Bankzitters Imagine.

63. Matthy

Ik sta voor het raam en kijk naar het huis van de buren. Al de hele dag lopen er jongens in en uit, met kratten bier en een karaoke-installatie. Dit kan niet veel goeds betekenen. De laatste keer dat ze een karaokeavond hielden, ging het feest door tot diep in de nacht. Dit keer hoop ik echt dat ze het wat rustiger aan doen. "Wat sta je daar nou te doen?" Ik schrik op van de stem van Myrthe achter me. "De buren. Ze gaan weer een karaokeavond houden," zeg ik terwijl ik me naar haar omdraai. Ze rolt haar ogen, en ik moet lachen. We weten allebei precies hoe de vorige keer is afgelopen. Myrthe was toen gaan klagen, maar in plaats van een oplossing werd ze naar binnen gesleept, dronk vijf shotjes mee, en kwam pas een uur later weer thuis. "Dit keer ga jij klagen als het uit de hand loopt," zegt ze met een plagende grijns. Ik zucht. "Waarom gaan we nu niet gewoon alvast vragen wat ze van plan zijn?" Myrthe schudt haar hoofd. "Je durft zeker niet alleen te gaan." Ik voel mijn wangen warm worden en wuif haar opmerking weg. "Natuurlijk durf ik dat wel, maar het is slimmer om meteen duidelijk te maken dat het niet weer zo moet escaleren als de vorige keer." Ondertussen schiet ik mijn slippers aan. Ik kijk haar afwachtend aan, hopend dat ze mee wil. "Vooruit dan maar," zegt ze uiteindelijk met een zucht. "Ik ga wel mee." Samen lopen we naar het huis van de buren. De poort staat wijd open, en we stappen naar binnen. Voor we de deur bereiken, komt Raoul ons al tegemoet. "Goedemiddag, dames! Waarmee kunnen we jullie helpen?" vraagt hij met een brede glimlach.

"Ik snap jullie helemaal. Ik zorg ervoor dat de jongens het deze keer wat rustiger aan doen," zegt Raoul met een geruststellende glimlach nadat we ons verhaal hebben gedaan. "En trouwens, jullie zijn meer dan welkom om mee te doen als jullie niks te doen hebben!" Myrthe kijkt me vragend aan, alsof ze verwacht dat ík het antwoord moet geven op de uitnodiging. "Ik sla even over," zeg ik uiteindelijk. "Ik ben druk met mijn eindproject voor school." Ik zie de teleurstelling in Myrthe's blik. "Maar jij mag best gaan, hoor," voeg ik er snel aan toe. Haar gezicht klaart op, en ze glimlacht breed. "Dan kom ik later vanavond wel even kijken," zegt ze enthousiast.

De avond valt, en Myrthe is zich na het eten aan het klaarmaken om naar de buren te gaan. Vanuit mijn plek op de bank hoor ik al dat de muziek daar aan staat; ze lijken al goed in de stemming te komen. Ik zit met mijn laptop op schoot en probeer me te concentreren op een artikel over hoe ADHD en Borderline vaak met elkaar verward worden. Het is voor mijn eindejaarsopdracht, waarvoor ik een presentatie over dit onderwerp moet geven. De woorden op het scherm lijken eindeloos, en mijn ogen glijden telkens opnieuw over dezelfde zinnen zonder echt iets op te nemen. Ik zucht en leun achterover. De herrie van de buren begint nu al aan mijn zenuwen te knagen. Als dit zo doorgaat, kom ik nergens meer aan toe. Misschien moet ik mijn koptelefoon maar gaan zoeken om wat van het geluid te dempen. Met een lichte tegenzin klap ik mijn laptop dicht, zet hem opzij en sta op van de bank.

"Lukt het een beetje met je haar?" roep ik naar de badkamer als ik Myrthe zie worstelen met het krullen van de achterkant van haar haar. "Niet echt, ik kan het niet zien," moppert ze gefrustreerd. Lachend loop ik naar haar toe en pak de krultang van haar over. "Laat mij maar, ik help je wel met het laatste stukje." Terwijl ik de plukken achter op haar hoofd fixeer, neem ik haar make-up en outfit eens goed in me op. Strakke eyeliner, opvallende lippenstift en een jurkje dat net iets te netjes is voor een casual avondje bij de buren. "Het zijn maar de buren, toch?" merk ik op, met een lichte grijns. "Waarom ben je zo chic? Of... wacht eens even." Mijn ogen vernauwen zich plagend. "Heb jij soms een crush op een van de buurjongens?" Myrthe reageert niet, maar haar wangen worden al rood. Dat zegt genoeg. "Kom op, zeg op! Wie is het?" vraag ik nieuwsgierig. Ze giechelt, haar blik ontwijkend. "Robbie," biecht ze uiteindelijk op. "Al een tijdje eigenlijk." "En weet hij dat ook?" vraag ik terwijl ik een wenkbrauw optrek. "Ik heb wel eens een hint laten vallen," mompelt ze met een scheve glimlach. "Ah, dat verklaart waarom je ineens zo graag naar de buren wilt," zeg ik plagend. Ik zet de krultang uit en leg hem opzij. "Zo, je bent klaar om te gaan." Myrthe schudt meteen haar hoofd. "Nee, nog lang niet." Ik kijk haar verbaasd aan. "Wat bedoel je?" "Eerst een drankje," zegt ze vastberaden terwijl ze naar de keuken loopt. "Anders sta ik daar straks helemaal nuchter achter." Ik grinnik en volg haar. "Eigenlijk heb je wel gelijk. Ik lust er ook wel eentje."