Bankzitters Imagine.

66. Milo

"Eerlijk gezegd, Enzo, het is superlief dat ze voor Riven zorgt. Maar als wij er zijn, verdwijnt ze altijd meteen naar haar kamer." Ik hoor Myrons stem op de gang. Ze heeft gelijk, dat weet ik. Maar mezelf ertoe zetten om iets anders te doen — vooral voor mezelf — vind ik op dit moment lastig. De zorg voor Riven neem ik met liefde op me wanneer Enzo en Myron weg zijn vanwege afspraken. Ook als Enzo zijn vrienden over de vloer heeft, probeer ik er altijd gezellig bij te zijn. Een paar weken geleden werd Enzo gevraagd door de Bankzitters om mee te doen aan een van hun random eetwedstrijden. Het is niet de eerste keer dat ze bij ons langskomen of contact met hem zoeken. Eerder vroegen ze hem al om mee te spelen in een videoclip voor hun nummer Entourage. Met tegenzin hijs ik mezelf uit bed en trek een huispak aan. Ik voel me moe, lusteloos en vooral rusteloos. Vandaag zou ik op Riven passen. Myron moet zo naar de stad en Enzo is weg voor opnames.

Myron overhandigt me een lijstje voordat ze vertrekt. Het staat vol met tijden en aanwijzingen over wanneer Riven moet eten en wat hij moet krijgen. "Zo komt het helemaal goed," verzeker ik haar met een glimlach. Ze knikt dankbaar, geeft me nog een laatste blik, en verdwijnt door de voordeur. Wanneer de deur achter haar dichtvalt, lijkt het grote huis ineens stil en leeg. Het enige dat de ruimte vult is het vrolijke gebrabbel van Riven vanuit zijn box. Ik blijf even stilstaan en luister naar dat geluid. Wat heeft hij het toch mooi, denk ik bij mezelf. Zo'n klein mannetje, omringd door mensen die van hem houden en altijd voor hem klaarstaan. Een halve glimlach speelt om mijn lippen terwijl ik naar hem toe loop. Ik hurk neer bij de box en kijk hem aan. Zijn nieuwsgierige oogjes stralen en hij beweegt enthousiast zijn kleine armpjes. "Hallo Riven," zeg ik zachtjes met een glimlach. "Zullen wij er vandaag weer een mooie dag van maken?" Riven kraait van plezier en lacht breeduit. Zijn lach is aanstekelijk, puur en onschuldig — alsof hij de wereld in dat ene moment een beetje mooier maakt. Wat een prachtig knulletje is het toch, denk ik met warmte. Even vergeet ik de leegte van het huis. Dit kleine mannetje heeft zo'n positieve energie dat het onmogelijk is om niet mee te lachen.

Terwijl Riven vrolijk verder brabbelt, pak ik een paar speeltjes uit zijn mand en leg ze naast hem in de box. Zijn ogen worden groot van enthousiasme wanneer hij een felgekleurde rammelaar ziet. "Oh, die is leuk, hè?" zeg ik met een glimlach. Hij grijpt er meteen naar en begint er driftig mee te schudden, alsof hij een concert wil geven. Ik sta op en loop naar de keuken om zijn fles klaar te maken. Het geluid van de rammelaar blijft door de ruimte klinken, gemengd met zijn vrolijke gekir. Terwijl het water warm wordt, staar ik naar buiten door het keukenraam. De tuin ligt er vredig bij, met de bomen die zachtjes wiegen in de wind. Een vleugje zonlicht valt door de bladeren en brengt een rust waar ik naar verlang. Mijn gedachten dwalen af naar de afgelopen weken. Het is hectisch geweest, met alle opnames van Enzo, Myron die steeds vaker de stad in moet, en de verantwoordelijkheid voor Riven die soms zwaar op mijn schouders voelt. Maar tegelijkertijd... is het ook mooi. Het voelt waardevol om deel uit te maken van zijn kleine wereld, een wereld waarin alles nog simpel en puur is. De flessenwarmer piept, en ik schrik op uit mijn gedachten. Snel schroef ik de speen erop en controleer de temperatuur op mijn pols. Perfect. "Etenstijd, kleine man," roep ik naar de woonkamer. Wanneer ik terugloop, zit Riven met een geconcentreerde blik op zijn gezicht naar een speeltje te kijken dat hij net heeft laten vallen. Zijn frons is aandoenlijk. "Kom maar," zeg ik zacht terwijl ik hem uit de box til. Hij nestelt zich meteen tegen me aan, en dat kleine warme lijfje tegen mijn borst laat mijn hart smelten. We nestelen ons op de bank. Terwijl hij gulzig aan de fles drinkt, voel ik een diepe rust over me heen komen. Alle zorgen lijken even te verdwijnen. Riven's kleine handje grijpt mijn vinger vast, alsof hij me eraan wil herinneren dat dit moment genoeg is. En misschien is dat ook zo. Misschien is dit alles wat ik vandaag nodig heb.

De dag gaat sneller voorbij dan ik doorheb. Het is alsof de uren door mijn vingers glippen terwijl ik met Riven bezig ben. We hebben samen gespeeld, boekjes gelezen en ik heb hem zijn fles gegeven. Zijn vrolijke lach klinkt nog steeds in mijn hoofd terwijl ik hem tegen het einde van de middag uit zijn box haal. Met Riven op mijn arm loop ik de keuken binnen, waar Myron net binnenkomt. Ze glimlacht zodra ze ons ziet en neemt Riven liefdevol van me over. "Hoe is het gegaan vandaag?" vraagt ze terwijl ze hem zachtjes over zijn rugje wrijft. "Prima," antwoord ik met een tevreden glimlach. "Hij was echt een engeltje. We hebben lekker gespeeld en hij heeft goed gegeten." Ik vertel haar nog wat kleine details over de dag: hoe Riven zijn rammelaar niet los wilde laten en hoe hij bij het verschonen zijn sokken had uitgetrokken alsof hij dat een sport vond. Myron lacht. "Dat klinkt als Riven, ja." We zetten hem weer in zijn box, waar hij meteen naar zijn favoriete speeltjes grijpt. Myron schenkt twee glazen sap in en we gaan aan de keukentafel zitten. Het voelt ontspannen, zo samen praten terwijl Riven tevreden brabbelt op de achtergrond. We hebben het over van alles: haar dag in de stad, Enzo's opnames en hoe het met de familie gaat. Plotseling wordt de rustige sfeer abrupt doorbroken door het geluid van de voordeur die met een klap openvliegt. Een hoop stemmen overstemt de stilte, gevolgd door luid gelach en geschreeuw. Enzo komt met een energieke storm binnen, gevolgd door de jongens van de Bankzitters. Het lijkt alsof er een wervelwind door het huis raast. "Hey!" roep ik lachend, terwijl Myron en ik tegelijkertijd opstaan om ze te begroeten. De jongens storten zich meteen in het gesprek, hun energie aanstekelijk. Milo komt naast me staan en glimlacht vriendelijk. Hij is altijd gemakkelijk om mee te praten. "Alles goed?" vraagt hij. "Ja, lekker rustig dagje met Riven," zeg ik. "En met jou?" "Ook goed, beetje druk met opnames, maar verder prima," antwoordt hij ontspannen. We praten nog even door over wat er allemaal speelt, totdat Enzo's stem plotseling door de keuken galmt: "We moeten die TikTok opnemen, Koen!" Zijn woorden overstijgen elk ander geluid en trekken ieders aandacht. Voor ik er erg in heb, stormen Enzo en de jongens met veel kabaal naar boven, lachend en duwend alsof ze op weg zijn naar een of ander groot avontuur. Myron en ik blijven achter in de keuken en kijken elkaar aan. Haar wenkbrauwen gaan vragend omhoog, en ik schiet in de lach. "Dit kan nooit goed gaan," zegt ze met een spottende glimlach. "Nee, dat denk ik ook niet," beaam ik. Maar ergens hoort die chaos bij Enzo en de jongens, en misschien is dat ook juist wat dit huis zo levendig maakt. We horen een harde bonk van boven gevolgd door uitbundig gelach. Myron haalt haar schouders op. "Nou, zolang er geen gaten in de muur komen, laat ik ze maar begaan." Ik grinnik. "Deal." Met Riven die vrolijk verder speelt en de jongens die boven hun eigen wereldje hebben gecreëerd, geniet ik van het moment. Soms is het druk en chaotisch, maar dat maakt het leven juist zo bijzonder.