RUS MAFYASI(TEXTİNG)

53

Selaaam ördekler.

Uzun bir süreden sonra ben geldim🙏🏼🙏🏼🙏🏼

Hem sizi, hem bebeklerimi (karakterlerimi) özlemişim😭😭

Gerçekten şunu yapmayı hiç sevmem ama, oy sınırı koymak istiyorum,

90 Oy

80 Yorum.

Keyifli okumalar...

🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎•🤎

Veda.

Bazı ayrılıklar sessizdir, bazıları fırtınalı. Ama her veda, ardında bir boşluk bırakır.

Kimi zaman bir bakış, kimi zaman bir çift gözdür bu boşluk.

Bir kaç kelime dökülür dudaklardan ya da hiç konuşulmaz, yalnızca iç çekilir. O anın ağırlığı, havada asılı kalır, söylenemeyenler boğazsa düğümlenir. Ve kalbinde büyük bir yara açar.

Veda, soğuk bir rüzgar gibi eser insanın içine. Teninde hissettiğin son sıcaklıktır belkide, bir daha geri dönmeyecek bir dokunuşun hatırası. Uzaklaşan ayak sesleri kulaklarda yankılanırken, kalp usulca ritim eksiltir.

Gözlerin, gidenin siluetini son kez çizer hafızaya, sanki unutulmaz kılmak ister gibi.

Vedalar bazen gözyaşıdır. Bazen gururla dik durmaya çalışmaktır. Ama her ne olursa olsun, bir veda kalpte iz bırakır. Kimileri, ardından sessiz bir hüzün, kimileri koca bir boşluk bırakır.

Ve bazı vedalar, asla tamamen gerçekleşmez. Çünkü ayrılık yalnızca bedene aittir. Ruhlar ise birbirine görünmez iplerle bağlı kalır.

Vedalar, çok yaşadığım bir duyguydu. Her veda bedensel olmaz, bazen ruhsal olur. Yaşadığım çoğu veda, ruhsaldı.

Belkide şu sıralar en uzak durmak istediğim duygu buydu. Vedalar ve kayıplar.

Hamileydim, anne olacaktım. Bir ailem vardı. Sevdiklerim yanımdaydı, ama hiç bir şey bitmemişti. Benim canımı sıkanda buydu zaten.

Planlarda bu yoktu, Orrel Aleyev'le evlenip, ondan çocuk yapıp, aile kurmak asla yoktu planlarımda.

Buna ek olarak,abimi bulmuştum. Bunun yanında Natalia,Lev ve Rusian ile tanışmıştım. Aradığım o huzuru,o aileyi bulmuştum.

Asıl plan ney miydi?

Orrel Aleyev'i, sadece kardeşimi bulmak için kullanacaktım. Su'yu da alıp, Duru ve Arda'yla beraber Türkiye'ye geri dönecektim. Aleyevler'i belkide yok edecektim.

Hiç bir şey tesadüf değildi. Ben Orrel'e yanlışlıkla falan mesaj atmamıştım. Her şey planlıydı, her şey.

Orrel benim için basit bir insandı, kardeşime ulaşacağım bir köprüydü. Şimdi ise her şeyim.

Aklımda ki tüm bu düşüncelerden beni sıyıran yaramaz kızımın güçlü tekmesiydi. Elimde duran makarna tabağını koltuğa bıraktım ve elimi karnıma attım.

"Kızım biraz izin ver ya," dedim homurdanarak. "Biraz overthink yapıyoruz şurda, atma hemen tekme." Bir tekme daha geldi.

"Babası kılıklı!" Dedim çemkirerek. "İnatçı şey." Hafifçe karnımı ovuşturdum ve makarna tabağını elime alıp bir kaşık daha yedim. Bu sıralar hep yemek yiyesim vardı, hep aşeriyordum.