36 Letters

Letter 26

_________________________________________

To the person who brings so much light into my life...❤

_________________________________________

මේන් ඩෝ එක ඇරගෙන ඇතුලට ආව දෙහාර සාක්කුවට දාගත්ත ෆෝන් එකයි, එතිශ්ය දුන්න බ්‍රේස්ලට් එකයි බැක්පැක් එකයි තුනම සෝෆා එක උඩට අතහැරියෙ වාඩිවෙලා ඉන්න අමුත්තෝ දෙන්නාව සතේකට ගනන් ගන්නෙ නැතුව. එහෙමම සාක්කු දෙකට අත් දෙක ඔබාගත්ත කොල්ලා අමුත්තෝ දෙන්නා දිහා බලපු බැල්මට ඒ දෙන්නත් ගැස්සිලා ගියේ කිසිම දවසක දෙහාරගෙ එහෙම බැල්මක් ලැබිලා නැති නිසා. හිටපු ඇමති වික්‍රමනායක ඇස් පනාපිට පේන්න ඉන්නවා වගේ දැනෙද්දි එක අමුත්තෙක් සෝෆා එකෙන් නැගිට්ටා නෙවෙයි, නැගිටුනා.

දෙහාර ඒ බැල්මෙන්ම දොර පැත්තට ඉගිකරනකොට එලියට බහින්න දුන්න ඉගිය තේරුම් ගත්තත් සෝෆා එකේ වාඩිවෙලා හිටිය අමුත්තා සෙකන්ඩ් වෙන්න කැමති නැහැ වගේ. අතේ තිබුණ ෆයිල් එක මේසෙ උඩට දමලා ගැහුව අමුත්තා හිටගන්නකොට දෙහාර මිනිහාට අලු වෙන බැල්මක් දුන්නා.

"එක පේපර් එකයි, එක සයින් එකයි. දගලන්නෙ නැතුව වැඩේ කරොත් මෙතන ප්‍රශ්නයක් ඇතිවෙන එකක් නෑ"

අමුත්තා කියනකොට දෙහාර යන්තමට බිම බලාගත්තෙ කට කොනක ඇදුනු අමුතුම නපුරු පෙනුමක් එකතුවුනු හිනාවක් එක්ක. එහෙමම ඔලුව උස්සලා දෙහාර අඩියක් ඉස්සරහට තිව්වා. කවුරු මොන විදිහෙ අයිතිවාසිකම් කිව්වත් දෙහාර ඉන්නෙ එයාට අයිති තැන.

"ඇදලා එලියට දාන්න කලින් මගේ ගෙදරින් එලියට බැහැපන් සංඛ!"

"ඇයි උඹට බයේද?"

පැත්තක හිටගෙන ඉන්න මාදව් ඇහුවත් දෙහාර නෙවෙයි ඔලුවවත් හරවලා ඒ දිහා බැලුවෙ.

"ඔය පැන පැන දෙන එකාටත් එක්ක කියන්නෙ"

"උඹට!"

මාදව් පුරුදු විදිහට දෙහාරට ගහන්න පැන්නත් මිනිහාගෙ අත අඹරවලා ගත්ත දෙහාර මාදව්ගෙ කොන්දට දණහිස නවලා පාරක් දෙනකොට මාදව්ට කෑ ගැහුනෙ වැදුන පාරෙ සැරට.

"දැන් උඹ එහෙමද එන්නෙ!?"

සංඛ අනිත් පැත්තට ගැහුව පාර මගහරින්න බිමට නැවුනු දෙහාර පැත්තක තිබුණු වාස් එකක් අතට අරගෙන සංඛගෙ පිට මැදටම ගැහුවෙ පරණ තරහාවල් ඔක්කොම එකතු කරලා. මල් වාස් එකකට දෙකකට ජීවිත අහිමි කරන ගමන් ටික වෙලාවක් රණ්ඩුව ගියත් සංඛගෙන් වැදෙන්න යන පාර දැක දැක දෙහාර ඔලුව උඩ අකුණක් පිපිරුව ගානට නැවතුනේ මේන් ඩෝ එක ලග හිටගෙන ඉන්න දෙන්නාව දකිනකොට. වැදුනු පාරෙ සැරට මූණ පැත්තකට හැරෙනකොට කට ඇතුලෙන් ලාවට දැනෙන ලේ රහ ගැන දෙහාරට ගානක්වත් තිබුණෙ නැහැ. ඒ වෙනුවට ඊලගට මාදව්ගෙන් කොන්දට තදින් වැදුනු පාරෙන් බිම දණගැස්සෙද්දි වුනත් දෙහාර හිටියෙ අවසිහියෙන් දොර දිහා බලාගෙන.