Bankzitters Imagine.

58. Milo

Vandaag hadden de jongens weer zo'n briljant (of misschien juist niet zo briljant) idee voor een video. Ze wilden een brug bouwen over het zwembad. Het plan? Ducttape. Veel ducttape. Natuurlijk werd ik op pad gestuurd naar de bouwmarkt, want "jij hebt er verstand van," had Robbie gezegd, alsof ik een expert ben in het bouwen van bruggen. Maar goed, ik had niet alleen tape gehaald, maar ook nog wat andere dingen waarvan ik dacht dat ze handig konden zijn. Onderweg terug naar Casa del Huts begon ik me af te vragen of dit plan überhaupt een kans van slagen had. Maar met deze jongens weet je het nooit.

Met een paar zware tassen vol spullen stap ik het huis binnen. "Eindelijk! Ze is terug!" roept Robbie enthousiast, terwijl hij half over de trapleuning hangt. Hij komt meteen naar me toe en grijpt haast de tassen uit mijn handen alsof het kerstcadeautjes zijn.

"Rustig aan, Rob," zeg ik lachend. "Laat me eerst alles even uitpakken, voordat je weer iets laat vallen."

Ik sjouw de tassen naar de keukentafel en begin alles eruit te halen. Rollen tape in verschillende maten en kleuren, stevige kabelbinders, een paar houten latjes, en – omdat ik wist dat ze het zouden vergeten – handschoenen en veiligheidsbrillen. Je weet maar nooit met deze stuntmannen in spe.

De rest van de jongens heeft inmiddels ook de keuken bereikt en staat nieuwsgierig om de tafel heen. "Wauw, hoeveel tape heb je wel niet gehaald?" vraagt Matthy, terwijl hij een knalroze rol omhoog houdt en zijn wenkbrauwen optrekt.

"Jij zei dat jullie veel nodig hadden," antwoord ik schouderophalend. "En de roze was in de aanbieding."

"Prima keuze," zegt Milo met een grijns. "Een beetje kleur kan geen kwaad."

"Gaan we nog praten, of bouwen we een brug?" vraagt Koen ongeduldig, terwijl hij alvast een rol tape afrolt en daarmee per ongeluk Robbie vastplakt aan de tafel.

Het huis vult zich met gelach en het geluid van afrollend duct tape. Of het project succesvol wordt, weet ik niet, maar één ding is zeker: dit gaat een hilarische video opleveren.

Ik observeer de jongens van een afstand. Water is nooit mijn ding geweest, en ik heb dan ook geen zwemdiploma. Vroeger als kind vond ik het nog wel leuk, totdat ik een keer met mijn voet vast kwam te zitten in het zand, diep in zee. Sindsdien was ik met geen mogelijkheid meer het water in te krijgen.

Wanneer vrienden in de zomer vragen of ik mee ga naar het openluchtzwembad, ben ik degene die op de handdoeken past. Af en toe loop ik even naar de koude douche voor wat verkoeling, maar verder houd ik me ver van het water.

"Dat gaat nooit lukken!" hoor ik Raoul in de verte roepen. Ik kijk op en zie Koen aanstalten maken om een hele stapel kratten op te tillen. En ja hoor—op het moment dat hij ze optilt, storten ze met een klap weer uit elkaar. De jongens schreeuwen en lachen door elkaar heen.

"Matt, jij zou dit toch moeten kunnen? Je hebt er zelfs voor gestudeerd!"

"En daarom sturen jullie mijn zusje naar de bouwmarkt?" Matthy kijkt hen hoofdschuddend aan. "Dan had ik beter zelf kunnen gaan, dan waren we allang klaar geweest."

"Hé, dat hoor ik wel!" roep ik zijn kant op.

"Kom helpen!" schreeuwt Robbie, maar ik schud mijn hoofd.

"Het is niet míjn YouTube-kanaal, Rob!"

De jongens gaan ongestoord verder met hun chaos, en ik besluit ondertussen lunch voor ze te maken.

Wanneer ik met het eten bij ze aankom, zie ik dat ze het voor elkaar hebben gekregen om een behoorlijk gammele krattenbrug over het zwembad te bouwen.

"Dat gaat nooit houden," zeg ik terwijl ik het dienblad neerzet.