Bankzitters Imagine.

64. Koen

p.o.v.Vandaag heb ik met mijn beste vriend Koen van de bankzitters afgesproken voor een koffie en hij weet niet wat te kopen voor zijn vriendin Roxy dekker."Hey yn ik heb net een warme chocolademelk voor je besteld"Zegt koen als ik naast hem ga zitten en mijn jas uit doe "Bedankt Oke ik heb een paar dingen op de lijst gezet waar meiden van houden"Zeg ik als ik mijn telefoon erbij pak en het lijstje op mijn telefoon en ondertussen bedank ik de serveerster die mijn warme chocolademelk heeft gebracht."Oke wat heb je ?" Vraagt koen aan me"Sieraden ?" Zeg ik En koen knikt zijn hoofd van nee"Misschien een roadtrip door Parijs met een tussen stop in Disneyland Parijs "Dat kan of naar Engeland dat kan toch ook ?" Stelt koen voor "Zeker wat jij wilt het is jouw vriendin

Ik zit in de tram, onderweg naar Koen. Hij had een dilemma en vond dat ik de aangewezen persoon was om hem te helpen. Zijn excuus? "Jij bent een meisje, dus jij snapt meer van meiden dan ik." Een typische Koen-opmerking. We hebben afgesproken bij een café in de buurt, een plek waar we vaker zitten om dit soort gesprekken te voeren. Terwijl ik mijn agenda erbij pak om mijn afspraken voor school door te nemen, valt mijn oog op een belangrijke datum: de verjaardag van zijn vriendin, Roxy, komt eraan. Een kleine scheve glimlach speelt om mijn lippen. Ik heb nu wel een idee waar hij mee zit.

Koen en cadeaus voor zijn vriendinnen—dat is een verhaal op zich. Hij is nooit een ster geweest in het bedenken van originele verrassingen. Het maakt niet uit of het Kerstmis was, een verjaardag, of een jubileum van een paar maanden of jaren samen; er zat altijd wel een stukje input van mij bij. Met al zijn vorige vriendinnen was het hetzelfde liedje. En ik moet toegeven, ik vond het ergens ook wel leuk om te helpen. Het is inmiddels een soort traditie geworden dat ik zijn reddende engel ben bij cadeau crises. Benieuwd wat voor panieksituatie hij dit keer in gedachten heeft...

Wanneer ik bij de juiste halte aankom, stap ik uit en steek de straat over. Het is een frisse middag, en de lucht ruikt naar versgemalen koffie en herfstbladeren. Mijn blik valt al snel op Koen, die met zijn handen om een mok geklemd op het terras zit. Zijn blik dwaalt af naar het voorbijgaande verkeer, maar zodra hij me ziet, verschijnt er een opgeluchte glimlach op zijn gezicht. "Hey, DNP!" roep ik met een speelse grijns. Hij rolt demonstratief met zijn ogen. "Kun je daar nu eens mee ophouden?" zucht hij. "Natuurlijk niet," zeg ik grinnikend terwijl ik op hem af stap. "Het was tenslotte een gouden tip van je vrienden. En zo'n kans om je een beetje te plagen laat ik echt niet schieten." Koen zucht, maar ik zie dat hij zich eigenlijk best amuseert. "Je bent hopeloos," mompelt hij. "Dat weet ik," zeg ik luchtig terwijl ik mijn jas uittrek en deze over de stoel hang voordat ik ga zitten. "Maar dat maakt me wel de ideale persoon voor je problemen, toch?" Koen schenkt me een veelbetekenende glimlach. "Precies waarom ik je hier nodig had. Ik zit weer helemaal vast." "Ik had al zo'n vermoeden," zeg ik met een klein lachje. Ik buig iets naar voren, nieuwsgierig naar zijn nieuwe dilemma. "Dus, wat is het deze keer? Laat me raden—Roxy's verjaardag komt eraan en jij hebt geen idee wat je moet geven." Hij lacht nerveus en wrijft over zijn nek. "Jep... hoe raad je het toch altijd zo goed?" "Koen," zeg ik met een brede grijns, "jij en cadeaus zijn gewoon geen match made in heaven. Gelukkig ben ik hier om dat een beetje te fixen."

Ik pak mijn telefoon erbij en open een notitie die inmiddels bijna legendarisch is in mijn vriendschap met Koen. Het is mijn geheime lijst met standaard cadeau-opties voor hopeloze gevallen zoals hij. "Oké," begin ik terwijl ik de lijst doorloop, "sieraden, bloemen, uit eten gaan." Koen trekt een moeilijk gezicht bij elke suggestie. "Sieraden? Nah, dat voelt zo cliché. En bloemen... die verwelken zo snel." "Uit eten dan?" vraag ik terwijl ik een wenkbrauw optrek. "Dat is toch altijd safe?" Hij zucht en laat zijn hoofd even in zijn handen zakken. "Ik weet niet... Het voelt gewoon niet speciaal genoeg dit keer. Roxy verdient iets dat laat zien hoe belangrijk ze voor me is, weet je?" Ik knik begrijpend. Dit was duidelijk een ander soort paniek dan ik gewend ben bij hem. Normaal vond hij met een beetje hulp wel snel een oplossing. Maar nu? Hij lijkt echt uit balans. "Oké, geen zorgen. We gaan dit fixen," zeg ik vastberaden. "Misschien moeten we buiten de standaardopties denken. Wat zijn dingen die zij echt leuk vindt?" Koen kijkt nadenkend naar zijn mok. "Ze houdt van zingen, reizen —oh, en ze is helemaal fan van vintage spullen." Mijn ogen beginnen te glimmen. "Dat is al een goed begin. Wat dacht je van een dagje weg naar een mooie locatie? Of een gepersonaliseerd cadeau met een vintage touch?" Koen's blik klaart iets op. "Ja... misschien een combinatie van dingen. Een dagje weg én iets tastbaars wat ze kan bewaren." "Precies," zeg ik enthousiast. "We kunnen ook een reisdagboek samenstellen met ruimte voor haar ideeën voor haar liedjes en herinneringen. Zoiets heeft echt betekenis." Hij leunt achterover en glimlacht eindelijk. "Dit is waarom ik jou altijd nodig heb. Je denkt aan dingen waar ik nooit op kom." "Dat komt omdat ik een meisje ben en meer van meiden snap, toch?" plaag ik hem terwijl ik mijn telefoon terug in mijn tas stop. Koen lacht. "Touché."

Ik leun wat naar voren, mijn ogen glinsterend van enthousiasme. "Wacht eens even... Ze houdt van reizen, zei je toch? Wat dacht je van een verrassingsreis?" Koen kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Een verrassingsreis? Denk je niet dat dat een beetje overdreven is?" "Overdreven? Nee joh," zeg ik vastberaden. "Luister, Londen is perfect. Het is niet te ver, maar ook niet te voorspelbaar. En de stad heeft alles: kunst, cultuur, geweldige plekken om te eten en genoeg vintage winkels waar ze uren kan rondstruinen." Koen's ogen beginnen voorzichtig te twinkelen. "Londen, zeg je? Dat klinkt eigenlijk wel echt leuk." "Precies! Je zou het kunnen combineren met een paar toffe activiteiten. Denk aan een high tea in een klassiek hotel, een wandeling langs de Thames en misschien zelfs een bezoek aan een kunstgalerie. Oh, en ik weet een paar geweldige vintage markten waar Roxy compleet los kan gaan." Koen veegt met een hand door zijn haar. "Oké, dit klinkt eerlijk gezegd wel als een geweldig idee. Maar hoe regel ik dit zonder dat ze het doorheeft?" Ik glimlach breed. "Daar komt mijn geniale brein weer om de hoek kijken. We maken er een speurtocht van. Geef haar hints over de bestemming zonder het meteen te verklappen. Bijvoorbeeld een envelop met een ansichtkaart van Londen erin of een klein cadeautje dat symbool staat voor iets Brits." "Dat klinkt eigenlijk superleuk," zegt Koen enthousiast. "En dan overhandig ik haar op het eind de echte verrassing: de tickets naar Londen." "Precies!" knik ik. "Het wordt niet alleen een geweldig cadeau, maar ook een ervaring die ze nooit meer vergeet." Koen kijkt me dankbaar aan. "Weet je, zonder jou was ik waarschijnlijk gewoon weer met een bos bloemen komen aanzetten." "Daar ben ik nou voor," zeg ik met een knipoog. "Om jouw cadeau-game naar een hoger niveau te tillen." Hij lacht hardop. "Misschien moet ik je gewoon officieel mijn cadeauspecialist noemen." "Dat klinkt als een prima carrièreplan," grijns ik. "Maar eerst zorgen we ervoor dat Londen een succes wordt."

Koen neemt een slok van zijn inmiddels koude koffie en kijkt me grijnzend aan. "Oké, maar stel dat Roxy Londen niet leuk vindt? Wat dan?" Ik kijk hem geschokt aan, hand op mijn hart. "Koen, je beledigt me nu diep. Wie vindt Londen níét leuk? Zelfs mensen die alleen voor de fish and chips gaan hebben een geweldige tijd." "Fair point," zegt hij lachend. "Maar stel dat het regent de hele tijd." "Koen, het ís Londen. Het zou verdacht zijn als het níét regent," grap ik. "Maar serieus, neem een schattige paraplu mee en zet haar onder die iconische rode telefooncellen. Instagram-vriendelijk én romantisch." Hij lacht hardop. "Roxy zou dat inderdaad wel waarderen. Ze doet alles voor een goede Insta-foto." "Daar heb je je gouden ticket dan al," zeg ik triomfantelijk. "Als ze die foto heeft, vergeeft ze je zelfs als je vergeet haar koffie met havermelk te bestellen." Koen trekt een gezicht. "Dat heb ik één keer verkeerd gedaan, en ik hoor het nog steeds." Ik schud lachend mijn hoofd. "Ik snap haar. Havermelk is serious business, Koen." Hij kijkt me met een schuin oog aan. "Jij bent echt een wandelend meiden-handboek, hè?" "Daarom ben ik hier toch?" zeg ik met een knipoog. "Ik regel jouw cadeaudilemma's én voorkom relatiecrises." "En dat alles zonder salaris," plaagt hij. "Klopt. Maar ik overweeg binnenkort een factuur te sturen," grijns ik. We blijven nog een tijdje kletsen over de details van de Londen-trip. Ik geef hem tips over leuke wijken, vintage hotspots en plekken waar hij echt heen moet met Roxy. Koen maakt ijverig notities, wat me eerlijk gezegd een beetje trots maakt. "Oké," zegt hij uiteindelijk terwijl hij zijn telefoon opbergt. "Dit gaat serieus het beste cadeau ooit worden." "Daar twijfel ik niet aan," zeg ik glimlachend. "Maar vergeet niet: als je tijdens die trip weer een paniekaanval krijgt over cadeaus, sta ik paraat via WhatsApp." Koen grijnst breed. "Top. En anders laat ik Roxy jou gewoon inhuren als cadeaucoach." "Deal," zeg ik lachend. "Maar eerst ga ik zorgen dat jij je vriendin omver blaast met deze Londense verrassing." We staan op en lopen samen weg van het terras. Terwijl de koude wind langs ons waait, weet ik één ding zeker: dit wordt een verjaardag die Roxy niet snel zal vergeten.

Laat ook even een sterretje en een reactie achter als je deze verhalen leuk vind!