Bankzitters Imagine.

71. Matthy

Ik keek uit het raam van onze hotelkamer. Het wit van de sneeuw was zo fel dat mijn ogen er een beetje van begonnen te tranen. Achter me hoorde ik Matthy zich nog een keer omdraaien, half kreunend, alsof hij nog niet helemaal wilde toegeven dat de dag was begonnen.
Vandaag kwamen zijn vrienden aan. En het bizarre was: ze wisten helemaal niks van ons. Sterker nog, ze wisten niet eens dat ik bestond. Onze relatie was nog zo nieuw dat we het allebei fijn vonden om het nog even voor onszelf te houden. Een soort bubbel die we nog niet wilden laten knappen.

"Hoe laat zijn ze er ook weer?" vroeg ik zonder om te kijken.

"Rond twaalf," mompelde hij slaperig. "Ze willen meteen de piste op voor de eerste opnames."

Ik hoorde hem uit bed stappen en even later voelde ik zijn armen om mijn middel. Hij legde zijn kin op mijn schouder, warm en zwaar, alsof hij hoopte dat ik daardoor zou stoppen met piekeren.

"We fixen dit wel," zei hij zacht. "We moeten gewoon een beetje opletten. Niet te close doen als ze erbij zijn. Jij bent gewoon... iemand die meegaat voor de organisatie."

"Gewoon iemand," herhaalde ik.
Het klonk simpeler dan het voelde.

Hij draaide me om en keek me aan. Zijn haar zat alle kanten op en hij zag er belachelijk lief uit. "Het is maar voor even. Gewoon tot we zeker weten dat dit... echt iets is. Oké?"

Ik wilde zeggen dat ik dat begreep, dat het logisch was, maar ergens in mijn buik voelde het toch een beetje kut. Niet omdat hij iets fout deed, maar gewoon... het hele gedoe eromheen.

Voordat ik iets kon antwoorden, klonk er een klop op de deur.

"Roomservice!"

Matthy sprong bijna een meter omhoog. Ik schoot in de lach — als hij nu al zo gespannen was, dan ging vandaag echt een circus worden. Hij deed de deur open, nam het ontbijt aan alsof hij iets te verbergen had (wat ook zo was), en zette het dienblad neer.

Ik trok even snel mijn shirt glad, alsof iemand meteen zou zien dat ik net nog tegen hem aan had gestaan. Absurd natuurlijk — niemand wist iets, niemand zag iets — maar toch.

"We moeten zo echt doen alsof we elkaar niet..." Hij zocht even naar een woord. "Nou ja. Niet zo kennen."

"Niet zo kennen," herhaalde ik met een grijns. "Hoe kennen we elkaar dan precies?"

Hij boog zich naar me toe, zo dichtbij dat ik zijn adem kon voelen. "Genoeg om dit belachelijk lastig te gaan vinden."

Ik voelde mezelf slikken.

En toen dacht ik maar één ding: dit werd waarschijnlijk de meest stressvolle en tegelijk leukste wintersport die ik ooit zou meemaken.

Het was rond half twaalf toen iedereen zich verzamelde op de piste. Ik had me tussen de andere medewerkers gemengd; Matthy had ze wijsgemaakt dat ik verstand had van de lokale clubs en precies wist waar we 's avonds moesten zijn voor de beste après-ski. Het was een simpel verhaal, maar blijkbaar geloofwaardig genoeg.

"Oké, boys, even focussen," riep Robbie terwijl hij zijn skistokken in de sneeuw prikte. "We doen eerst een intro bij die lift daar, dan zien we wel hoe hard het uit de hand loopt."

Raoul stond naast hem te rommelen met zijn helm. "Ik zeg nu alvast: dit wordt chaos. Ik voel het."

Koen lachte. "Jij voelt altijd chaos."

Milo keek ondertussen rond, zijn blik bleef even bij mij hangen. "Hé, jij bent nieuw toch?"

Daar was-ie. De eerste echte test.