Mirage [yoonmin]

'43

Jimin'in ağzından:

Bundan nefret ediyordum.

Yanında başka insanlarla konuşurken, onun benim olduğunu insanlara söyleyememekten nefret ediyordum. Onlara, ne yaparlarsa yapsınlar ona asla sahip olamayacaklarını söylemek istiyordum ama bir korkak olduğumdan sadece onu başka insanlarla konuşurken izlemek zorunda kalmam sinir bozucuydu.

Ödülünü alıp yerine oturduğundan beri yanında ki diğer idollerle konuşuyordu. Kim olduğunu bilmiyordum ama onu dikkatli bir şekilde dinliyor ve gülümsüyordu. Karşısında ki adam gülerek ona dokunduğunda ise bir tepki vermemiş ya da bir şey söylememişti. 

Namjoon'un ona bakmamı yasakladığını biliyordum ama gözlerimi bu ikiliden alamıyordum. Bu sinir bozucuydu.

Benden başka kimseyi görmediğini söyleyen oydu. O zaman benim dışımda kimseye gülümsememliydi. Neden ona gülümseyip duruyordu? Ve bu zaman niye bu kadar yavaş akıyordu? Sadece bir an önce bu ödül törenini bitirmek ve onun yanına gitmek istiyordum.

Önümde ki sahneye odaklanmaya çalışsam da gözlerim ister istemez uzağımda kalan ikiliyi bulurken ismimin anons edildiğini yanımda bana seslenenlerle fark edebildim. Ne olduğunu anlamayarak etrafıma baktığımda, koca ekranda yılın albümü yazan yazının altında ismimi gördüğüm an etrafımda ki bütün bağırışlar birkaç saniyeliğine durdu.

Bu gerçek miydi?

Gözlerim şaşkınlıkla büyürken, açılan ve kapanmayan ağzımı elimle örttüm. Ödülü ben mi kazanmıştım? Etrafta ki çığlıklar ve alkışlarla oturduğum yerden kalktığımda olanları idrak edemeyerek bir büyü içerisindeymişçesine sahneye ilerledim.

Verilen çiçek ve ödül ile mikrofonun başına geçtiğimde bir kez daha inanamayarak elimde ki ödüle baktım. Bunu gerçekten ben mi kazanmıştım?

"Teşekkür ediyorum." Diye başladım konuşmama. Kazanamayacağımı düşündüğümden bir konuşma hazırlamamıştım ve bunun için şu an pişmandım. İçimde birçok duygu karmaşası yaşasam da içimden gelenleri söylemeye çalıştım.

"Beni destekleyen herkese çok minnettarım. Burada sizin sayenizde bu ödülü alıyorum, teşekkürler." Titreyen elimi belli etmemek için ödülü daha bir sıkı tutarken derin bir nefes aldım. Fazlasıyla heyecanlı ve mutluydum, bu duygular düzgün düşünmemi etkilediğinden sakinleşip konuşmama devam ettim.

"Bu sene benim için zordu, birçok şey yaşandı fakat ne olursa olsun yanımda olan insanlara minnettarım. Şu an onlar sayesinde burdayım, umarım bundan sonra da yanımda olmaya devam ederler." Dolan gözlerimi hissediyordum yine de suratımda ki gülümsemeyi durduramadım. Birçok insanın arasında oturan adamdan gözlerimi ayıramazken, o güzel yüzünde ki minik sırıtışını gördüğümde içimde ki kelebeklerin uçtuğunu hissetmiştim. Benimle gurur duyduğunu bakışlarından anlayabiliyordum.
"Sizi seviyorum."

Bakışlarımı binlerce kişiye döndürdüğümde herkesin beni alkışladığını gördüm. Son kez teşekkür ederek sahneden indiğimde kalbim fazlasıyla hızlı atıyordu. Sahne arkasına geçtiğimde Namjoon hyung büyük gülümsemesi ile sıkıca bana sarıldı.

"Başardın Jimin."

"Buna inanamıyorum hyung. Gerçekten ben kazandım." Gözlerimde ki yaşlar ister istemez akarken karşımda ki adam gülerek yanağımda ki yaşları siliyordu. Omzumdan büyük bir yük kalkmışçasına bir nefes verdiğimde sıkıca ona sarıldım.

"Seninle gurur duyuyorum."

Bütün bunlar aynı zamanda onun sayesindeydi. Kariyerimin en başından beri benimle beraberdi, her zaman yanımda olmuştu. Ama bu sene yaşanan olaylarla onun değerini bir kere daha anladım. O olmasaydı belki de kariyerimi tekrardan ayağa kaldıramayabilirdim de.