Bankzitters Imagine.

59. Robbie

Het is Koningsdag, en de sfeer is op zijn hoogtepunt. Samen met Russo—mijn beste vriend en onze vaste DJ—reis ik de hele dag met de Bankzitters van optreden naar optreden. Het is een achtbaan van muziek, drukte en gezelligheid. Maar Russo weet iets wat hij vandaag ongetwijfeld tegen me gaat gebruiken: ik heb een gigantische crush op Robbie. En volgens hem is dit dé perfecte dag om daar iets mee te doen.

Elke keer als we de tourbus instappen, zorgt Russo er op slinkse wijze voor dat ik naast Robbie beland. Met een grijns en een subtiel knikje wijst hij me de vrije plek. "Hier nog ruimte," zegt hij achteloos, terwijl ik hem een veelbetekenende blik toewerp. Mijn hart bonkt als een bezetene, maar met elke kilometer op de weg—en een paar drankjes verder—ontspan ik een beetje meer. Tot mijn verrassing lijkt Robbie er geen enkel bezwaar tegen te hebben. Sterker nog, hij zoekt steeds vaker zelf het gesprek op.

Tussen de optredens door praten we over muziek, onze favoriete series en de totale chaos van de dag. Russo blijft ons slim in situaties manoeuvreren: van samen selfies maken tot toevallig tegelijk in de backstage belanden. Alles met een gespeelde nonchalance, alsof hij er niks mee te maken heeft.

En dan gebeurt het. Een blik die nét iets langer blijft hangen, een opmerking met een dubbele laag, een speelse duw tegen mijn schouder. Langzaam maar zeker voelt mijn crush minder onbereikbaar. De spanning bouwt zich op, en er hangt iets onuitgesprokens in de lucht.

De vraag is alleen: durf ik, als de avond valt, de sprong te wagen?

De laatste show van de dag nadert, en de energie is elektrisch. Overal oranje, overal mensen die uit hun dak gaan. Robbie staat op het podium, microfoon in de hand, en ik kan mijn ogen niet van hem afhouden. Zijn stem, zijn energie, de manier waarop hij moeiteloos het publiek bespeelt—hij is compleet in zijn element. Ik ben verloren.

Russo merkt het natuurlijk. "Je kijkt alsof je zojuist een openbaring hebt gehad," grijnst hij terwijl hij met zijn koptelefoon om zijn nek tegen de dj-booth leunt.

Ik schud lachend mijn hoofd. "Hou je mond."

"Of...," hij trekt zijn wenkbrauwen op, "ga er iets aan doen."

Mijn hart slaat een slag over.

De set loopt op z'n einde, de laatste beats dreunen over het plein. Binnen een paar minuten stappen we weer in de bus. Mijn moment van keuze nadert snel.

Achter het podium is het hectisch. Crewleden rennen rond, stemmen schallen door walkietalkies, en de adrenaline van het optreden hangt in de lucht. Robbie veegt het zweet van zijn voorhoofd met de onderkant van zijn shirt—hij heeft geen idee wat dat met me doet—en pakt een flesje water aan. Wanneer hij me ziet, verschijnt er een glimlach op zijn gezicht. "Was het een beetje te doen?"

"Je weet dat je iedereen compleet hebt ingepakt, toch?" zeg ik, half lachend, half bloedserieus.

Hij neemt een slok en kijkt me over de rand van de fles aan. "Iedereen?"

Het is een vraag met een dubbele laag. Ik voel het, en hij weet het.

Dit is mijn kans.

Net als ik iets wil zeggen, duwt iemand zich tussen ons door, een crewlid dat dringend iets moet regelen. De bubbel breekt. Robbie wordt weggetrokken in een gesprek, en Russo duikt op naast me. "Je had je moment," zegt hij op samenzweerderige toon. "En je hebt het laten gaan."

"Hij werd onderbroken!" verdedig ik mezelf.

Russo kantelt zijn hoofd. "Excuus. Pak het straks terug."

De busrit naar de laatste locatie is kort. Ik zit—uiteraard—weer naast Robbie. Onze knieën raken elkaar per ongeluk, en geen van ons beweegt weg. Ik voel de spanning tussen ons, dat onbenoemde iets dat groeit met elk gestolen moment.