Uzaktan Uzaktan.. | Kerem Aktürkoglu

2.4

-Kerem'den-

Ece beş ayın sonunda, Ardayla birlikte karşımdaydı.

Görmemek için aylardır köşe bucak kaçtığım kadın, yanında kocasıyla gözlerimin içine bakıyordu.

Dünya durmuş da sanki sadece Eceyle ben varmışız gibi hissediyordum..

Özlemle birbirimize bakıyorduk..

Onu özlediğimi biliyordum zaten ama bu özlemin bu kadar fazla olduğunu bende bilmiyordum.

Kollarım ve ayaklarım beynime aykırı bir şekilde koşarak yanına gidip sarılmak isterken, beynim yanındaki kocasını ısrarla hatırlatıyordu.

Kimseden çıt çıkmıyordu.

Yaren, karşımızdakinin Ece olduğunu fark etmiş olmalı ki birşey demeden sadece izliyordu.

Bana bir çöp parçasıymışım gibi iğrenerek bakan Ardadan gözlerimi çektikten sonra tekrar karşımdaki sevdiğim kadınla göz göze geldim.

Kalbim sıkışıyor, nefesim daralıyordu. Çok şey söylemek istiyordum, çok özledim diyerek koşup sarılmak istiyordum ama haraket bile edemiyordum.

Derince nefes aldım. Gözlerim anlık olarak hafif şiş karnına kayınca içime düşen şüpheyle başımın döndüğünü hissettim.

Kilo mu almıştı, yoksa hamile miydi?..

Duyduğum şüphe içimi kemirirken sessizliği bozan ardayla ona döndüm.

"Hadi içeri geçelim sevgilim. Miniğimiz üşümesin."

Arda'nın kurduğu cümlenin ağırlığıyla sıkıca gözlerimi kapattım.

O pis heriften hamile miydi?..

Çocuk için mi evlenmişlerdi?..

Niye onca zaman sonra, tam hayatımdan çıktı dediğim zaman tekrar karşıma çıkarmıştı kader onu?..

-Ece'den-

Arda miniğimiz diyerek yenice belli olmaya başlayan karnımı göstermişti.

Kerem ise olan biteni anlayınca korkuyla gözlerini kapatmıştı.

Karşımda o kadar çaresiz gözüküyordu ki, koşarak boynuna sarılmak, herşey oyundu, bize kumpas kurdular demek istedim. Ancak buna hem benim yanımdaki Arda, hemde onun yanındaki Yaren fazlasıyla engel oluyordu.

Bu arada Yaren yakından çok daha güzel görünüyordu. Saf bir güzelliği vardı. Karakteri de güzel bir kıza benziyordu.

Dolan gözüme inat hafifçe gülümsedim.

Ben hâlâ onun için mahvoluyordum ama o çoktanbkendisini hak eden birini bulmuştu.

Ben mutlu değildim, kızımızı nasıl yetiştirecektim? Babasını bilecek miydi?
Arda ona iyi bir baba olabilecek miydi? düşünceleriyle eriyip gidiyordum günden güne..

Onunsa 2 dakika öncesi kadar kızımızın varlığından bile haberi yoktu ve gayet mutluydu..

Keşke bu an hiç yaşanmasaydı diye geçirdim içimden. Kızının olacağını bilmemesi, karnımdaki bebeği Ardadan sanmasından çok daha iyiydi.

Keremin kötü olduğunu tek fark eden ben değilmişim ki, sevgilisi Yaren kolunu tutup konuştu.

"Kerem gitmemiz lazım canım, Yunuslar bizi bekliyor."

Konuşmaya direnci olmadığı her halinden belli olan Kerem, başını sallamakla yetinmişti.

Onu bu hale getiren şeyin ben olduğumu fark edince kendimden nefret ettim.