Bankzitters Imagine.

57. Raoul

A/N dit is een vervolg op deel 10, dus als je die nog niet hebt gelezen zou ik je aanraden dat eerst te doen! 

Het voelt alsof het nog maar een paar weken geleden was dat we onze babyshower vierden, maar de tijd vliegt voorbij. Vandaag is onze dochter alweer bijna een maand oud. Liva hebben we haar genoemd. Het is zo'n mooie naam, zacht en krachtig tegelijk, precies zoals zij zelf is. Ze heeft mijn ogen, diep en nieuwsgierig naar de wereld, en de warme haarkleur van Raoul. Iedere keer dat ik naar haar kijk, zie ik een stukje van ons beiden terug, en dat blijft me verwonderen.

Tot nu toe lijkt alles eigenlijk heel soepel te gaan. Liva is een rustig en tevreden baby'tje, iets waar we ontzettend dankbaar voor zijn. Natuurlijk, ze huilt wel eens, maar wat verwacht je van een kindje van één maand oud? Het hoort erbij. Toch zijn die kleine momentjes, wanneer ze zachtjes in mijn armen ligt te slapen of haar handje om mijn vinger klemt, genoeg om alle vermoeidheid te laten verdwijnen.

Ik kan me nog herinneren hoe spannend het allemaal leek voordat ze er was – alle voorbereidingen, de vragen of we het wel goed zouden doen. Maar nu ze hier is, voelt het alsof ze altijd al deel van ons leven is geweest. En eerlijk? We kunnen ons geen leven meer zonder haar voorstellen.

Raoul is vandaag, na een paar weken vrij te zijn geweest, voor het eerst weer aan het werk gegaan. Het huis voelt ineens wat stiller aan zonder hem. Gelukkig heb ik zelf nog wat langer verlof kunnen nemen, zodat ik volop kan genieten van ons kleine wondertje, Liva.

Die avond, als Raoul thuiskomt van kantoor, schuift hij zijn tas in de hoek en ploft met een tevreden zucht op de bank. "De jongens willen dit weekend langskomen om haar te ontmoeten," zegt hij terwijl hij naar me glimlacht.

Ik kijk op van Liva, die zachtjes in mijn armen ligt te slapen. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat ze al eerder langs zouden komen, maar ik begrijp het ook wel. Raoul had ze gevraagd om hem wat tijd te geven. Tijd om aan onze nieuwe rol als ouders te wennen en te genieten van deze bijzondere eerste weken met z'n drieën.

"Dat is prima," zeg ik met een glimlach. "Ik weet zeker dat ze haar geweldig zullen vinden."

Raoul knikt. "Ze zullen wel een hele show van zichzelf maken, zoals altijd. Maar goed, ik moet toegeven dat ik het ook wel leuk vind om haar aan ze te laten zien." Zijn gezicht straalt trots uit, alsof hij niet kan wachten om haar aan iedereen voor te stellen.

Ik kijk naar Liva, haar kleine gezichtje zacht en vredig. "Ze heeft geen idee wat haar te wachten staat met jouw vrienden," zeg ik lachend. Raoul lacht mee. "Nee, maar dat is misschien maar goed ook."

Het weekend is sneller aangebroken dan ik had gedacht. De dagen lijken een beetje door elkaar te lopen sinds Liva er is, alsof de tijd zowel stil staat als voorbij vliegt. Raoul is zichtbaar opgewonden, heen en weer lopend door de woonkamer terwijl hij ervoor zorgt dat alles netjes is. Ik schud lachend mijn hoofd. "Ze komen hier niet voor de inrichting, hoor," zeg ik terwijl ik Liva in haar wiegje leg.

"Ik weet het, maar dit is hun eerste indruk van haar. Het moet perfect zijn," antwoordt hij terwijl hij een kussen op de bank voor de derde keer herschikt.

Nog voor ik kan reageren, gaat de deurbel. Raoul kijkt me aan, alsof hij verwacht dat ik iets van een goedkeurend knikje geef. "Adem in, het zijn gewoon je vrienden," plaag ik. Hij rolt met zijn ogen, maar de nerveuze glimlach op zijn gezicht blijft.

Wanneer hij de deur opent, worden we meteen begroet door het geluid van enthousiaste stemmen. De jongens stromen naar binnen, elk met een andere energie. Matthy heeft een knuffelbeer in zijn handen die bijna groter is dan Liva zelf, Robbie draagt een grote doos met iets wat waarschijnlijk speelgoed is, en Koen lijkt vooral nieuwsgierig rond te kijken alsof hij verwacht een soort heiligdom te betreden.

"Waar is ze?" vraagt Robbie ongeduldig, zijn ogen groot van opwinding.

Ik glimlach en loop naar het wiegje, waar Liva rustig ligt te slapen. "Hier is ze."

De kamer valt even stil, alsof iedereen een moment neemt om haar in zich op te nemen. "Wauw," zegt Koen zachtjes, iets wat je niet vaak uit zijn mond hoort. "Ze is echt prachtig."

"Dat komt door mij," zegt Raoul met een grijns, en iedereen barst in lachen uit.

Matthy schuift voorzichtig dichterbij en kijkt naar mij. "Mag ik haar vasthouden?"

Ik knik, terwijl ik Liva voorzichtig uit het wiegje til en haar naar hem toe breng. Zijn gezicht verandert direct, van speels naar teder, terwijl hij haar vasthoudt alsof ze van porselein is. "Ze is zo klein," fluistert hij, bijna alsof hij bang is haar wakker te maken.

"Dat wordt straks wat als ze groter wordt," grapt Milo. "Dan weet ze niet meer wat ze met al die 'gekke ooms' aan moet."

Het moment is precies zoals ik het had gehoopt: warm, vol humor en liefde. Terwijl ik naar Raoul kijk, zie ik dat hij straalt. Onze kleine Liva wordt nu al omringd door een kring van mensen die haar willen beschermen en overladen met liefde.

De middag verloopt zoals ik had verwacht: chaotisch, luid en vol gelach. De jongens zijn al snel helemaal op hun gemak. Matthy blijkt een natuurtalent in babyvasthouden en geeft Liva alleen met tegenzin door aan Koen, die haar met een grote glimlach overneemt. Robbie probeert ondertussen een selfie met haar te maken, wat niet bepaald soepel verloopt.

"Rob, ze kan nog niet lachen," zegt Koen droog, terwijl hij het telefoonscherm van Robbie wegduwt.

"Maar ze kan wel knipperen, toch?" zegt Robbie, met een quasi-serieus gezicht. "Misschien krijg ik een goeie blik in de lens."

Raoul schudt zijn hoofd terwijl hij naast me op de bank ploft. Hij heeft zijn armen om me heen geslagen en we kijken samen naar het tafereel voor ons. "Hoe hebben ze het voor elkaar gekregen om zelfs een babybezoek in een mini-comedyshow te veranderen?" fluistert hij met een glimlach.

"Dat is precies waarom ze de 'gekke ooms' zijn," fluister ik terug.

Op een gegeven moment besluit Koen dat het tijd is om de cadeautjes uit te pakken. Hij haalt de doos van Robbie tevoorschijn en legt hem op de tafel. "Oké, wat is dit?" vraagt Raoul met een opgetrokken wenkbrauw terwijl hij de doos opent.

Tot mijn verbazing zit de doos vol met – jawel – mini-sportoutfits. Een piepklein voetbaltenue, een basketbalsetje en zelfs een mini-tennisracket. "Ze is één maand oud, Robbie," zeg ik lachend.

"Precies! Hoe eerder ze begint, hoe beter!" zegt hij met een brede grijns.

"Misschien moet ze eerst leren lopen," zegt Raoul droog.

Robbie kijkt hem met gespeelde ernst aan. "Kleine stapjes, man. Kleine stapjes."

De middag vliegt voorbij, gevuld met geklets, grappen en heel wat foto's van Liva met haar nieuwe fans. Wanneer de jongens zich tegen de avond eindelijk klaarmaken om te vertrekken, blijft Matthy als laatste hangen. Hij kijkt even naar Liva, die inmiddels weer tevreden in haar wiegje ligt. "Weet je," zegt hij zacht, "ik denk dat ze een hele coole meid gaat worden."

"Dat komt omdat ze de beste ouders heeft," zegt Raoul trots, terwijl hij een arm om me heen slaat.

Ik voel een warmte door me heen trekken terwijl ik glimlach naar Tim en dan naar Raoul. Het is zo'n simpel moment, maar het voelt perfect.

Wanneer de deur achter hen sluit en het huis eindelijk weer stil is, kijk ik naar Raoul. "Nou, dat ging goed, toch?"

Hij knikt en glimlacht naar me terwijl hij Liva oppakt om haar naar bed te brengen. "Ik zou niet willen ruilen, maar ik moet toegeven... met deze jongens als ooms gaat ze nooit een saaie dag hebben."

En daar kon ik alleen maar mee instemmen.

A/N het hoofdstuk is een beetje kort maar ik vond het wel leuk om te maken. En ik vond ook dat ik niet veel verder had moeten schrijven als dit. 

Laat ook even een sterretje en een reactie achter als je deze verhalen leuk vind!