36 Letters

Letter 6

පොත උඩට ඇහෙන නෑහෙන ගානට පෑනෙන් තට්ටු කරන ගමන් දෙහාර මේ බලාගෙන ඉන්නේ මැත්ස් ක්ලාස් ඉවර වෙනකන්. ක්ලාස් එක ඉවර වෙන්න ඕන හතරට වුනත් ඒ වෙනකොටත් වෙලාව හතරයි විසිපහයි. දැන් සර් බෝඩ් එකේ එකම ගාන හදන ක්‍රම දෙකක්ම කියලා දීලා තුන්වෙනි ක්‍රමේට ගාන හදන ගමන්. දෙහාරටත් නැගිටලා යන්න හිතුනේ එකපාරක් දෙපාරක් නෙවෙයි. ඒත් කොල්ලා බ්‍රයිට්. ඉතින් නැගිටලා ක්ලාස් එකෙන් එලියට ගියා කියන්නෙ ලමයි දාහකට විතර මාසයක් කතා කරන්න සුපිරි මාතෘකාව. වෙන දවසක නම් ගානක් නෙවෙයි සර් කියන මොන ලබ්බක් වුනත් පට්ටම ආසාවෙන් අහගෙන ඉන්න දෙහාරට එකම ගාන හදන ක්‍රම දෙක තුනක් කියන්නෙ ඉතින් සිතූපැතූ සම්පත් ලැබුණා වගේ. ඒත් වෙනදාට හරියට වෙලාවට ක්ලාස් එක ඉවර කරන සර්ට අදම වැඩි වෙලාවක් ක්ලාස් එක කරන්න ඕන වුනානේ.

සර් ක්ලාස් එක ඉවරයි කියනවත් එක්කම තුන්වෙනි ක්‍රමේට ගාන හදන විදිහ ලියාගන්නවත් කරදර නොවුන දෙහාර කලු සයිඩ් බෑග් එකට පොතයි පෑන් දෙකයි ඔබාගෙන කලු ඩෙනිම් කලිසම් සාක්කුවෙන් බයික් එකේ යතුරත් එලියට අදින ගමන් පුලුවන් තරම් වේගෙන් එලියට දිව්වේ අනිත් අය යන්න පටන්ගත්තොත් අද පහටවත් ක්ලාස් එකෙන් එලියට යන්න වෙන්නෑ කියලා අත්දැකීමෙන් දන්න නිසා. ඒ වගේම කොල්ලා ට ඇහුනා අනිත් හෝල් එකේ මේ පාර ලියන අයගේ කෙමෙස්ට්‍රි ක්ලාස් එක ඒ සර් ඉවරකරනවා. දැන් ඉතින් උන් අස්සෙත් රින්ගන්න එපැයි බිල්ඩින් එකෙන් පහලට බැහැගන්න.

වෙලාවට වැඩි දෙනෙක් එලියට ඇවිත් නෑ. එක්සෑම් ලගයිනේ. ප්‍රශ්න එහෙම ඇති ඒ ලමයිට අහගන්න. ඇවිත් ඉන්න දෙතුන් දෙනා අස්සෙන් රින්ගලා ආව වේගෙන්ම දුවගෙන ගිය දෙහාරගේ ඇගේ දෙතුන් දෙනෙක්ම හැප්පුනත් කොල්ලා නෙවෙයි හැරිලාවත් බැලුවේ. දෙහාර දුවගෙනම ගිහින් නතර වුනේ කොල්ලාගේ බයික් එක පාක් කරලා තිබුණු තැන. බයික් එක දෙහාරගේ කිව්වාට දෙහාරගෙමත් නෙවෙයි. බයික් එක ලමයි තුන්දෙනෙක්ම ඉදලත් දහ අටයි වගේ හිටිය දෙහාරගෙ අම්මාගේ. දැන් ඉතින් දෙහාරගේ.

හැබැයි දෙහාරට ෂුවර් නෑ අම්මා අඩුම එයාට ලමයි තුන්දෙනෙක් ඉන්නවා කියලා දැනගෙන හිටියද කියලාවත්. ඒක වෙනමම කතාවක්. අම්මට දවස ගානේ විදවන්න නොදී ලෝකෙට ඇමති වික්‍රමනායක වුනු දෙහාරගේ තාත්තා එයාගේ ආදරේ වෙනුවෙන් කරපු ලොකු කැපකිරීමක් ඒක.