voor mij uit duw probeer ik Jax bij te houden die door het gras rent en  de gevallen blaadjes van de bomen verzameld. Hij lijkt sprekend op hem, zijn kleine bolle toet en zijn blonden haren. Het was nooit de bedoeling geweest om dit geheim te houden voor hem maar wat kon ik anders doen. Na die ene avond op oudjaar had ik kunnen weten dat het alleen maar lust was wat ons die avond samen had gebracht, lust en drank, wat voor Emily leiden tot de mooiste relatie in haar leven, huis, boompje, beestje, je kent het wel bleek voor mij niet zo te zijn. "Jax blijf is bij mamma!" Riep ik toen ik hem richting de stoplichten zal lopen. Jax keek lachend om en kwam op me af rennen zijn kleine rode kaplaarzen stampte door de plassen en zijn handen zaten vol bladeren, zijn zakken vol kastanjes en een grote zwarte veeg van de aarde was op zijn wang te zien. Elke keer als ik naar hem keek kon ik niks anders dan van dit jongentje houden. Jax was ondertussen bijna 4 en het was bijna tijd voor hem om naar school te gaan, iets waar elke moeder tegen op keek en ik dus ook, vooral omdat hij dan waarschijnlijk vragen zou gaan stellen over waarom de andere kinderen wel een pappa en mamma hadden en hij geen pappa had. Hoe moest je uitleggen aan je kind waar je zoveel van houd dat hij eigenlijk niet gepland was maar wel gewenst is, althans door mij dan. Waar Milo uithing en wat hij deed maakte mij al jaren niet meer uit. We wandelde rustig door naar huis, waar ik Jax na het eten in bad heb gedaan en naar zijn bed heb gebracht. 

Als ik eindelijk op de bank neer plof om iets voor mezelf te gaan doen gaat de telefoon, het is Emily, ik neem haar op en ze verteld me dat ze zwanger is van Frank, tuurlijk ben ik blij voor haar maar ergens in mijn lichaam voel ik iets dat lijk op jaloezie. Ik probeer zo enthousiast mogelijk te reageren, Emily en Frank natuurlijk hebben mij onwijs geholpen toen ik er achter kwam dat ik zwanger was en met het eerste jaar nadat Jax geboren was, dus het zou lullig zijn als ik nu niet hetzelfde voor ze terug zou doen. Ik vraag haar naar wanneer ze er achter kwam en wanneer ze uitgerekend zou zijn, we kletsen even en ik hang dan op. Ik zet voor mezelf een serie aan maar mijn gedachten gaan alle kanten op. Ik ben meer aan het scrollen op mijn mobiel dan dat ik echt naar de serie kijk en besluit dat ik maar beter richting bed kan gaan met een warme kop thee. Ik zet in de keuken de waterkoker aan terwijl ik mezelf alvast klaar maak om mijn bed in te kruipen. 

De week is aangebroken dat Jax zijn eerste wen middag op school krijgt, ik heb hem netjes aangekleed en met zijn spiderman rugzak om lopen we samen naar het klaslokaal. "Doe je lief spelen straks met de andere kinderen?" Vraag ik aan hem als we bijna voor de deur staan van het lokaal. Jax knikt en ik klop op de deur, die daarna open wordt gedaan door de juffrouw. "Ahaa, jij moet Jax zijn." Is het eerste dat ze zegt, Jax schud zijn hoofd. "Ja en ik ben al bijna 4 jaar!" Zegt hij trots terwijl hij 5 vingers in de lucht steekt. Ik doe zijn rugzak af en geef deze aan de juf. "Ga maar alvast spelen." Zeg ik tegen hem na dat ik hem een kus heb gegeven, Jax schiet het lokaal in en kijkt niet meer om. Zelf heb ik het er wat moeilijker mee. "Hij is in goeie handen, maakt u zich maar geen zorgen." "Tuurlijk, maar het blijft altijd moeilijk hem ergens achter te laten." Zeg ik met een brok in mijn keel. "Als er iets is dan bellen we u meteen, ik neem aan dat alles wat hij nodig heeft in zijn rugzak zit?" "Dat klopt, extra kleding, zijn knuffel, mijn telefoon nummer en voor als het echt nodig is het nummer van mijn beste vriendin." Ik reik de juf zijn tasje aan die ze van me overneemt. Ik kijk nog even naar binnen en zie dat Jax al druk aan het mee spelen is met de auto's, met een zucht draai ik me om en loop ik weg. Zodra ik de deur uit loop kijk ik op mijn horloge, over 3 uurtjes kan ik hem weer ophalen, ik bedenk me wat ik met al deze vrije tijd kan doen maar niks lijkt me op te vrolijken, uiteindelijk besluit ik even bij mij moeder langs te gaan om daar wat steun te vinden. 

Het heeft me goed gedaan om even te kletsen met mijn moeder, ze heeft me verteld over hoe ze zichzelf heeft gevoeld toen ik vroeger voor het eerst naar school ging en dat ik net zo makkelijk weg was als Jax, meteen vriendjes maken en met de blokken een toren bouwen. Dus dat heeft hij van geen vreemde. Ik ben op weg terug naar school om hem daar weer op te halen, ik ben wat later als andere ouders zodat ik nog even met de juf kan praten over hoe het ging. Jax was even verdrietig geweest toen hij door had dat ik weg was en de juf had hem zijn knuffel gegeven en hem proberen uit te leggen dat ik zo terug zou zijn, na een paar minuten huilen was hij alweer gaan spelen met de andere kinderen. "Zouden wij ook het nummer van zijn vader kunnen krijgen, dat we hem kunnen bereiken in geval van nood?" De juf had haar pen in al haar handen om het nummer te noteren toen ik haar wat moeilijk aankeek. "Zijn vader kent hij helaas niet en is ook niet meer in beeld helaas, ik kan u het nummer van zijn oma geven, die woont hier vlakbij." Ik gaf haar het nummer van mijn moeder en ze knikte alsof ze zich een beetje schaamde voor haar vraag.